ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αλήθειες καλά κρυμμένες στα σκουπίδια

Σοκαριστικά αμήχανες οι πρώτες σκηνές… Σαν κάτι να θυμίζουν, αλλά τι;
Κοίταξε γύρω της. Το φως ήταν ακόμη δυνατό. Μπόρεσε να διακρίνει ίχνη γέλιου
στη μάσκα ορισμένων. Παράξενο. Σαν να προσπαθούν να προετοιμαστούν. Να
κοροϊδέψουν, να γελάσουν, να διασκεδάσουν για να γλιτώσουν από την αλήθεια που
έχει αρχίσει να ξετυλίγεται στη σκηνή με τα γυάλινα παράθυρα, με τα επίπεδα,
που δεν αφήνουν το μεγάλο να κρυφτεί από το μικρό, που δεν αφήνουν τις
διαστάσεις να χαθούν…

Άκουσε κάποιους να γελούν. Αλλά για κείνη τίποτα δεν ήταν αστείο. Η κάθε
κίνηση, η κάθε έκφραση ήταν γνωστή, οικεία ­ ανατριχιαστικά αληθινή. Αχ και να
μπορούσε να κλείσει τα μάτια, να εξαφανιστεί, πριν εμφιαλωθούν τα δάκρυα, πριν
αρχίσουν τα σκουπίδια να απλώνονται στο σανίδι, πριν αρχίσει η μυρωδιά τους να
θυμίζει τα δικά της σκουπίδια, τη δική της ζωή, τον δικό της δηλητηριώδη
αέρα… Δεν πρόλαβε, δεν θέλησε. Τα σκουπίδια κατέκλεισαν τον χώρο ­ όπως και
στη ζωή της. Είχαν δύναμη, μυρωδιά. Κι εκείνη, που είχε μάθει να αγνοεί την
ύπαρξή τους, να ζει σαν να μην υπάρχουν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ, έκλεισε θέση
για να τα δει μπροστά της. Για να δει την απελπισία της να γίνεται παιχνίδι με
τη μουσική, για να δει την απόγνωση να γίνεται χορός, θέατρο… Για να δει
εκείνο το τρελό κυνηγητό με τον φόβο, που την πάει μπροστά και τη φέρνει ξανά
πίσω… Εκείνη την τρελή επιθυμία που την κρατά εξαρτημένη, που την αναγκάζει
να γίνει ένα μαζί του, να παρακαλάει να μη χαθεί. Συνήθισε στον φόβο, τον
έμαθε, τον ξέρει. Θα έδινε τα πάντα για να μη χαθεί. Φοβάται την ελευθερία,
φοβάται το άγνωστο ­ περισσότερο και από τον θάνατο… Η αυλαία δεν έπεσε. Το
σκηνικό του φόβου και του θανάτου έμεινε εκεί, ανέπαφο. Τίποτα δεν έκρυψαν. Η
Ομάδα Εδάφους και ο Δημήτρης Παπαϊωάννου φανέρωσαν τις πιο σκληρές αλήθειες.
Για να εισπράξουν ένα χειροκρότημα φοβισμένο, σκληρό, άτολμο ­ αληθινό κι
αυτό. Να ταξιδεύει στον χώρο, από ψυχές φοβισμένες που ξαφνικά αντίκρυσαν τον
καθρέφτη τους.