«Είδα τις βόμβες να πέφτουν στην Καμπούλ»

Μία από τις πλέον ιστορικές ­ εδώ και αιώνες ­ οικογένειες του Αφγανιστάν
είναι οι Ποπάλ. Πατεράδες, παππούδες, πρόγονοι έχουν διατελέσει αρχηγοί,
υπουργοί…

ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ

«Υποφέρουμε, αλλά να ξέρετε έχουμε άλλες αντοχές» δηλώνει ο Αχμάντ Ρατέμπ Ποπάλ (αριστερά). Δεξιά, με τον απεσταλμένο των «ΝΕΩΝ» Γιάννη Ε. Διακογιάννη και τον αδελφό του Ραχμαντουλάχ

Ο Αχμάντ Ρατέμπ Ποπάλ, βιομήχανος, φίλος τού μουλά Ομάρ και της κυβέρνησης των
Ταλιμπάν, έχασε το δεξί του μάτι, το αριστερό χέρι («φοράει» πλαστικό) και
δάκτυλα του δεξιού χεριού σε μάχες με τους Ρώσους. Τον πατέρα του τον
εκτέλεσαν οι Ρώσοι (ο Αχμάντ λέει πως η KGB σκότωσε τον πατέρα του).

Πίστεψε πως με τους Ταλιμπάν θα επέλθει ηρεμία στη χώρα. Δεν είχε φαντασθεί
όλη αυτή την περιπέτεια με «τον τρελό ­ έτσι τον αποκαλεί ­ Μπιν Λάντεν», την
«11η Σεπτεμβρίου» και τους βομβαρδισμούς.

Ήρθε για λίγο στο Ισλαμαμπάντ, όπου τον συνάντησα στο σπίτι τού επίσης
μεγαλοεπιχειρηματία αδελφού του Rahmatullah. Στενός φίλος τού πρέσβη του
Αφγανιστάν στο Πακιστάν, o Αχμάντ μιλάει στα «ΝΕΑ» για τις περιπέτειές του.

ΕΡ.: Ήρθατε από την Καμπούλ…

ΑΠ.: Έφθασα από μία πόλη που φοβάται, που βρίσκεται σε σύγχυση. Δεν
μπορούν οι κάτοικοι να ζήσουν όταν πέφτουν βόμβες. Αναγκάζονται ­ από τον φόβο
­ να αφήνουν τα σπίτια τους και να παίρνουν τα βουνά. Υποφέρουν. Είδα αμάχους
να σκοτώνονται, παιδιά και γυναίκες νεκρούς, σε ερείπια.

Ξέρετε τι θα πει να έχεις παιδιά και κάθε βράδυ, ακόμα και ημέρα, να ακούς
εκρήξεις, να τρίζουν τα τζάμια, να κουνιέται όλο το σπίτι; Πολύ δραματική
εμπειρία για όλους.

ΕΡ.: Το σπίτι σας είναι στο κέντρο της Καμπούλ;

ΑΠ.: Στο κέντρο της νέας συνοικίας της… Έπεσαν βόμβες μερικές
εκατοντάδες μέτρα από εμάς. Θυμάμαι την πρώτη φορά ήταν 9 η ώρα το βράδυ,
μπροστά 1,5 ώρα από την Αθήνα. Έχουμε μισή ώρα διαφορά με το Πακιστάν.

ΕΡ.: Η πρώτη ημέρα ήταν ασφαλώς δύσκολη…

ΑΠ.: Ακούστε, την Καμπούλ την είχαν καταστρέψει με βομβαρδισμούς οι
μουτζαχεντίν. Επομένως, έχουμε εμπειρία. Την πρώτη ημέρα, πάντως, χτυπήθηκαν
τρία σημεία της πρωτεύουσας, μεταξύ των οποίων και το αεροδρόμιο.

Τη δεύτερη ημέρα άρχισαν νωρίτερα, 8.30 το βράδυ. Μετά βομβάρδιζαν 2, 3 φορές
τη νύχτα… Ύστερα βομβάρδιζαν και το πρωί. Τώρα, το κάνουν όποια ώρα να
είναι…».

