ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ … Ας πρόσεχες

Αγαπημένη μου Παναγιώτα, μπορώ να καταλάβω την επιλογή σου να εμπορεύεσαι το
σώμα σου, χωρίς αυτό να φθείρει την ψυχή σου. Καταλαβαίνω ακόμη την αγωνία σου
να μη θέλεις να δηλώσεις αυτή σου την απασχόληση ­ επάγγελμα ­ σε μία κοινωνία
καθωσπρέπει, με ταμπού και μπόλικο στρουθοκαμηλισμό. Που, ωστόσο, δυσκολεύεσαι
να βγάλεις το μεροκάματο, να επιβιώσεις σε μια δουλειά, σαν κι αυτή που
διάλεξες. Της καλλιτέ-χνιδος. Από τα λίγα επαγ-γέλματα, άλλωστε, που
απαιτείται να αναζητάς δουλειά δύο φορές το χρόνο με αμοιβή, κατά πολύ
μικρότερη των στοιχειωδών αναγκών διαβίωσης.

Με αυτούς τους στόχους και τις φιλοδοξίες χρειάζεσαι τύχη βουνό ­ όχι για να
πετύχεις ­ αλλά, απλά και μόνο, για να επιζήσεις. Έως ότου «πιάσεις την καλή».
Τον ματσό και ισχυρό άνδρα που θα σου προσφέρει μία άνετη ζωή. Σπίτι,
αυτοκίνητα, κοσμική ζωή, φίλους. Καταλαβαίνω πως προσπαθείς να τα
δημιουργήσεις όλα μόνη σου αφού το μεροκάματο που διάλεξες είναι,
ομολογουμένως, υψηλό. Αλλά και με κίνδυνο υψηλότερο.

Να βρεθείς ολόγυμνη μπροστά σε έναν άλλο μεροκαματιάρη ­ όρα αστυνομικό ­ που
γδύνεται μαζί σου, σε αγγίζει, σε φιλάει, μυρίζει το άρωμά σου, μπαίνει σε μια
διαδικασία, που είναι όμορφη, ακόμη κι αν είναι πληρωμένη, αλλά ξεκάθαρη σαν
συναλλαγή, για να σου αποκαλύψει πως την πάτησες! Για βραχιόλι σου περνάει τις
χειροπέδες.

Εκτέλεσε την αποστολή του. Μία συνεύρεση επαγγελματική και για τα δύο μέρη.
Μόνο που εσύ ξέχασες να το δηλώσεις στο κράτος… Ας πρόσεχες.