Μια ζωή θυσίες στον δρόμο για το μετάλλιο

Στις 2 το μεσημέρι χτυπά το τελευταίο κουδούνι του σχολείου. Από το 4ο
Λύκειο Νέου Ηρακλείου πρέπει να φύγουν, να πάρουν το τρένο και να γυρίσουν
στους ξενώνες του ΟΑΚΑ. Αν τους μείνει χρόνος θα γευματίσουν. Διαφορετικά,
αλλάζουν ρούχα ­ κι αυτό όχι πάντα ­ αφήνουν τις σχολικές τσάντες και παίρνουν
τις αθλητικές. Στις 3 ξεκινά η προπόνηση στο κλειστό γυμναστήριο. Από εκεί θα
φύγουν λίγο μετά τις 10.30 το βράδυ.

«Την πρώτη χρονιά που έμεινα στο ΟΑΚΑ, ζήλευα τις φίλες μου που είχαν ελεύθερο χρόνο, ζούσαν τη φοιτητική ζωή. Όταν όμως ήρθε το πρώτο πανελλήνιο ρεκόρ, όλα άλλαξαν», λέει η 21χρονη αθλήτρια στο τριπλούν, Δήμητρα Μάρκου

Η Βαρβάρα Μαγνησαλή και η Αναστασία Κάγιου, είναι μόνο 15 χρόνων. Φέτος
πηγαίνουν στην Α’ Λυκείου. Είναι δύο από τα καινούργια κορίτσια στη εθνική
ομάδα ρυθμικής του ανσάμπλ. Πίσω από τις «μαγικές» εμφανίσεις της ομάδας στις
παγκόσμιες οργανώσεις, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας και τα χαμόγελα της
επιτυχίας και των χρυσών μεταλλίων, ο δρόμος για τον πρωταθλητισμό κρύβει σε
κάθε του βήμα και μια θυσία.

«Η μέρα ξεκινά στις 7.30 το πρωί. Πηγαίνουμε σχολείο, επιστρέφουμε στο ΟΑΚΑ
και κατευθείαν στην προπόνηση. Το διάβασμα γίνεται μετά τις 10.30 το βράδυ.
Ευτυχώς οι καθηγητές μάς αντιμετωπίζουν με κατανόηση. Όσο είναι δυνατόν», λένε
τα δύο κορίτσια. Μένουν μαζί στον ξενώνα περισσότερο από ένα χρόνο. Οι γονείς
τους είναι στην Αθήνα. Όμως ακόμη και η Γλυφάδα και ο Υμηττός όπου μένουν
είναι μεγάλες αποστάσεις και τα χρονικά περιθώρια δεν τους επιτρέπουν να
μένουν με τους δικούς τους.

«Τους βλέπουμε μόνο τις Κυριακές». Εκεί στριμώχνονται οι φίλοι και οι βόλτες.
Η Αναστασία δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγε να δει τις
βιτρίνες των μαγαζιών. Σινεμά κατάφεραν να πάνε έπειτα από αρκετό καιρό, το
καλοκαίρι. Τα μεσημέρια δεν βγαίνουν ποτέ. Ο ελεύθερος χρόνος σχεδόν
ανύπαρκτος.

Το διαιτολόγιο

«Υπάρχουν στιγμές που αγανακτείς. Λες να βγω, να πάω βόλτα, να φύγω από δω. Όμως το ξεπερνάς. Οι στόχοι είναι υψηλοί και δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια», λένε οι δύο αθλητές της πάλης Ξενοφώντας (αριστερά) και Γιώργος Κουτσιούμπας

Όσο για το περιβόητο διαιτολόγιό τους, τα δύο κορίτσια καταρρίπτουν τον μύθο.
«Όχι, δεν τρεφόμαστε μόνο με νερό και σαλάτες. Απλά προσέχουμε. Πρέπει να
διατηρούμε συγκεκριμένο βάρος. Ακόμη και 500 γραμμάρια να πάρουμε, πρέπει να
τα χάσουμε. Δεν είναι όμως τόσο δύσκολο και πιεστικό όσο ακούγεται».

Η Αναστασία θέλει να γίνει οδοντίατρος και η Βαρβάρα ψυχολόγος. Όμως οι
σπουδές θα έρθουν όταν τελειώσει η ρυθμική, δηλαδή μετά τα 20. Μετά το
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που τις περιμένει τον Ιούλιο, στόχος είναι φυσικά η
Ολυμπιάδα της Αθήνας. Θα είναι η πρώτη της ζωής τους και ίσως η μοναδική…

Στους 4 ξενώνες του ΟΑΚΑ η ζωή κυλά με γοργούς ρυθμούς. Ρυθμούς αθλητικούς, με
χρόνους που μοιάζουν περισσότερο στα 200 μέτρα και μάλιστα μετ’ εμποδίων, κι
ας μην είναι όλοι αθλητές του στίβου. Νέοι από 14 έως 30 ετών ζουν στο κυνήγι
των ρεκόρ και της πρώτης θέσης. Οι περισσότεροι είναι φοιτητές της Γυμναστικής
Ακαδημίας. Σπάνια όμως καταφέρνουν να παρακολουθούν μαθήματα.

