Στο «Διαχρονικόν» θυμάσαι τον παλιό Πειραιά

Δεν μπορούσαν να εξηγήσουν, με κανέναν τρόπο, δύο νέοι φίλοι δικηγόροι, ο
Αντώνης από τη Σκιάθο και η Κατερίνα από την Κοκκινιά, τους λόγους που
οδήγησαν τον χουντικό δήμαρχο του Πειραιά Σκυλίτση να φτάσει στον παραλογισμό
και να γκρεμίσει ένα κτίριο-μνημείο, το παλιό δημαρχείο με το θρυλικό ρολόι.
Το βλέπαμε μπροστά μας, σε μεγεθυσμένη έγχρωμη αφίσα και το καμαρώναμε για
πολλή ώρα, μέσα στη λαϊκή ταβέρνα «Το Διαχρονικό», στο Κερατσίνι. Έναν χώρο
πολύ ζεστό και συμπαθητικό που προσφέρει άνετη και ήσυχη διασκέδαση, με κιθάρα
ή χωρίς κιθάρα. Με πολύ καλό λευκό κρασί, αρετσίνωτο, από τα Μεσόγεια, και
εκλεκτούς, νόστιμους μεζέδες, οι οποίοι γίνονται πάντοτε από αγνά υλικά, όπως
μας εξηγούν πολύ ευγενικά ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού Γιώργος Βασιδόπουλος, η
σύζυγός του Ζέττα και η Βιολέτα που είναι υπεύθυνη για τις θαυμάσιες γεύσεις
που απολαμβάνουμε, σε γωνιακό τραπεζάκι, με την ωραία συντροφιά του
μπαρμπα-Νίκου. Πρόκειται για έναν συμπαθητικό άνθρωπο, ντυμένο στην πένα, που
μόλις κάθεται κοντά μας βγάζει το καβουράκι και αρχίζει να μας μιλά για τον
παλιό Πειραιά, το Κερατσίνι, αλλά περισσότερο θυμάται το μαγαζί του γιου του,
το οποίο λειτουργεί εδώ και 52 χρόνια. Ήταν μπακάλικο και ταβέρνα μαζί. Το
λειτουργούσε ο Γεώργιος Βρεττός και τα μεσημέρια γέμιζε από εργάτες του
λιμανιού του Πειραιά, που έβρισκαν λιτό και φτηνό φαγητό και καλό κρασί.

Όμως, και ο μπαρμπα-Νίκος δούλεψε αυτό το ωραίο κουτούκι για αρκετά χρόνια,
από το 1976 και ύστερα. Η μεγάλη αδυναμία του, ωστόσο, είναι ο παλιός Πειραιάς
και, όση ώρα καθόμαστε στο «Διαχρονικό» με την Κατερίνα και τον Αντώνη, μας
εξηγεί ότι στις τέσσερις έγχρωμες μεγεθυσμένες αφίσες υπάρχουν στιγμιότυπα από
την προπολεμική εποχή. Εικόνες από την ακτή στο Νέο Φάληρο με τις ταραντέλες,
τα κιόσκια, τα αμαξάκια που μετέφεραν για μπάνιο τα ευκατάστατα ζευγάρια, το
ξενοδοχείο «Ακταίον» που ήταν μπροστά από τον ηλεκτρικό σταθμό, τους φοίνικες.
Στις άλλες αφίσες το Πασαλιμάνι, το Τουρκολίμανο, η Καστέλλα και η περίφημη
«Σπηλιά του Παρασκευά», το κέντρο που γνώρισε μεγάλες δόξες, ιδιαίτερα μετά
την περίοδο του 1950, όταν γλέντησαν εκεί διασημότητες που επισκέφθηκαν κατά
διαστήματα την Αθήνα, όπως ο Τάιρον Πάουερ, η Σοφία Λόρεν, η Κάλλας, ο Ωνάσης,
η Ζαν Μορό, ο Αζναβούρ, και διασκέδασαν με τα μπουζούκια του Μανώλη Χιώτη και
άλλων γνωστών καλλιτεχνών. Μέσα από άλλη εικόνα φαίνεται το τραμ το τελευταίο,
το οποίο έκανε το δρομολόγιο από τον ηλεκτρικό σταθμό του Πειραιά έως το
Πέραμα. Φευγάτες ομορφιές του Πειραιά, όταν ήταν μία πόλη πανανθρώπινη, όπου
οι άνθρωποι μιλούσαν μεταξύ τους, μέσα στα τρόλεϊ, στο τραμ και στα λεωφορεία.
Αλλά είχε και το Κερατσίνι τις δικές του ομορφιές, τα κέντρα του τα λαϊκά,
τους κινηματογράφους, τις μικρές πλατείες, λέει ο μπαρμπα-Νίκος και
τσουγκρίζει μαζί μας τα ποτήρια με το λευκό κρασί. Και όταν η ώρα πλησιάζει 12
τα μεσάνυχτα φοράει το καβουράκι του και μας λέει καληνύχτα. Και εμείς, με τον
Αντώνη και την Κατερίνα, μιλάμε τώρα για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και το
έργο του, αλλά και για τους Μικρασιάτες μουσικούς και τραγουδιστές που
εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Κοκκινιάς και ενίσχυσαν με την παρουσία και
τις γνώσεις τους τα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής και κυρίως έφεραν άλλο
κλίμα στο ελληνικό τραγούδι, με τα σμυρνέικα και με τα ρεμπέτικα.

Το μενού της ταβέρνας είναι πολύ πλούσιο και όλα σχεδόν τα πιάτα σερβίρονται
ζεστά. Ξεχωρίζει ως σπεσιαλιτέ η πυτίνα (μελιτζάνα, ντομάτα και φέτα στον
φούρνο), μπουρέκια, ντολμάδες γιαλαντζί, γίγαντες, σαλιγκάρια γιαχνί,
μπακαλιάρος σκορδαλιά, φέτα της φωτιάς (ψημένη στα κάρβουνα με πιπεριά),
λουκάνικο με τέσσερα τυριά, γαρδουμπάκια, μπεκρή μεζέ, τηγανιά. Επίσης,
σνίτσελ γεμιστό, μπιφτέκι γεμιστό με τυρί, ψαρονέφρι και παϊδάκια με το κιλό.
Μεγάλη ποικιλία από σαλάτες. Επιδόρπιο: χαλβάς από σιμιγδάλι.

Λαϊκή ταβέρνα «Το Διαχρονικόν», Σμύρνης 10, Κερατσίνι (πλησίον Δημαρχείου).
Τηλέφωνο: 4610.160. Ανοιχτό κάθε βράδυ (εκτός Δευτέρας).