Ο μαιευτήρας ισχυρίσθηκε ότι το παιδί πέθανε, ο κλινικάρχης το αμφισβητεί…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Η κατάθεση ιδιοκτήτη ιδιωτικής κλινικής της Θεσσαλονίκης αναμένεται να φωτίσει
τις πτυχές υπόθεσης εξαφάνισης βρέφους αμέσως μετά τη γέννησή του, για το
οποίο γυναικολόγος-μαιευτήρας κατηγορείται ότι παρουσίασε νεκρό στους
συγγενείς του. Χθες άρχισε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων η δίκη του
γιατρού, ο οποίος παρεπέμφθη για αρπαγή ανηλίκου, ωστόσο κρίθηκε ότι πρέπει να
καταθέσει ο κλινικάρχης, που ήδη έχει αμφισβητήσει το θάνατο του βρέφους, κατά
τη διάρκεια της ανάκρισης.

Στο εδώλιο του δικαστηρίου κάθεται ο γιατρός Κωνσταντίνος Παπαθανασίου, ο
οποίος παρεπέμφθη να δικαστεί με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών
Θεσσαλονίκης, ύστερα από μήνυση της μητέρας τού βρέφους Ανδρομάχης Τράκη και
του συζύγου της Ιωάννη Ξενάκη. Όπως ισχυρίστηκαν, μετά τη γέννα του κοριτσιού
τους, στις 13 Μαΐου του 1986, ο γιατρός τούς ενημέρωσε για τον θάνατο του
παιδιού από αναπνευστική δυσχέρεια, αμέσως μετά τις πρώτες αναπνοές. «Άκουσα
το κλάμα του μωρού, ήταν δυνατό, δεν μπορεί να πέθανε όπως λέει ο γιατρός»,
είπε χθες κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας η μητέρα του παιδιού.

Σύμφωνα με το βούλευμα, ο γιατρός ενημέρωσε τους συγγενείς για τον θάνατο του
βρέφους και στη συνέχεια, κρατώντας μία μαύρη σακούλα ­ και ισχυριζόμενος ότι
είναι μέσα το νεκρό παιδί ­ ζήτησε από τον πατέρα τής Α. Τράκη να τον
ακολουθήσει έως την ιατροδικαστική υπηρεσία για να γίνει νεκροτομή.

Είναι χαρακτηριστικό πάντως ότι ποτέ δεν βρέθηκε ληξιαρχική πράξη θανάτου του
παιδιού, όπως είπε στην κατάθεσή της η μηνύτρια, ούτε όμως και πράξη ταφής στα
Κοιμητήρια του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Το δικαστήριο αποφάσισε να κληθεί τηλεφωνικά για να προσέλθει σήμερα και να
καταθέσει ο κλινικάρχης Γεώργιος Χαραλαμπίδης, ο οποίος δεν παρέστη χθες στη
δίκη.

Στην ανάκριση είχε αμφισβητήσει τις ενέργειες του γιατρού, λέγοντας ότι «είναι
απίθανο ο γυναικολόγος να πάρει τη σακούλα και να πάει το νεκρό παιδί στον
ιατροδικαστή», ενώ σε άλλο σημείο εκφράζει την εκτίμηση πως «το παιδί δεν έχει
πεθάνει», σημεία τα οποία έχουν επισημανθεί και στο παραπεμπτικό βούλευμα.