ΔΡΟΜΟΙ

Από τις ζωγραφικές…

… του Πικάσο ­ εκείνες που αργότερα χαρακτηρίστηκαν κυβισμός ­ πολλές δεν
ήταν παρά απόπειρες να δοθούν λύσεις σε προβλήματα οπτικά: πώς να δείξεις μια
γυναίκα προφίλ και ανφάς μαζί, πώς να τη δείξεις ταυτόχρονα και από εμπρός και
από πίσω. Υπάρχουν βέβαια πάντα οι ζωγράφοι που προτιμούν αποκλειστικά είτε τη
μια είτε την άλλη όψη. Όπως η Γκιζέλα Ντάγκλας-Μόρις, που έχει επενδύσει ένα
λαμπρό μέλλον σε αυτό το «από πίσω»: τα χαρούμενα και ναΐφ έργα της είναι
ζωγραφισμένα πάνω στον πισινό των φιλενάδων της. Το σκέφτηκε σε μια έκθεση με
κεραμικά του Πικάσο. «Εκεί που αναρωτιόμουν πώς μπορούσα να δώσω στα έργα μου
περισσότερο βάθος, μου κατέβηκε η ιδέα», λέει στους «Τάιμς». «Και ζωγράφισα
δύο φιγούρες πάνω στον πισινό της αδελφής μου. Άρεσε πολύ. Μοίρασα μερικές
φωτογραφίες και έτσι βρήκα πρόθυμα μοντέλα».

Η φιλοδοξία της…

… είναι να ζωγραφίσει ένα τρίπτυχο. Φιλοδοξία δύσκολη και προφανώς
απραγματοποίητη, αφού η ανατομία του ανθρώπινου σώματος δεν έχει προνοήσει. Θα
μπορούσε βέβαια να χρησιμοποιήσει κολλητά δύο μοντέλα, αλλά πάλι στο δεύτερο
θα έπρεπε να αχρηστέψει τον έναν γλουτό. Αφήστε που τα μοντέλα θα έπρεπε πάντα
να περπατούν πλάι-πλάι. Ο αγαπημένος της πισινός είναι της αδελφής της. Τον
έχει ζωγραφίσει πέντε φορές. «Μου αρέσουν τα μεγαλόσωμα κορίτσια», λέει η
Γκιζέλα. «Να έχουν τα κιλά τους εκεί που πρέπει και εκεί που μπορώ να τα
αναδείξω. Μόλις τα ζωγραφίσω, το μάτι δεν βλέπει πια πάχος, μονάχα χρώματα και
καμπύλες».

Η Γκιζέλα…

… ολοκληρώνει τα έργα της πάντα μέσα σε μια συν-εδρία. Το μοντέλο (πάντα
γένους θηλυκού) μένει ακίνητο, σκυμμένο πάνω σε ένα τραπέζι. Κυτταρίτιδες,
λεκέδες και κρεατοελιές ενσωματώνονται και αυτές μέσα στο ζωγραφικό έργο. Αν
εξαιρέσουμε μερικές παράξενες περιπτώσεις μαλλιαρών πισινών, η ζωγράφος ποτέ
δεν αντιμετώπισε προβλήματα ­ παρεκτός από την γκρίνια των μοντέλων της για
την ορθοστασία. Τις προάλλες που ζωγράφιζε μια φιλενάδα της, έπρεπε να την
ταΐζει συνεχώς για να την κρατήσει ακίνητη.

Όταν το έργο της…

… περπατάει μπροστά της, η ζωγράφος βλέπει ένα μάτι να τρεμοπαίζει ή ένα
στόμα να ανοιγοκλείνει εκεί που μονάχα ο κυβισμός θα μπορούσε να το είχε
τοποθετήσει. Όσο για το μοντέλο, έχει τη σπάνια ευχαρίστηση να κουβαλάει το
ζωγραφικό έργο πάντα μαζί του ­ ποιος μπόρεσε ποτέ να ξεφορτωθεί τον πισινό
του; Για να καταλάβεις ένα ζωγραφικό έργο, λένε πως φτάνει να κοιτάξεις στο
πρόσωπο τον ζωγράφο. Στην περίπτωση της Γκιζέλας, φτάνει να ρίξεις μια ματιά
στο πισινό των μοντέλων της. Πρόσωπα και πισινοί ανακατεύονται με τα χρώματα
σε ένα σύνολο από το οποίο δύσκολα μπορεί κανείς να τα ξεχωρίσει: πισινοί που
μοιάζουν με πρόσωπα και πρόσωπα που μοιάζουν με πισινούς ­ κάτι σαν αυτό που
συχνά βλέπουμε στον δρόμο.