ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Μου το ‘στειλε μια καλή φίλη. Ήταν μια μέρα πολύ άσχημη για μένα. Αλλά στο
ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο περίμενε το “μήνυμα ζωής” της Ανθής.

Ένα Τάντρα, όπως το ονόμαζαν, σταλμένο από το μακρινό Νεπάλ. Αν έλαβες αυτό το
μήνυμα, έγραφε κάπου, “είναι γιατί κάποιος σε αγαπάει και γιατί πιθανότατα
υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους αγαπάς κι εσύ”.

Ήταν μια ιστορία για μια γυναίκα που κρατούσε χρόνια στο συρτάρι το εξαιρετικό
δώρο του άνδρα της “για μια ειδική περίσταση” που δεν ήρθε ποτέ, ώσπου εκείνη
πέθανε. “Να μην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίσταση, κάθε μέρα που ζεις
είναι μια ειδική περίσταση” είπε ο άνδρας της στον φίλο του. Κι από τότε, λεει
εκείνος, διαβάζω περισσότερο και καθαρίζω λιγότερο. Περνάω πιο πολύ χρόνο με
την οικογένειά και τους φίλους μου και λιγότερο δουλεύοντας. Κάθομαι στη
βεράντα και απολαμβάνω τη θέα χωρίς να με απασχολούν τα χορτάρια.

Τώρα δεν φυλάω απολύτως τίποτα. Χρησιμοποιώ τα κρυστάλλινα ποτήρια μου κάθε
μέρα, φοράω το καλό μου σακάκι στο σούπερ μάρκετ αν αυτό θέλω και χρησιμοποιώ
το άρωμά μου όποτε έχω διάθεση. Η φράση “μια από αυτές τις ημέρες” τείνει να
εκλείψει από το λεξιλόγιό μου. Αν αξίζει τον κόπο να δω κάτι, να ακούσω κάτι,
να κάνω κάτι, θέλω να το κάνω τώρα αμέσως.

Τώρα προσπαθώ να μην καθυστερώ ή να κρατάω οτιδήποτε θα προσέθετε γέλια και
χαρές στη ζωή μας. Και κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι μια μέρα
ιδιαίτερη. Κατάλαβα ότι η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο από εμπειρίες που
πρέπει να απολαμβάνεις, όχι μόνο να επιβιώνεις.

Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…, που λέει και η Ανθή.