ΕΡ.: Οι Αμερικανοί επιμένουν πως οι στόχοι τους παραμένουν
στρατιωτικοί, ότι δηλαδή δεν κτυπούν αμάχους…

ΑΠ.: Στην αρχή φάνηκαν… ακριβείς, χτύπησαν στόχους. Αλλά, όπως
ξέρετε, οι πιο «έξυπνες» βόμβες ­ έτσι τις λένε ­ δεν παύουν να είναι βόμβες.
Και πέφτουν και παραπέρα και σκοτώνουν αμάχους. Εγώ αυτό είδα.

ΕΡ.: Οι βομβαρδισμοί κατέστρεψαν ­ λέγεται ­ το ηλεκτρικό σας
σύστημα…

ΑΠ.: Έγιναν πολλές καταστροφές. Έγιναν πολλά μπλακ άουτ τον πρώτο
καιρό. Τουλάχιστον, πριν είχαμε ηλεκτρικό το βράδυ. Ξέρετε, τώρα έχει αρχίσει
να κάνει και κρύο το βράδυ. Και το σύστημα που είχαν φτιάξει οι Ρώσοι δούλευε
καλά. Τώρα, χάσαμε το ηλεκτρικό ρεύμα το βράδυ.

Υπήρξε και πρόβλημα με το νερό. Βεβαίως, με τον πόλεμο σταμάτησαν οι εξαγωγές
που κάναμε τροφίμων και βρίσκει κανείς στην αγορά φαγητό…

ΕΡ.: Υπάρχει κι ένα ζήτημα πετρελαίου. Πώς κινούνται τα
αυτοκίνητα;

ΑΠ.: Πολύ μεγάλο πρόβλημα. Οι προμηθευτές μας ήταν από το Τουρκμενιστάν
και το Ιράν. Το Τουρκμενιστάν μάς έδινε το 80%. Αυτό σταμάτησε! Οι τιμές τού
ντίζελ ανέβηκαν κατακόρυφα. Φυσικά, υπάρχουν κάποιες δυνατότητες από το Ιράν,
με το οποίο έχουμε μακρά σύνορα και υπάρχουν κάποιες δυνατότητες… Η
κυβέρνηση έχει κάπως προνοήσει και υπάρχουν αποθέματα, αλλά το πρόβλημα
δείχνει άλυτο.

ΕΡ.: Η οικογένειά σας;

ΑΠ.: Στην Καμπούλ και σε άλλες πόλεις…

ΕΡ.: Επικοινωνείτε τώρα που είστε στο Ισλαμαμπάντ με τους συγγενείς
σας;

ΑΠ.: Όχι, έχει καταστραφεί το τηλεπικοινωνιακό σύστημα από τους
Αμερικανούς. Μόνον αν κάποιος ­ απίθανο και δύσκολο ­ έχει δορυφορικό
τηλέφωνο. Ο κόσμος, όμως, στη συντριπτική του πλειονότητα δεν λέει τίποτε στα
τηλέφωνα… Γιατί απλώς είναι σε αχρηστία!

ΕΡ.: Επιστρέφετε στην Καμπούλ και πότε;

ΑΠ.: Θα γυρίσω σύντομα. Υπάρχει το εργοστάσιό μας, ατσάλινων συσκευών.
Αλλά σταμάτησε η παραγωγή με τον πόλεμο. Υπάρχουν εβδομήντα εργάτες, χώρια οι
υπάλληλοι, χωρίς δουλειά πλέον. Μόνον έξι άτομα για ασφάλεια κρατάμε…

ΕΡ.: Εμπειρίες συγκλονιστικές και τραγικές…

ΑΠ.: Όπως σας είπα πριν, το μεγαλύτερο κομμάτι της Καμπούλ
βομβαρδίστηκε, καταστράφηκε από τους μουτζαχεντίν και την εμφύλια διαμάχη
τους, όχι στη σοβιετική εποχή. Οι μεγάλες καταστροφές έγιναν την εποχή
1992-1996. Η Καμπούλ, τότε, έδινε την αίσθηση της πιο βομβαρδισμένης πόλης,
στυλ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου!

