ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το δικό μας νόμισμα

Οι μέρες περνάνε γρήγορα, μικραίνει ο αριθμός στον πίνακα που τις σβήνει μία
μία, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδος. Πριν το καταλάβουμε θα έρθει ο Γενάρης
με τα ευρώ. Σαν χθες πρωτοείδα αυτόν τον πίνακα και έγραφε ότι σε 77 ημέρες
μπαίνει το ευρώ στη ζωή μας, «το δικό μας νόμισμα» κι έφτασε κιόλας στις
σαράντα δύο, ή είναι ήδη λιγότερες; Οι μέρες τρέχουν γρηγορότερα από μας, ενώ
δεν τους φαίνεται, αλλά δεν αλλάζουμε, ή δεν το πιστεύει η Τραπεζα της Ελλάδος
ότι μπορούμε να αλλάξουμε. Νομίζει ότι είμαστε ακόμα δύσπιστοι προς την Ευρώπη
και τα ευρώ, ότι χρειαζόμαστε να μας το φέρει με το μαλακό. «Το δικό μας
νόμισμα», λέει για το ευρώ, λες και δεν έχει άλλο χαρακτήρα πέραν του ότι
είναι «δικό μας». Εντάξει, είναι νόμισμα με ελληνική ρίζα, είναι γραμμένο με
ελληνικό αλφάβητο και λατινικό μαζί, αλλά δεν είναι μόνο δικό μας, είναι και
των άλλων. Αυτή την πρωτοτυπία έχει τέλος πάντων το ευρώ, είναι κοινό νόμισμα.
Στο κάτω κάτω της γραφής κάθε νόμισμα, ακόμα κι εκείνο που κυκλοφορεί μονάχα
σε μία πόλη, είναι φτιαγμένο και καθιερωμένο για να ανταλλάσσεται, για να
φεύγει από τα χέρια του ενός και να πηγαίνει στον άλλον και ύστερα στον τρίτο
και ούτω καθ’ εξής. Προϋποθέτει επικοινωνία και μίνιμουμ εμπιστοσύνη, δεν
φτιάχνεται για να κλειστεί σε ντουλάπια, να γίνει «δικό» κανενός, ακόμα και
του πιο φιλάργυρου. Και όσο μεγαλύτερη δυνατότητα κυκλοφορίας έχει, όσο
λιγότερο αποκλειστικά δικό μας είναι τόσο περισσότερα πράγματα μας επιτρέπει
να οικειοποιηθούμε. Είμαστε τόσο τρομαγμένοι όσο η Τράπεζα υπαινίσσεται;