ΜΑΤΙΕΣ Περί τουπέ…

Έγραφε ο Γιάννης Πολίτης, προ ημερών, στα «ΝΕΑ»: «Τα φαινόμενα αλαζονείας και
το ύφος πολλών στελεχών το καλοκαίρι είχαν ενοχλήσει πολύ τον κ. Κ. Καραμανλή,
ο οποίος, λόγω χαρακτήρα, δεν αντιδρά την ώρα που βλέπει να γίνεται κάτι ούτε
αποκαλύπτει εύκολα τα αισθήματα και τις σκέψεις του για τους ανθρώπους.
Εφαρμόζει, λένε όσοι τον γνωρίζουν καλά, μια άλλη τακτική η οποία συχνά
αποδίδει. Βάζει στο “ψυγείο” όποιον θέλει να “τιμωρήσει”. Και η διάρκεια της
παραμονής κάποιου στελέχους στην “κατάψυξη” είναι ανάλογη του μηνύματος που
θέλει να του περάσει…».

Έτσι μου ‘ρχεται να πάω και ν’ αγοράσω αμέσως ένα… καπέλο! Να το φοράω για
να το βγάζω στον αρχηγό της Ν. Δημοκρατίας όποτε τον συναντώ, λέγοντάς του
συγχρόνως «συγχαρητήρια»! Γιατί αυτό το πράγμα με την αλαζονεία δεν
υποφέρεται! Θυμάμαι το καλοκαίρι, τότε που οι σφυγμομετρήσεις ανέβαζαν πολύ
ψηλά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τι φόρα, τι τουπέ, τι ύφος,
είχαν πάρει οι υποψήφιοι… υπουργοί του! «Τότε ο αέρας που φυσούσε στα πανιά
του κόμματος», παρατηρεί ο Πολίτης, «είχε… ψηλώσει τον νου των
“καλαμοκαβαλάρηδων” της Ν.Δ. Μέσα σε διάστημα τριών μηνών, από τον Μάιο μέχρι
τις αρχές Αυγούστου, αρκετοί δεν πατούσαν στο έδαφος! Πήγαιναν από δεξίωση σε
δεξίωση και από δείπνο σε δείπνο και επιχειρούσαν να αξιοποιήσουν γνωριμίες με
παράγοντες της κοινωνικής και επιχειρηματικής ζωής. Είχε αλλάξει ακόμη και ο
τρόπος που μπαινόβγαιναν στα πολυτελή αυτοκίνητά τους! Όπως είχε αλλάξει και
το ύφος των οδηγών αστυνομικών που τους συνόδευαν, ακόμη και όταν πήγαιναν για
καφέ!».

Τρελαίνεται κανείς με τους πολιτικούς! Έτσι και χάσουν το υπουργιλίκι,
μοιάζουν, οι περισσότεροι, σαν άδεια σακιά. Αλλά μόλις ξαναπάρουν
χαρτοφυλάκιο, ζωντανεύουν, ψηλώνουν, δυναμώνουν, γίνονται οι γιοι τού «πάρτα
όλα»! Άσε τους «νεοφώτιστους»… Αυτοί με το που δέχονται το «τηλεφώνημα» από
τον Πρωθυπουργό σαλτάρουν. Και νομίζουν ότι βρίσκονται στον ουρανό! Ωστόσο,
άλλο πράγμα είναι να σαλτάρεις επειδή έγινες υπουργός και άλλο να την ψωνίζεις
και να ονειρεύεσαι ορκωμοσία, επειδή το κόμμα σου δυόμισι χρόνια πριν από τις
εκλογές προηγείται στις σφυγμομετρήσεις!..

Θυμάμαι τον Λοΐζο. Είχε πάει μια μέρα εκεί γύρω στο 1979-80, ίσως και πιο
παλιά, στο Γενικό Λογιστήριο να συναντήσει τον Θανάση Κανελλόπουλο, που τότε
ήταν υπουργός Οικονομικών, για το θέμα της πειρατικής κασέτας. Μετά τη
συνάντηση μού τηλεφώνησε οργισμένος: «Μα τι νομίζει ότι είναι αυτός και
συμπεριφέρεται έτσι;» με ρώτησε. «Γιατί; Τι σού ‘κανε;». «Του μιλούσα και με
ειρωνευόταν συνεχώς! Μόνο που δεν… μ’ έφτυσε! Δεν έχει καταλάβει ο δύστυχος
ότι όταν πάψει να’ ναι υπουργός, δεν θα’ ναι τίποτα. Ενώ εγώ θα είμαι πάντα ο
Μάνος Λοΐζος…».