Η Δήμητρα Μάρκου, η 21 ετών κοπέλα που έχει την τρίτη καλύτερη επίδοση στο
τριπλούν γυναικών μετά τη Βούλα Τσιαμήτα και τη Δήμητρα Βασδέκη, ζει στον
ξενώνα Γ’. Οι προπονήσεις είναι καθημερινές ­ πρωί και απόγευμα. Το Σάββατο το
βράδυ και την Κυριακή πηγαίνει σπίτι της. Η οικογένειά της μένει στο Μαρούσι
λίγα μόλις μέτρα από το ΟΑΚΑ. Όμως για εκείνη ο χρόνος της είναι πολύτιμος.

«Φίλους έχω λίγους. Δεν είναι κι εύκολο. Όταν η παρέα βγαίνει κι εγώ δεν μπορώ
να ακολουθήσω, τότε χανόμαστε. Προσπαθώ να τους βλέπω το μεσημέρι της
Κυριακής, όμως δεν ξενυχτάω. Ένα ξενύχτι το πληρώνεις ακριβά την επόμενη
εβδομάδα ­ εκεί βγαίνει όλη η κούραση». Τουλάχιστον εκείνη, και λόγω
μεταβολισμού, όπως εξηγεί, δεν ανησυχεί για το βάρος της. Κι ας ενδίδει, όπως
λέει, στις «κρίσεις» που την πιάνουν για γλυκό.

Αν και φοιτήτρια στα ΤΕΦΑΑ των Αθηνών, δεν έχει δώσει ούτε ένα μάθημα. Δεν
προλαβαίνει καν να πάει στη σχολή της. Η επαγγελματική αποκατάσταση δεν την
απασχολεί προς το παρόν. «Δεν το σκέφτομαι. Εκείνο που προσπαθώ είναι να
πετύχω όσο καλύτερα γίνεται τους στόχους μου. Και το μεγάλο στοίχημα είναι
φυσικά η Ολυμπιάδα του 2004».

Νοσταλγούν τους γονείς

Ελεύθερος χρόνος, ώρα μηδέν! Για τις 15χρονες Βαρβάρα Μαγνησαλή (μπροστά) και Αναστασία Κάγιου, τις δύο αθλήτριες του ανσάμπλ, η ζωή χωρίζεται σε σχολείο και προπονήσεις

Στον ξενώνα Α’, μπροστά από τη Δήμητρα, δύο άλλα νέα παιδιά από τα Τρίκαλα, ο
Γιώργος και ο Ξενοφώντας Κουτσιούμπας, αθλητές της πάλης, ζουν στους ίδιους
ρυθμούς. Προπονούνται πρωί και απόγευμα, βγαίνουν μόνο μία ημέρα την εβδομάδα
και σίγουρα νοσταλγούν τους γονείς τους. «Και σε εκείνους λείπουμε. Τέσσερα
χρόνια τώρα ζούμε εδώ. Σιγά σιγά το συνηθίζουν κι εκείνοι κι εμείς».

Πήγαιναν ακόμη σχολείο όταν ξεκίνησαν τον πρωταθλητισμό. «Γυρίζαμε στις 2 και
μετά έπρεπε να είμαστε έτοιμοι για προπόνηση στις 5. Κάναμε ό,τι προλαβαίναμε
σ’ εκείνο το διάστημα. Τα υπόλοιπα έμεναν για το βράδυ ή κάποιες φορές δεν
γίνονταν καθόλου», θυμάται ο Γιώργος. Όσο περνούν τα χρόνια, οι απαιτήσεις
μεγαλώνουν. Μπορεί να τελείωσαν το σχολείο, να μπήκαν στα ΤΕΦΑΑ και στη Σχολή
Αστυφυλάκων, όμως οι προπονήσεις έγιναν διπλές.

«Δεν προλάβαμε να πάμε στη Σχολή Αστυφυλάκων και ζητήσαμε μία εβδομάδα άδεια
για τους αγώνες. Ο Σχολή ήταν για μας μια λύση στο πρόβλημα της επαγγελματικής
αποκατάστασης», λένε τα δύο αδέλφια. Η πρωταθλητισμός δεν κρατά για πάντα.
Εκεί κοντά στα 30 έρχεται το τέλος ­ ή μάλλον η αρχή της κανονικής ζωής.

Χθες, στο κλειστό γυμναστήριο του ΟΑΚΑ, επέστρεψε και ο Βλάσης Μάρας, ο
παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονόζυγο. Κάτοικος ΟΑΚΑ κι εκείνος, όπως και ο
επίσης πρωταθλητής της ενόργανης και φίλος του, ο Αλέξανδρος Νάκος.

