Το ήμισυ του μηδενός;

Κάτι περίεργο συμβαίνει στην αρχή τούτης της παγκοσμιοκυπελλικής (όπως λέμε
ολυμπιακής) χρονιάς. Σαν να κορέστηκε κάπως η δυνατότητα προσφοράς θεάματος
και το ενδιαφέρον των φιλάθλων ­ κι όμως όλοι κάνουν σαν να μην το
καταλαβαίνουν.

Από το εγχώριο πρωτάθλημα δεν περιμέναμε βέβαια πολλά πράγματα, γι’ αυτό η
κατάσταση δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από τη λογικά αναμενόμενη. Οι
γνωστές δύο ταχύτητες, με την πρώτη σαφώς ολιγομελέστερη σε σχέση με άλλες
χρονιές, μιας και αγνοείται ακόμα η δυνατότητα συγκέντρωσης του Παναθηναϊκού
στην Ελλάδα ή η πραγματική δυναμικότητα της «νέας» ΑΕΚ ή τα αποτελέσματα ενός
μη αποκλειόμενου φορμαρίσματος του ΠΑΟΚ.

Ο Άρης έδειξε προς στιγμήν ­ και για λίγο ­ ότι θα μπορούσε φέτος να είναι η
ευχάριστη έκπληξη (αλλά μετά η διοίκησή του αποφάσισε να τον αυτοκτονήσει), ο
Ηρακλής με αγωνιστικό πρόσωπο που δεν μπορούν να σώσουν ούτε τα τάματα (γι’
αυτό ίσως και αποφάσισαν να πάνε σπίτι τους), η Ξάνθη ικανή για το καλύτερο
(όπως το Σάββατο), αλλά μόνο μέχρις ενός σημείου, βελτιωμένος ο ΟΦΗ αλλά και
αυτός μέσα σε μάλλον στενά όρια κι από κει και πέρα μάχη για την αξιοπρέπεια ή
τη σωτηρία, με τον Ακράτητο να αποτελεί μέχρι στιγμής (αλλά θυμηθείτε το
περσινό ξεκίνημα του Εθνικού Αστέρα) τη μόνη ομάδα που ξεπερνά τον εαυτό της.

Όλα αυτά με προβληματική όπως πάντα διαιτησία, με απουσία κόσμου ­ και πάντως
των πραγματικών φιλάθλων ­ με συνεχή συντροφικά μαχαιρώματα μέσα στις ομάδες
και με έλλειψη εικόνας πέρα από το κανάλι που αναδείχθηκε φέτος σε νέο
μονοπώλιο (για κάποιον φίλαθλο της γενιάς μου, που γαλουχήθηκε με την
«Αθλητική Κυριακή» και μετά, όσο κι αν έπαψε να την βλέπει συστηματικά,
συνέχιζε να τη θεωρεί απαραίτητο κομμάτι της κυριακάτικης ατμόσφαιρας, η
φετινή έλλειψή της, όπως και κάθε ανάλογης εκπομπής, σηματοδοτεί, όσο και να
‘ναι πολύ αργά γι’ αυτό, το τέλος μιας εποχής).

Όμως και το πολυδιαφημισμένο και σαφώς πιο ενδιαφέρον Τσάμπιονς Λιγκ, αν το
εξετάσουμε σφαιρικά, φέτος παρουσιάζει αυξημένα δείγματα παρακμής. Με πρώτο
και καλύτερο την απομάκρυνση ­ κι εδώ ­ των φιλάθλων, σε πολλά τουλάχιστον από
τα κατά τεκμήριο ανούσια παιχνίδια του πρώτου γύρου.

Ο μεγάλος ένοχος σ’ αυτή την περίπτωση λέγεται σύστημα. Το να διεξαχθούν
σαράντα παιχνίδια επί τρεις μήνες σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης για ν’
αποκλεισθεί η δευτεραθλήτρια Τουρκίας και η τέταρτη του ισπανικού
πρωταθλήματος (δηλαδή για να βρεθούμε με τις ομάδες που θα ‘πρεπε να
ξεκινήσουν τη διοργάνωση ­ και πάλι πολλές είναι) δεν είναι μόνο παράλογο,
είναι και κουραστικό: όση περισσότερη μπάλα παίζεται, τόσο λιγότερο καλή μπάλα
παίζεται απ’ αυτούς που έχουν την πολυτέλεια να κρατούν τις δυνάμεις τους για
τότε που αξίζει.

Η ιδιαίτερα ευχάριστη εξαίρεση του Παναθηναϊκού απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα
και μακάρι οι δυνάμεις του και η τύχη να μην τον εγκαταλείψουν τώρα που
αρχίζουν τα σοβαρά.

Για τον Έλληνα φίλαθλο υπάρχει πλέον ­ ακόμα περισσότερο κι από τα τελευταία
χρόνια, όπου πρωτοφάνηκε η τάση ­ κι ένα ειδικό πρόβλημα: η σχεδόν πλήρης
εξαφάνιση του μπάσκετ απ’ το προσκήνιο.

Θες από κορεσμό (κουράζεται όμως ποτέ ο φίλαθλος από κάτι πραγματικά καλό;),
θες από υπερβολικό κι αδικαιολόγητο, με βάση την αξία των παικτών,
αφελληνισμό, θες από την ολοένα αυξανόμενη αδιαφορία της τηλεόρασης (ποτέ δεν
θυμάμαι πλήρη τηλεοπτική αγνόηση των παιχνιδιών της κορυφαίας ευρωπαϊκής
διοργάνωσης), το πρωτάθλημα, και μαζί του η Εθνική, ολοένα φθίνουν. Είναι
κρίμα.

Όχι μόνο γιατί το μπάσκετ είναι συναρπαστικό παιχνίδι, αλλά και γιατί το
φετινό πρωτάθλημα άρχισε με πολύ καλύτερους οιωνούς από το αντίστοιχο του
ποδοσφαίρου. Αν η αρχή ­ και στα δύο ­ δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας,
οι επαγγελματίες παίκτες δεν έχουν δικαίωμα να παρασυρθούν.