ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Χάδι της μουσικής

Μπήκαν τα τανκς στην Καμπούλ, όπως έμπαιναν στις ελευθερωμένες πόλεις στον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο, τη χώρισαν σε τομείς, όπως οι σύμμαχοι το ηττημένο Βερολίνο,
άρχισαν να σφάζουν, όπως οι πολιορκητές του Μεσαίωνα, και να κάνουν πλιάτσικο
όπως οι εισβολείς πριν και μετά τον Μεσαίωνα. Και στα μαγνητόφωνα έβαλαν
Θεοδωράκη να παίζει, τη μουσική αυτή που σε συνεπαίρνει, όπως είχαμε κάνει κι
εμείς στη μεταπολίτευση. Από όλα τα «όπως» της υπόθεσης, ας διαλέξουμε αυτό το
τελευταίο, να κάνουμε μια ευχή για το μέλλον της ταλαίπωρης χώρας. Μακάρι να
κατάφερνε να βρει ένα δρόμο που να μοιάζει, έστω κι από μακριά, με κείνον που
ακολούθησε η Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση. Έτη φωτός απέχουν, αλλά δεν μπορείς
να μην αναγνωρίσεις τη χαρά της γυναίκας που έβγαλε την μπούρκα, κάθεται στο
παλιό της σχολειό μπροστά και τρίβει τα μάτια της, που την πονάνε ακόμα από το
δίχτυ που τα σκέπαζε τόσα χρόνια, δεν μπορείς να μη χαμογελάσεις με τον άνδρα
που βγαίνει απο το κουρείο, αγνώριστος, με κατακόκκινο φρεσκοξυρισμένο πηγούνι
και φωνάζει ότι μόνον όποιος μείνει υποχρεωτικά με γενειάδα πέντε χρόνια,
καταλαβαίνει τι θα πει βασανιστήριο. Μπροστά στα κρυμμένα τόσον καιρό πρόσωπα
τους που αποκαλύπτονται, αναγνωρίζεις λίγη από χαρά της ελευθερίας που
δικαιούνται κι αυτοί, όπως όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Αν δεν τα καταφέρει ο
ΟΗΕ να εμπεύσει καθεστώς ανθρωπινό, αν δεν τα καταφέρουν οι ΗΠΑ (θα
ασχοληθούν;), αν δεν τα καταφέρουν οι ηγέτες και οι συσκέψεις, οι απειλές και
οι υποσχέσεις, ας ευχηθουμε, δωρεάν είναι οι ευχές, να κάνουν οι νότες το
θαύμα τους, να εξημερώσει η μουσική τα ήθη.