ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εποχή των δώρων

Η Κατερίνα φτιάχνει κοσμήματα. Τα πουλάει στον δρόμο, συνήθως στα μεγάλα
νησιά, το καλοκαίρι: Πάρο, Σαντορίνη, Νάξο, Κρήτη, Ρόδο, Κέρκυρα. Φτιάχνει
κοσμήματα φευγάτα, πολύχρωμα, χαρούμενα. Και τον χειμώνα; Τον χειμώνα
ταξιδεύει. Πάει σε μακρινές χώρες μ’ ένα σακίδιο στον ώμο: Λατινική Αμερική,
Ασία, Αφρική, Ευρώπη. Έχει γυρίσει αμέτρητες χώρες, τις έχει περπατήσει, έχει
κάνει φίλους που την καλούν αλλού, πάει κι εκεί και μετά παραπέρα. Ζει τη ζωή
των ντόπιων, έχει πάντα ενδιαφέρουσες ιστορίες να διηγηθεί, καταπληκτικά τοπία
να περιγράψει, συναισθήματα να μεταφέρει.

Και μετά γυρνά πίσω στην Αθήνα, φτιάχνει καινούργια κοσμήματα, πηγαίνει το
καλοκαίρι στα νησιά για να τα πουλήσει και τον χειμώνα αποδημεί για μέρη
μακρινά. Τη μελετάμε συχνά στην παρέα, τη θαυμάζουμε, αλλά δεν τολμάμε να την
ακολουθήσουμε, την επαινούμε, αλλά την επόμενη μέρα σηκωνόμαστε για να πάμε
στο γραφείο.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ποιότητα που σε κάνει ταξιδευτή. «Ταξίδευα σ’ όλη μου τη
ζωή επειδή με συναρπάζει», λεει στην «Ελ Παΐς» ο Πάτρικ Λι Φέρμορ, ο οποίος
στα νιάτα του διέσχισε πεζός την Ευρώπη, από το Ρότερνταμ έως την
Κωνσταντινούπολη. «Ταξιδεύω από ευχαρίστηση, από περιέργεια. Αισθάνομαι μια
τεράστια περιέργεια για όλο τον κόσμο. Κάθε ταξίδι είναι μια εποχή δώρων,
μεγάλων δώρων που θα διατηρήσεις για ολόκληρη τη ζωή σου…».

Ακούω φίλους που φοβούνται πια να ταξιδέψουν, αναβάλλουν επισκέψεις σε μέρη
που ονειρεύονταν πολλά χρόνια, ακυρώνουν προγραμματισμένες διαφυγές από την
πραγματικότητα. Η Κατερίνα θα συνεχίσει να ταξιδεύει. Φεύγει σε λίγες ημέρες
για το Νεπάλ, για να ξαναδεί παλιούς φίλους και να επισκεφθεί έναν σοφό
γέροντα. Και μετά; «Το ίδιο το ταξίδι», λέει, «θα μου δείξει τον δρόμο». Δεν
φοβάσαι; «Εμπνέομαι. Όπως έλεγε και ο Καζαντάκης, η δέκατη Μούσα είναι το
ταξίδι…».