ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όπου υπάρχει καπνός…

Δεν καπνίζω. Για τους ίδιους λόγους που δεν πήγα να δω τον «Τιτανικό». Γιατί
όλοι οι άλλοι το έκαναν (είναι μια αντίδραση που κάπου κάπου μου βγαίνει σε
καλό ­ όχι πάντα). Αλλά και εκστρατεία κατά του καπνίσματος δεν έχω ξεκινήσει
(καμία εκστρατεία δεν θα ξεκινούσα ­ με εξαίρεση ίσως το «σώστε τις
θάλασσες»). Από εκεί και μετά, κάνω μια προσπάθεια ­ κάτι πιο πολύ από μια
προσπάθεια. Να πείσω τους δικούς μου ανθρώπους να κόψουν το τσιγάρο, όσο
επιτρέπεται, δηλαδή, να μπαίνεις στη ζωή του άλλου.

Ο πρώτος τρόπος είναι άμεσος, δείχνει καθαρά τις προθέσεις μου, αλλά καθόλου
αποτελεσματικός: τραβάω το τσιγάρο από το στόμα. Ξεχάστε τον ­ έτσι κι αλλιώς,
είμαστε κατά της βίας. Ο δεύτερος τρόπος είναι η διάλεξη, αλλά μου πήγε στραβά
από την αρχή. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Πάμε παρακάτω.

Παράπονα συναισθηματικής φύσεως και όχι ­ προσοχή ­ του στυλ «μαυρίζει τις
κουρτίνες, μυρίζει το σπίτι», αλλά περισσότερο κάτι σαν το «καίνε τα μάτια
μου, το τσιγάρο λες να ‘ναι;» ή «από τον καπνό φτερνίζομαι, δεν είναι τίποτε,
δεν πειράζει». Ακόμη απορώ γιατί δεν έπιασε αυτός ο τρόπος.

Κλεφτοπόλεμος, σαν λύση απελπισίας. Κρύβω τα πακέτα, κρύβω τους αναπτήρες, θα
έσβηνα και τη λέξη «τσιγάρο» από τα λεξικά. Τα βρίσκει, με έναν περίεργο τρόπο
τα βρίσκει. Αν δεν τα βρει, έχει ρεζέρβα.

Μετά, μπλοφάρεις. Έχεις πια μπει στο πετσί του ρόλου και περιμένεις. «Από τον
Νοέμβριο, δεν έλεγες ότι θα κόψεις το τσιγάρο; Ε, μπήκαμε στον Νοέμβριο». Ίσως
να μην ήταν καλή η μπλόφα. Η διπλωματική οδός δεν έβλαψε κανέναν. Να κόψεις
εσύ το τσιγάρο ­ λέω ­, να αναλάβω εγώ το σούπερ μάρκετ. Φαντασία θέλει, δεν
χρειάζεται τίποτε. Αλλά πάνω στη διαπραγμάτευση μού είπε πως καλύτερα να είχα
δει τον «Τιτανικό». Να τον δω ­ καμία αντίρρηση ­ αλλά θα κόψει το τσιγάρο;