Προφήτευσε την επίθεση

Πριν από τρία χρόνια, η Peggy Noonan, πρώην λογογράφος των προέδρων Ρήγκαν
και Μπους (του πρεσβύτερου) και μία από τις πιο αιχμηρές φωνές της
αμερικανικής δεξιάς, προέβλεψε τρομοκρατικές επιθέσεις στην Αμερική. Ποτέ ώς
τώρα η ζωή δεν ήταν τόσο άνετη, αλλά με τι τίμημα, ρωτούσε. Ακολουθούν
αποσπάσματα από την προειδοποίησή της, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό
«Forbes».

Νέα Υόρκη, 30 Νοεμβρίου 1998

Πέγκι Νούναν: Είχε προειδοποιήσει του Αμερικανούς

Η στιγμή που ζούμε είναι εξαιρετικά καλή. Η Ιστορία μας έχει δώσει μία από τις
καλύτερες περιόδους. Μας έχει δώσει ένα τόσο μεγάλο και βαθύ κύμα πλούτου,
ώστε θα ήταν αποπροσανατολιστικό να το πολυσκεφτόμαστε, κι έτσι δεν το
κάνουμε.

Έχουμε τόση άνεση! Κοιμόμαστε σε κρεβάτια που είναι μαλακά, τρώμε φαγητό που
είναι καλό και άφθονο. Αγγίζουμε μικρούς μοχλούς και ζεσταίνουμε τα σπίτια μας
ακριβώς στη θερμοκρασία που θέλουμε. Γυρνάμε το ρομπινέ και παίρνουμε καθαρό
νερό, πιέζουμε ένα κουμπί για ζεστό καφέ, ανοίγουμε μια πόρτα και παίρνουμε
παγωτό, αεροπλάνα περιμένουν για να μας μεταφέρουν σε άλλες ηπείρους ενώ
παίρνουμε έναν υπνάκο.

Ωστόσο, τόσο πολλοί από εμάς αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε τον χρόνο για να
μαγειρέψουμε και να σερβίρουμε ένα δείπνο με πρώτο πιάτο και επιδόρπιο, να
γράψουμε ένα γράμμα, να διδάξουμε με υπομονή το παιδί. Άλλες γενιές όμως, πριν
από όχι πολύ καιρό, τα έκαναν όλα αυτά. Κι εμείς έχουμε περισσότερες συσκευές
εξοικονόμησης χρόνου απ’ ό,τι είχαν εκείνες.

Ζω μια ζωή μεσαίας έντασης, εν τούτοις στις 9 μ.μ. έχω χαζέψει από την
κούραση. Έχω κουραστεί από δέκα ώρες ασυνείδητης έντασης για να προγραμματίσω,
να συναντήσω, να μιλήσω, να σκεφθώ. Αν σφίγγεις επί δέκα ώρες τη γροθιά σου
και μετά χαλαρώσεις, το χέρι σου θα συσπάται και θα τρέμει. Το μυαλό μου
τρέμει.

Έχω χρόνο στις εννέα. Αλλά είμαι τόσο εξαντλημένη που μου είναι πολύ δύσκολο
να κάνω το εγκάρδιο τηλεφώνημα στον ανεψιό, να γράψω τη μακροσκελή επιστολή.
Συχνά αισθάνομαι ένοχη και προσφέρω στον εαυτό μου μια θεραπεία με παγωτό. Θα
πάω στο γυμναστήριο, αν βρω τον χρόνο.

Ο τρόμος. Σωστικά συνεργεία ανασύρουν τραυματία από τα ερείπια του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ στη Νέα Υόρκη, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου

Όταν ένας άνθρωπος μπορεί να δουλέψει όταν είναι στο σπίτι, θα δουλέψει όταν
είναι στο σπίτι. Όταν ένας άνθρωπος δουλεύει στο σπίτι, ο τοίχος ανάμεσα στον
χώρο δουλειάς και στον χώρο ζωής, ανάμεσα στον συνάδελφο και στην οικογένεια,
κατεβαίνει ή πέφτει. Μήπως η οικογενειακή ζωή ξεχειλίζει στην επαγγελματική
ζωή; Όχι. Η επαγγελματική ζωή ξεχειλίζει στην οικογενειακή ζωή. Δεν καταλήγεις
να παίρνεις τον γιο σου για περίπατο στη δουλειά, καταλήγεις να κάνεις
τηλεδιάσκεψη ενώ παίζεις με τον γιο σου. Αυτό δεν είναι πρόοδος. Δεν είναι
περισσότερος χρόνος, αλλά λιγότερος. Ίσως τα παιδιά μας θα μας θυμούνται ως
παρόντες απόντες, σωματικά παρόντες αλλά με την έκφραση του άνδρα ή της
γυναίκας που καταστρώνει την πώληση.

