[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Ουδέν το (συγκλονιστικώς) νεώτερον από το μέτωπο», ήταν ένας καταπληκτικός
τίτλος του «Βήματος» για όσα γίνονται στο Αφγανιστάν. Αλλά η αλήθεια είναι ότι
εμείς δύσκολα μπαίνουμε στη λογική του πολέμου. Και καλώς αντιδράμε, εδώ που
τα λέμε. Διότι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλουν τα κανάλια να
μας πείσουν ότι «η στρατηγικής σημασίας πόλη Μασάρ-ι-Σαρίφ» είναι εδώ πιο πάνω
από την… Καρδίτσα ή ότι το Κανταχάρ βρίσκεται εκατόν είκοσι χιλιόμετρα
νοτίως της… Πάτρας, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι βρίσκονται χιλιάδες
μίλια μακριά. Και παρά τον βομβαρδισμό με εικόνες που δεχόμαστε καθημερινά με
αμάχους, γυναίκες, παιδάκια, ηλικιωμένους που είναι θύματα των αμερικανικών
βόμβών, λίγο μάς αγγίζει ο πόλεμος. Μεταξύ μας, δεν είναι προτιμότερο αυτό από
το να παγιδευτούμε στην υστερία που έχει καταλάβει Αμερικανούς και Άγγλους για
τον πόλεμο;

Ο… μικρός Αλέξανδρος

Είναι, ασφαλώς είναι! Διότι τα μηνύματα που έρχονται από τις ΗΠΑ μιλούν για
καταστάσεις τρελές. Ο κόσμος δεν πηγαίνει σε κινηματογράφους, σε θέατρα, σε
εστιατόρια, σε εμπορικά κέντρα, σε σούπερ μάρκετ, σε κλειστούς χώρους γενικώς.
Φοβούνται ότι οι τρομοκράτες θα πετάξουν βακτήρια, βόμβες, θα πυροβολήσουν στο
σωρό ­ μια τραγωδία. Απροσδιόριστος αριθμός πολιτών σπεύδει για ψυχολογική
βοήθεια σε ψυχιάτρους και ψυχολόγους. Η ζωή τους έχει γίνει κόλαση, και δεν
φταίει μόνο το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου και οι επιστολές ­ που κάποιος
παρανοϊκός στέλνει, διότι αυτή δεν είναι δουλειά του Μπιν Λάντεν ­ φταίει και
το ότι οι πολίτες αυτής της χώρας υποβάλλονται σε μαζική πολεμοϋστερία. Έτσι
ώστε να δικαιολογηθεί και η επέμβαση στο Αφγανιστάν, και κυρίως, οι
ενδεχόμενες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό. Το ερώτημα είναι πού θα βγάλει
αυτή η ιστορία. Γιατί εδώ ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε ένα χρόνο σχεδόν για να
καταλάβει το Αφγανιστάν, ο Μπους που δεν είναι ούτε… μικρός Αλέξανδρος,
γύρευε πόσα χρόνια θα χρειαστεί. Αν δηλαδή τα καταφέρει ποτέ…

Και η μεγάλη τραγωδία

Τα μεγάλα θέματα της ανθρωπότητας, όπως ο πόλεμος, και τα μικρά, αυτά που
γίνονται δίπλα μας, ή δεν τα παίρνουμε χαμπάρι ή τα ξέρουμε αλλά αποστρέφουμε
το βλέμμα. Πόσοι και πόσοι εκ των αρρένων αναγνωστών δεν μπήκαν στον πειρασμό,
έστω και νοερά, μιας ώρας συντροφιά με «πειρασμό» προελεύσεως Ανατολικής
Ευρώπης; Δεν χρειάζεται απάντηση ­ πολλοί. Πόσοι όμως έχουν σκεφθεί ότι αυτός
ο «πειρασμός» είναι προϊόν του πιο επαίσχυντου δουλεμπόριου που βρίσκεται σε
πλήρη άνθηση στη χώρα μας; Του εμπορίου λευκής σαρκός, όπως το ονόμαζαν παλιά
οι βετεράνοι του αστυνομικού ρεπορτάζ. Διαβάσατε μήπως την ιστορία της
19χρονης Ρουμάνας, που πουλήθηκε τρεις φορές σε διάφορους αγοραστές μέχρι που
κατάφερε, στο αεροδρόμιο, να ξεφύγει από τα νύχια των εμπόρων; Ήταν κάτι το
συγκλονιστικό.

Κλείνουμε τα μάτια

Το πιο συγκλονιστικό όμως είναι ότι όλοι εμείς κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά
σε τέτοιες ιστορίες που συμβαίνουν γύρω μας. Εδώ στην «ωραία» μας χώρα.
Κλείνουμε μάτια και αυτιά, και εξ αυτού και μόνο του λόγου πιστεύουμε ότι αυτά
δεν συμβαίνουν. Ή ότι συμβαίνουν αλλού. Κι όμως η αποτρόπαιη αλήθεια είναι
αυτή: ότι έχουν γεμίσει οι πιάτσες από κοπέλες που τις αγοράζουν σαν ένα
κομμάτι κρέας οι δουλέμποροι, και τις εξωθούν με τη βία στην πορνεία. Για να
μπορούν κάποιοι να απολαμβάνουν τον «πειρασμό» που έχουν στερηθεί γύρευε πόσα
χρόνια και για ποιους λόγους. Και είναι μεγάλη η ευθύνη της Αστυνομίας για την
κατάσταση αυτή. Καλός και άγιος είναι ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας, το ίδιο
και ο αγώνας κατά των ναρκωτικών, αλλά δεν είναι ντροπή για την κοινωνία μας
να δρουν ανενόχλητα αυτά τα κυκλώματα;