Χρωστάει μαθήματα

Το χρυσό μετάλλιο έφερε τον Βλάση στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου, δεν του
χάρισε όμως και το απολυτήριο Λυκείου. Ο εξετάσεις είναι πανελλήνιες, τα
ονόματα κρυφά από τους εξεταστές και ο Βλάσης χρωστάει ακόμη μαθήματα για να
περάσει την τάξη. Κι όπως λέει, «δεν θα πάω σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή.
Μάλλον στρατιωτικός θα γίνω». Ο Αλέξανδρος, από την πλευρά του, διάλεξε την
Ιατρική! Τα μόρια τού χάρισαν μια θέση στη δυσκολότερη πανεπιστημιακή σχολή.
«Ξυπνάω στις 6 το πρωί. Πάω σχολή στο Γουδί. Έρχομαι κατευθείαν στο ΟΑΚΑ για
προπόνηση και μετά στους ξενώνες για ξεκούραση. Η προσωπική ζωή περιορίζεται 9
με 12 το βράδυ».

Τις Κυριακές γυρνούν και οι δύο στο σπίτι τους στο Περιστέρι. Να δουν τους
γονείς τους, όσους φίλους προλάβουν, να πάνε βόλτα και φυσικά να φάνε το φαί
της μαμάς. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά τους. «Η ρουτίνα. Βαριόμαστε
εδώ. Παίζουμε playstation, ακούμε μουσική, συζητάμε με τα παιδιά εδώ, αυτά,
μόνο αυτά. Κάθε μέρα, το ίδιο», περιγράφει ο Βλάσης. Οι φίλοι τους λιγοστοί ­
όσοι αντέχουν το πρόγραμμα των δύο πρωταθλητών. Οι υπόλοιποι χάνονται.

Κανείς δεν παραπονιέται. Ξέρουν πως η σκληρή δουλειά είναι ο μόνος δρόμος προς
την επιτυχία, κι ας στερούνται ακόμη και τα στοιχειώδη της εφηβικής ηλικίας.

«Ένα ξενύχτι το κουβαλάω μία εβδομάδα»

«Όταν κάνεις πρωταθλητισμό οι φίλοι, είναι λίγοι. Όχι εξαιτίας του ανταγωνισμού. Αλλά γιατί δεν είναι εύκολο ν’ αντέξουν το πρόγραμμά μας. Εκείνοι που μένουν τελικά δίπλα μας είναι οι αληθινοί φίλοι», λένε ο Άγγελος Αρμενατζόγλου, ο Αποστόλης Σώτης και ο Βασίλης Γιαννιώτης (από αριστερά με τη σειρά)

Δεν είναι όμως μόνον οι κάτοικοι του ΟΑΚΑ που ζουν στον έντονο ρυθμό των
προπονήσεων. Τα παιδιά από την Εθνική ομάδα ποδηλασίας στα αγωνίσματα της
αντοχής και της ομαδικής καταδίωξης, αν και δεν μένουν μέσα στο Ολυμπιακό
Στάδιο, δεν διαφέρουν σε τίποτα.

Όπως λένε χαρακτηριστικά τα 23χρονα αγόρια «καλό είναι να ενημερώνεται ο
σύντροφος από πριν για τη ζωή που κάνουμε. Δεν είναι εύκολο για κάποιον άλλο
να την ακολουθήσει και να τη δεχθεί».

Οι τρεις εκ των τεσσάρων, ο Αποστόλης Σώτης, ο Άγγελος Αρμενατζόγλου και ο
Βασίλης Γιαννιώτης, περιγράφουν την καθημερινότητά τους με τις ίδιες λέξεις.
Προπονήσεις δύο φορές την ημέρα, ύπνος το βράδυ ποτέ μετά τις 12.00, προσοχή
στο φαγητό και άγχος πριν από τους αγώνες.

Και οι τρεις είναι φοιτητές στα ΤΕΦΑΑ. Όσο μπορούν, παρακολουθούν. «Πόσα
μαθήματα χρωστάμε; Ο αριθμός είναι διψήφιος και μάλιστα μεγάλος», απαντούν ο
Άγγελος και ο Αποστόλης. Ο Βασίλης μάλλον τα καταφέρνει καλύτερα, καθώς
βρίσκεται ήδη στο πτυχίο.

Στο σχολείο, κάποιες φορές έδιναν τα μαθήματα τον Σεπτέμβριο. Ο Άγγελος δεν
άντεχε στα ιδιαίτερα και τον έπαιρνε ο ύπνος. Ο Αποστόλης ως μαθητής δεν είχε
καθόλου ελεύθερο χρόνο. Ο Βασίλης βλέπει τους δικούς του μόνο 3 φορές τον
χρόνο.

Και οι τρεις έχουν ήδη στο ενεργητικό τους πολλά μετάλλια. Έχουν ανέβει στο
βάθρο αρκετές φορές. Ίσως περισσότερες απ’ όσες έχουν ξενυχτήσει σε βραδινές
νεανικές εξόδους.«Φοβάμαι να αργήσω το βράδυ. Δεν το κάνω μόνο που σκέπτομαι
την επόμενη μέρα. Ένα ξενύχτι μπορεί να το κουβαλάω μία εβδομάδα». Στη μία
μέρα που έχουν ελεύθερη στριμώχνονται οι υποχρεώσεις του σπιτιού και οι φίλοι.