Ξεχείλισε το ποτήρι με τον μεταξικό νόμο και τις παραλείψεις

Τρία επίμαχα άρθρα στο νέο νομοσχέδιο, ένας νόμος από την εποχή του Μεταξά και
αμέτρητες μέχρι σήμερα παραλείψεις στην εφαρμογή του, έκαναν το ποτήρι να
ξεχειλίσει. Το σχέδιο νόμου που ήρθε να διορθώσει τα κακώς κείμενα, προκάλεσε
πανικό, καθώς όλοι φοβήθηκαν πως θα τα κάνει χειρότερα. Σε μια χρονική στιγμή
που δεν φαίνεται να αφήνει πολλά περιθώρια για νέα λάθη…

Στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, που από το 1986 ασχολείται με τον
εκσυγχρονισμό του ισχύοντος νόμου, παρατηρεί με πικρία πως «με τους δικούς μας
ρυθμούς, θα έπρεπε να περάσουν 400 χρόνια για να ολοκληρωθεί η χάραξη των
αιγιαλών σε ολόκληρη την Ελλάδα. Από τα 18.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών της
χώρας μας, μόνο στα 3.000 έχουν οριοθετηθεί οι γραμμές αιγιαλού και παραλίας.
Στα υπόλοιπα έχουν γίνει παρεμβάσεις, έχουν χτιστεί ξενοδοχειακά συγκροτήματα,
κ.λπ.»

Το άρθρο 2 του νομοσχεδίου, που δίνει τη δυνατότητα δόμησης σε αιγιαλούς αν
συντρέχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος, και το άρθρο 16 που προβλέπει την
εκμετάλλευση βραχονησίδων, ξεσήκωσαν βουλευτές, πολίτες, οικολογικές
οργανώσεις αλλά και ειδικούς. «Το νομοσχέδιο είναι ασαφές και όπως κάθε
ασάφεια είναι επικίνδυνο να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου», τονίζει η κ.
Αναστασία Πεχλιβανίδου – Λιακατά, διευθύντρια στον Τομέα Αρχιτεκτονικού
Σχεδιασμού του ΕΜΠ. Και ο κ. Δημήτρης Χριστοφιλόπουλος, καθηγητής στο Τμήμα
Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών,
επισημαίνει πως «είναι τόσο αόριστη η έννοια του δημοσίου συμφέροντος, που
μπορεί να οδηγήσει στην καταστρατήγηση των πάντων ­ ακόμη και παλιών
ρυθμίσεων. Λείπει η περιβαλλοντική ευαισθησία στο άρθρο αυτό ή ­ από μια άλλη
σκοπιά ­ έχει διατυπωθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί συγκεκριμένα
συμφέροντα».

Σύμφωνα με ορισμένους, η πρόθεση πίσω από το συζητούμενο νομοσχέδιο είναι να
μπει φρένο στις καθυστερήσεις των αναπτυξιακών έργων, που οφείλονται σε
αντιδράσεις πολιτών και προσφυγές οικολογικών οργανώσεων. Είναι γεγονός ότι
εδώ και δέκα χρόνια οι περισσότερες προσφυγές περιβαλλοντικών οργανώσεων, που
εξέταζε το 5ο Τμήμα του ΣτΕ, δικαιώνονται. Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση
Έλληνα βουλευτή (έχει μείνει ως ανέκδοτο πια…) πως «αν αποφάσιζε το ίδιο
τμήμα και στην εποχή του Περικλή, δεν θα χτιζόταν ποτέ η Ακρόπολη»… Όπως
συνέβη και με την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος, έτσι και με το
σχέδιο νόμου για την προστασία των αιγιαλών, στόχος είναι να «στενέψουν» (και
σε ορισμένες περιπτώσεις να κλείσουν οριστικά) οι δρόμοι που οδηγούν στα
δικαστήρια και στις καθυστερήσεις. Προτάσσεται η έννοια του δημοσίου
συμφέροντος για να περιφρουρήσει τα δημόσια έργα, τα οποία δεν προβλέπονται
πια από προεδρικά διατάγματα αλλά από νόμους. Ένα προεδρικό διάταγμα ελέγχεται
με αίτηση ακυρώσεως στο ΣτΕ, αλλά δεν μπορεί κανείς να προσβάλει άμεσα τον
νόμο.