ΠΡΟΣΩΠΑ Θεολόγος της αντίστασης

Μαρξιστής, επαναστάτης και πολέμιος της παγκοσμιοποίησης, ο Βέλγος
καθολικός ιερέας Φρανσουά Ουτάρ δηλώνει πως συνεχίζει την εξέγερση του Ιησού.

Φρανσουά Ουτάρ. Κουβέντιασε τέσσερις ώρες περί θρησκείας με τον Φιντέλ Κάστρο

Οαγώνας του Φρανσουά Ουτάρ κατά των κοινωνικών αδικιών είναι αναπόσπαστος από
τη θρησκευτική του στράτευση. Μαρξιστής ιερέας, ομότιμος καθηγητής του
καθολικού πανεπιστημίου της Λουβαίν και μετακαπιταλιστής στοχαστής, ο Ουτάρ,
76 χρόνων και πολίτης του κόσμου, περνάει έξι μήνες τον χρόνο στο εξωτερικό.
Αγωνίζεται εναντίον “της παγκοσμιοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας”
χρησιμοποιώντας έναν από τους κύριους φορείς της, το Ίντερνετ, το οποίο θέλει
να χρησιμοποιήσει για να φτιάξει έναν κατάλογο των κοινωνικών κινημάτων
αντίστασης στον καπιταλισμό. Στόχος του, να υπάρξει “ένας αναλυτικός στοχασμός
πάνω στις εναλλακτικές προτάσεις γύρω από τη νεοφιλελεύθερη τάξη και να
παγκοσμιοποιηθούν η αντίσταση και οι αγώνες”.

Μεγαλύτερος γιος μιας εύπορης και πολύ πιστής οικογένειας με δεκατέσσερα
παιδιά, ο Ουτάρ πήρε μέρος στην αντίσταση κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
και, μολονότι χειροτονήθηκε το 1949, συνέχισε τις σπουδές του στις πολιτικές
και κοινωνικές επιστήμες μελετώντας την επίδραση της θρησκείας στα εργατικά
στρώματα. Από το 1954 ως το 1990 δίδαξε στο κέντρο κοινωνικοθρησκευτικών
ερευνών που ίδρυσε στο πανεπιστήμιο της Λουβαίν. Παράλληλα επισκέφθηκε τη
Λατινική Αμερική, όπου επί τέσσερα χρόνια έζησε “με τις κοινωνικές ομάδες που
υφίστανται τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση”. Το αποτέλεσμα της εκεί δουλειάς του,
42 τόμοι που εκδόθηκαν από το 1960 ως το 1964, χρησίμευσε ως εμπειρική βάση
για την ανάπτυξη της Θεολογίας της Απελευθέρωσης. Το 1976 ίδρυσε στη Λουβαίν
το Κέντρο των Τριών Ηπείρων (Cetri) για να ενισχύσει θεωρητικά “τους εθνικούς
και κοινωνικούς απελευθερωτικούς αγώνες στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική
Αμερική”, το οποίο διευθύνει μέχρι σήμερα. Όταν επισκέφθηκε την Κούβα, ο
“πάδρε” Ουτάρ, κουβέντιασε τέσσερις ώρες περί θρησκείας με τον Φιντέλ Κάστρο.

Ο Ουτάρ πιστεύει πως η “νέα τεχνολογική επανάσταση” είναι δυνατό να συμβάλει
στο ξεπέρασμα του καπιταλιστικού σταδίου, αλλά προειδοποιεί: “Οι τεχνολογίες
δεν είναι ουδέτερες, αναπτύσσονται ανάλογα με τα συμφέροντα και τους στόχους
των ομάδων που κυριαρχούν στην οικονομία και είναι συνεπώς κι αυτές εργαλείο
κοινωνικής αναπαραγωγής”. Εξαιτίας των θέσεών του, δύο φορές το Βατικανό
επιδίωξε την απόλυσή του από το πανεπιστήμιο. Αλλά ο ιερέας είναι γαλήνιος με
τον “μαρξισμό” του, τον οποίο ανέκαθεν αρνιόταν να αναγάγει σε δόγμα και τον
χειριζόταν μόνον ως εργαλείο ανάγνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. “Η
πολιτική και πνευματική στράτευσή μου παραμένει πιστή στο Ευαγγέλιο”, τονίζει.
“Ο Ιησούς, στην εποχή του, αντιτάχθηκε στους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους,
τις ομάδες που καταπίεζαν τους πιο φτωχούς”. Ο Φρανσουά Ουτάρ συνεχίζει την
εξέγερση εκείνη.