ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απελευθερωμένες γυναίκες

Διάβασα ­ με έκπληξη και απογοήτευση ­ το οργισμένο άρθρο της Οριάνα Φαλάτσι
(του ινδάλματός μου αυτού της εφηβείας μου) για τις γυναίκες του
μουσουλμανικού κόσμου. Έγραφε περιφρονητικά ότι οι γυναίκες αυτές είναι άξιες
της μοίρας τους, αφού δεν έχουν εξεγερθεί για να πετάξουν τον φερετζέ και να
καταργήσουν το νόμιμο δικαίωμα των ανδρών τους για πολλές συζύγους. Και
καυχιόταν για τις γυναίκες της Δύσης και τον ευτυχισμένο τρόπο ζωής τους…

Δεν θα είδε ­ σκέφθηκα ­ το ανατριχιαστικό βίντεο με τις επαναστατημένες
γυναίκες του Αφγανιστάν, τις οποίες εκτελούσαν σε γήπεδο της Καμπούλ. Και το
ίδιο βράδυ, ήρθε «καπάκι» και η απάντηση από την άλλη ­ την «πολιτισμένη» ­
πλευρά. Μια γνήσια εκπρόσωπος του λεγόμενου δυτικού κόσμου (με εξαίρετες
σπουδές σε ένα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, όμορφη, έξυπνη,
πλούσια, καλή μητέρα, αλλά έχουσα διαπράξει το… θανάσιμο αμάρτημα να ζητήσει
διαζύγιο από τον άνδρα της), μου εξομολογιόταν με πίκρα και πάθος, πάνω από τα
χλιδάτα πιάτα του σικ ρεστοράν: «Στην Ελλάδα, δεν έχεις μόνο να αντιμετωπίσεις
τον άνδρα που χωρίζεις, αλλά έχεις κυρίως να τα βγάλεις πέρα με τους συγγενείς
και φίλους που σε βλέπουν πια εντελώς διαφορετικά. Η χωρισμένη γυναίκα στην
Ελλάδα έχει “στίγμα” και τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτό, παρά τις μεγάλες
κουβέντες. Ο χωρισμένος άνδρας, όμως, αντιμετωπίζεται ως “ξερολούκουμο”. Και
το λέω εγώ, που είχα την τύχη να έχω την πολυτέλεια της οικονομικής και
κοινωνικής αυτονομίας. Φαντάζομαι τι περνάνε εκείνες οι Ελληνίδες που δεν
έχουν αυτήν την πολυτέλεια»!

Σκέφθηκα λοιπόν τις «απελευθερωμένες» γυναίκες της Δύσης και τα κρυφά
καθημερινά τους δράματα. Τις συνεχείς μάχες τους για να ισορροπήσουν ανάμεσα
σε ρόλους, διλήμματα και αδικίες. Και σκέφθηκα, αγαπημένο ίνδαλμα της εφηβείας
μου, ότι ο αγώνας της γυναίκας σε όλο τον κόσμο είναι ο ίδιος ­ μόνο που
αλλάζει το περιβάλλον και… η φορεσιά.