Μέχρι τον επόμενο φόνο

Άλλο παράδειγμα το οποίο μάς χαρακτηρίζει ως κοινωνία που κάνει ότι δεν βλέπει
και δεν ακούει. Αιφνιδίως και λόγω ενός τραγικού γεγονότος που ήταν ο φόνος
του νεαρού Τσιγγάνου από σφαίρα αστυνομικού, ανακαλύψαμε ότι εδώ, δίπλα μας,
υπάρχει το Ζεφύρι. Ένα κανονικό γκέτο, όπου κυριαρχεί ο νόμος των εμπόρων
ναρκωτικών και ο νόμος της πολιτείας δύσκολα επιβάλλεται. Όπου επικρατεί φόβος
και τρόμος και τις νύχτες οι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους, γιατί δεν
είναι και πολύ καλή ιδέα να κυκλοφορούν έξω. Τώρα ακούμε ότι επικρατούν
ρατσιστικές αντιλήψεις, ότι οι Τσιγγάνοι περιθωριοποιούνται, ότι τα ευρωπαϊκά
κονδύλια για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους διατίθενται αλλού. Και οι
αρμόδιοι; Αυτοί προσπαθούν να επιδείξουν δραστηριότητα εκ των υστέρων όπως
πάντα. Τώρα ­ γιατί σε μια εβδομάδα θα έχουμε ξεχάσει πάλι ότι υπάρχει Ζεφύρι.
Μέχρι τον επόμενο φόνο…

Εκρηκτικό μείγμα

Δεύτερη εβδομάδα της νέας κυβέρνησης, και όσοι είχαν προβλέψει ότι πολύ νωρίς
θα αρχίσουν τα όργανα, έκαναν διάνα! Διάνα έπεσαν στις προβλέψεις τους επίσης
και όσοι εκτιμούσαν ότι η πρώτη μεγάλη κόντρα στο πλαίσιο της κυβέρνησης θα
είχε αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θα πείτε, θέλει μεγάλη σκέψη αυτό;
Συμφωνώ, όχι. Οι Ολυμπιακοί θα είναι το κεντρικό θέμα συζήτησης στην πολιτική,
οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας μέχρι το 2004, άρα τι πιο φυσικό οι
πρώτες τριβές να προέλθουν από την υπόθεση αυτή. Ναι, αλλά συνυπολογίστε και
το γεγονός ότι ο καυγάς άναψε μεταξύ της Βάσως Παπανδρέου και του Κώστα
Λαλιώτη, για να καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με ένα
εκρηκτικό μείγμα, το οποίο ο χρόνος θα δείξει αν και πότε θα εκραγεί για να μη
μείνει τίποτε όρθιο….

Άρχισαν τα όργανα

Κάτι τέτοια πάντως φοβόταν ο Κ. Λαλιώτης πριν από τον ανασχηματισμό, γι’ αυτό
προσπάθησε να πείσει τον Κώστα Σημίτη ότι αυτός που θα τον διαδεχόταν στο
υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ θα έπρεπε τουλάχιστον να υπερασπιστεί το έργο ­ το μεγάλο,
αλήθεια, έργο ­ που έγινε στην οκταετία της θητείας του. Είναι κοινό μυστικό
ότι ο Κ. Σημίτης τού έδωσε μια τέτοια υπόσχεση. Το ότι έβαλε την Β.
Παπανδρέου, τελικά, θεωρήθηκε ότι ήταν στην κατεύθυνση που εξαρχής είχαν
συμφωνήσει. Τι έγινε και χάλασε το σκηνικό; Τίποτε περισσότερο από το ότι η
υπουργός ΠΕΧΩΔΕ θέλησε να ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι αν υπάρξει οποιαδήποτε
καθυστέρηση στα έργα, δεν θα έχει καμία ευθύνη εκείνη. Οι ευθύνες θα βαρύνουν
άλλους, και ειδικότερα τον προκάτοχό της. Τι σκέφτεται για όλα αυτά ο Κ.
Σημίτης; Τίποτε. Μόνο εκνευρισμό νιώθει. Που βλέπει πως ό,τι με τόσο κόπο
έχτισε τόσους μήνες κινδυνεύει να σωριαστεί ως χάρτινος πύργος…

Με αυτόματο πιλότο

Το καλό για τη χώρα είναι ότι μερικά πράγματα φαίνεται να γίνονται από μόνα
τους, από τον αυτόματο πιλότο, που λέει ο λόγος. Η συγχώνευση για παράδειγμα
της Εθνικής Τράπεζας με την Άλφα Μπανκ, που γέννησε έναν τραπεζικό κολοσσό και
δημιούργησε κλίμα ευφορίας στην οικονομία, δεν ήταν αποτέλεσμα καμιάς
κυβερνητικής απόφασης. Απλώς ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης συγκατένευσε όταν ο Θ.
Καρατζάς τού ανακοίνωσε ότι η Εθνική προτίθεται να προχωρήσει στη συγκεκριμένη
διαδικασία. Βεβαίως, θα μπορούσε να πει όχι. Δεν το έκανε, και είχε τους
λόγους του. Η ελληνική οικονομία παρουσίαζε μια στασιμότητα το τελευταίο
διάστημα και έπρεπε με κάποιο τρόπο αυτό να ανατραπεί. Πάντως, άλλα που έπρεπε
να γίνουν, να κάνει η κυβέρνηση δηλαδή, δεν έχουν γίνει. Αυτές οι περίφημες
διαρθρωτικές αλλαγές, για παράδειγμα, που δεν έχουν προχωρήσει παρά ελάχιστα,
πότε θα επιταχυνθούν;