Θα ‘λεγα πως το πλέον τραγικό που συμβαίνει, είναι ότι ο κόσμος που είχε φύγει
τότε από την Καμπούλ άρχισε να επιστρέφει, να φτιάχνει τα σπίτια του.
Αναγκάζεται σήμερα να φεύγει και πάλι. Νέα προσφυγιά… Πώς να μείνεις στην
πόλη αν ξέρεις πως μπορεί να πέσει μια βόμβα στο κεφάλι σου…

ΕΡ.: Υπάρχει μέλλον;

ΑΠ.: Ξέρετε, οι Αμερικανοί δεν έχουν σχέδιο κι ας λένε. Αυτό είναι το
πλέον επικίνδυνο. Δεν έχουν πραγματικό στόχο… Ζούμε μια απίστευτη
περιπέτεια. Έφυγαν και πολλοί γιατροί. Δεν έχουμε παρά ελαχίστους. Μέσα δεν
υπάρχουν, δεν γίνεται ανανέωση φαρμάκων, χειρουργικών ειδών. Έπειτα, πολλά
νοσοκομεία δούλευαν στο Αφγανιστάν, τον τελευταίο καιρό, με τη βοήθεια των μη
κυβερνητικών οργανώσεων. Αλλά ήταν οι πρώτοι που έφυγαν μετά τις 11
Σεπτεμβρίου! Βεβαίως, έχουμε μάθει από πολέμους και αυτό δεν μας ξενίζει.
Υποφέρουμε, αλλά να ξέρετε ­ ιστορικά ­ έχουμε άλλες αντοχές, τόσες που δεν
μπορούν να τις δουν οι Αμερικανοί με τα ραντάρ και τους δορυφόρους τους!

Τούρκοι και Αμερικανοί δίνουν δώρα στον Μουσάραφ

ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ

(Του απεσταλμένου μας)

Κουέτα, Πακιστάν. Μικρός διαδηλώνει υπέρ των Ταλιμπάν

Την ώρα που κι άλλοι άμαχοι στο Αφγανιστάν σκοτώνονται από… έξυπνες βόμβες,
δύο δώρα ­ από την Αμερική και την Τουρκία ­ δίδονται στο στρατιωτικό καθεστώς
Μουσάραφ για την επίσπευση της πτώσης των Ταλιμπάν. Και μάλιστα στην αρχή της
3ης εβδομάδας των βομβαρδισμών του Αφγανιστάν, με πολλές πόλεις χωρίς
ηλεκτρικό ρεύμα!

Τα δώρα αυτά έρχονται την κατάλληλη ώρα και «αντισταθμίζουν» τον θόρυβο από τη
μεγαλύτερη αντικυβερνητική και αντιαμερικανική συγκέντρωση που έγινε μετά την
έναρξη των βομβαρδισμών, λίγα χιλιόμετρα από το Προεδρικό Μέγαρο, στο
Ραβαλπίντι, αλλά και από την έκρηξη βόμβας στο αεροδρόμιο του Ισλαμαμπάντ.

Η συγκέντρωση (και στο Ισλαμαμπάντ και στο Ραβαλπίντι, 16 χλμ. από την
πρωτεύουσα) που οργάνωσε η «JAMAT – Islami» με ομιλητή τον αρχηγό της Κάσι
Χουσεέν Σμαντ (φίλο του Ν. Ερμπακάν) ήταν ενθουσιώδης. Έκαψαν ομοιώματα του
Μπους (την Παρασκευή είχαν κάψει και του Μουσάραφ) και διαδήλωσαν κατά της
κυβέρνησης για τη βοήθεια που παρέχει στις ΗΠΑ.

