ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι προδιαγραφές της επιτυχίας

Αγαπητή Ελένη,

Η τηλεοπτική σου εμφάνιση ως μέλος της κυβερνήσεως αναμφισβήτητα είχε
ενδιαφέρον, αφού τα όσα έλεγες αποτύπωναν τις δικές σου απόψεις και όχι του
οιουδήποτε συγγραφέα, τις ηρωίδες του οποίου εκάστοτε υποδυόσουν. Από την
ημέρα της υπουργοποίησής σου, πράγματι, δέχεσαι μία αυστηρή κριτική που
εστιάζεται στο επάγγελμά σου και, ιδιαίτερα, σ’ έναν ρόλο, αυτόν της Σελήνης,
που σε έκανε ­ ίσως ­ περισσότερο δημοφιλή. Με μεγάλη προσοχή άκουσα τα περί
άλλων πολιτικών ή μη που δεν έχουν επαγγε-λματική πορεία και δη πετυχημένη
όπως εσύ.

Πρόσεξα, ωστόσο, τον αρίστης αγωγής συνάδελφο Νίκο να φέρεται ιδιαιτέρως
ευγενικά, όπως αρμόζει σε μία κυρία. Και, πράγματι, ήταν εξαιρετικά εύστοχη η
υπενθύμισή του για τη θέση σου ­ μάλλον την αντίθεση ­ στην ποσόστωση των
γυναικών στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Ξέρεις, διαφωνώ κι εγώ με τις
ποσοστώσεις. Μου μοιάζει κάτι σαν χάρη. Και ως γυναίκα αρνούμαι να γίνω το
άλλοθι της ανδροκρατούμενης κοινωνίας μας. Φαντάζομαι πως θα συμφωνήσεις με τα
προσόντα που πρέπει να έχει μία γυναίκα για να αναρριχηθεί. Κατ’ αρχήν να
γνωρίζει τον χώρο στον οποίο καλείται να προσφέρει τις υπηρεσίες της. Κι αν
είναι πολιτικός να έχει διακριθεί για τους αγώνες της, την προσφορά της, την
ευαισθησία της, το όραμά της. Παρακάμπτω το αυτονόητο να γνωρίζει καλά και να
μπορεί να αναπτύξει τους πολιτικούς στόχους και τις αρχές που υπηρετεί.

Πρέπει να ξεπεράσει την καχυποψία, να αγνοήσει την υπονόμευση και να είναι
ειλικρινής με τον εαυτόν της. Θα κριθεί αυστηρότερα. Γι’ αυτό θα πρέπει να
αποδείξει πως είναι ικανή. Κι αυτό δεν επιτυγχάνεται με λόγια. Ούτε πείθει η
επίδειξη αυτοπεποίθησης. Και οι γυναίκες και οι άνδρες, τελικά, από το
αποτέλεσμα κρίνονται. Και δεν είναι διόλου ντροπή να ζητήσουμε πίστωση χρόνου.
Το ίδιο κάνουν και οι άνδρες, ακόμη κι αν ­ αντικειμενικά ­ διαθέτουν τις
προδιαγραφές της επιτυχίας.1