Η βόμβα στο αεροδρόμιο, στην αίθουσα αναμονής, εντοπίσθηκε την τελευταία
στιγμή. Άνδρες των ειδικών δυνάμεων πρόλαβαν και την πέταξαν σ’ ένα ειδικό
μεγάλο τσιμεντένιο «ντεπόζιτο» όπου έσκασε, ευτυχώς χωρίς θύματα. Λίγο
αργότερα έγιναν έρευνες στο ξενοδοχείο Marriot, χωρίς όμως να βρεθεί βόμβα,
όπως είχε ειπωθεί…

Η Τσάμπερλεν

Στο μεταξύ, το δώρο της Αμερικής δόθηκε, χθες, το πρωί, στο καθεστώς Μουσάραφ.
Ο Αμερικανός υφυπουργός Οικονομικών Άλαν Λάρσον και η Αμερικανίδα πρέσβης
Γουέντι Τσάμπερλεν σε μια συζήτηση… τριών ωρών με τον υπουργό Εθνικής
Οικονομίας Σουκάτ Αζίζ τον διαβεβαίωσαν, πρώτον, ότι θα δοθεί οριστική λύση
για την αντιμετώπιση του τεράστιου εξωτερικού χρέους της χώρας (36 δισ.
δολάρια) και, δεύτερον, ότι θα δοθεί άμεσα επιπρόσθετη οικονομική βοήθεια,
ύψους 800 εκατ. δολαρίων.

Μάλιστα, όταν ένας Πακιστανός δημοσιογράφος ρώτησε τον κ. Λάρσον «πώς
εξασφαλίζεται το Πακιστάν ότι μετά την πτώση των Ταλιμπάν θα συνεχισθεί
αμείωτο το ενδιαφέρον των ΗΠΑ», ο Αμερικανός υφυπουργός απάντησε: «Με τον κ.
Σουκάτ συμφωνήσαμε πάνω σ’ ένα σχέδιο μακράς πνοής».

Το δώρο της Τουρκίας το μεταφέρει σε τρεις ημέρες ο ίδιος ο πρόεδρός της κ.
Ahmet Sezer. Συνοδευόμενος από τον υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου κ. Sukru Sina
Gurel θα προτείνει στον στρατηγό Μουσάραφ, τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις να
χρησιμοποιηθούν για τη «διαφύλαξη» της Καμπούλ, στη «μετα-Ταλιμπάν πρώτη
περίοδο», ώστε «να μη διακυβευθούν τα πακιστανικά συμφέροντα στην περιοχή από
την παρουσία άλλων στρατευμάτων».

Ευμενής αποδοχή

Η πρόταση του Τούρκου προέδρου έχει συναντήσει ήδη την ευμενή αποδοχή από
πακιστανικούς διπλωματικούς κύκλους του Ισλαμαμπάντ που υπενθυμίζουν ότι «η
Τουρκία ανταποδίδει σήμερα τη βοήθεια που της δώσαμε για την Κύπρο αλλά και
για τις επιχειρήσεις της κατά του ΡΚΚ».

Ενώ εντείνονται οι φήμες για επιχειρήσεις (επιτυχείς ή όχι) αμερικανικών
στρατιωτικών μονάδων μέσα στο Αφγανιστάν, συνεχίζεται το διπλωματικό παζάρι
για να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί, με τη συμμετοχή ακόμα και κορυφαίων
στελεχών των Ταλιμπάν. Ο νέος αρχηγός της μυστικής πακιστανικής υπηρεσίας
(ISI) Ε. Haq υποστηρίζει πως οι Ταλιμπάν έχασαν το 60% της στρατιωτικής του
δυνατότητας, ενώ οι Αφγανοί που μένουν ανάπηροι ­ πέραν των νεκρών ­ είτε από
βομβαρδισμούς στο Αφγανιστάν, είτε από τη διαμάχη στο Κασμίρ, αυξάνονται. Η
70χρονη Shika Bibi, που έχασε το δεξί της πόδι, έλεγε χθες: «Γεννήθηκα μέσα σε
πολέμους, αλλά γιατί να μείνω ανάπηρη… Δεν γινόταν να σκοτωθώ;».