Τα καλά νέα: οι μητέρες δεν εθίζονται στα κρυφά στα βάλιουμ από πλήξη και
μοναξιά, όπως γινόταν πριν από 30 και 40 χρόνια. Και η κουβέντα του μπαμπά
είναι πιο ενδιαφέρουσα απ’ ό,τι ήταν του πατέρα του.

Τα κακά νέα: Η μαμά δεν το έχει παρατηρήσει, αλλά είναι μισότρελη από το
στρες. Το πρόσωπό της είναι πιο γερασμένο από της μητέρας της, λιγότερο αθώο,
επειδή έχει κάψει το υποδόριο λίπος του προσώπου της και επειδή τεντώνει
ασυνείδητα τους μυς του σαγονιού της. Αλλά δεν πειράζει, επειδή το κολλαγόνο,
το Botox, το Retin-Α και το άλφα υδροξύλιο και μια καλύτερη δίαιτα απ’ ό,τι
της μητέρας της την κάνουν να φαίνεται πιο… σε φόρμα.

Τι θα συμβεί; Πώς θα εξελιχθεί το μέλλον;

Ε, λοιπόν, όλοι μας θα αποκτήσουμε περισσότερο χρόνο. Αλλά δεν είναι ωραίο το
πώς θα τον αποκτήσουμε.

Κάτι συμβαίνει. Και βαθιά μέσα, εκεί όπου το σώμα συναντάει την ψυχή,
φοβόμαστε. Φοβόμαστε τόσο βαθιά που ο φόβος δεν έχει φθάσει ακόμη να αρθρωθεί,
ότι με όλες τις ανέσεις και τις διασκεδάσεις μας… αναρωτιόμαστε αν αυτό που
έχουμε πραγματικά είναι… μια καμπίνα πρώτης θέσης στον «Τιτανικό». Όλα είναι
υπέροχα, αλλά ο κόσμος τελειώνει και το αιθανόμαστε.

Δεν εννοώ, «προσοχή, έρχεται ύφεση». Εννοώ, «ζούμε σ’ έναν κόσμο τριών
δισεκατομμυρίων ανθρώπων και εκατοντάδων χιλιάδων πυρηνικών βομβών, πυραύλων,
κεφαλών· είναι ένας κόσμος με ασυνήθιστα μικρόβια που μπορούν να
χρησιμοποιηθούν για να σκοτώσουν ολόκληρους πληθυσμούς, έναν κόσμο με
ασυνήθιστα χημικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν το ίδιο».

Τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι και χρειάζονται μόνο μισή ντουζίνα για να τα
χρησιμοποιήσουν.

Ποιες είναι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο; Ας το θέσω αλλιώς: ποιες
είναι οι πιθανότητες να μη συμβεί; Χαμηλές. Ανύπαρκτες πιστεύω.

Όταν σκέπτεσαι τους προικισμένους και τρελούς από οργή… όταν σκέπτεσαι τους
τόπους και τις χώρες των τρομοκρατών… ποιον μισούν περισσότερο; Τον Μεγάλο
Σατανά, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και ποιος είναι ο πιο σημαντικός τόπος των
Ηνωμένων Πολιτειών; Μερικοί θα πουν η Ουάσιγκτον. Εγώ θα έλεγα η μεγάλη πόλη
των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η μεγάλη πόλη του κόσμου, το πυκνοκατοικημένο
νησί που λέγεται Μανχάταν, όπου βρίσκεται η οικονομική εξουσία και η εξουσία
των μέσων ενημέρωσης του έθνους, η πόλη που είναι το ψυχολογικό κέντρο του
μοντερνισμού μας, του ηδονισμού μας, της δημιουργικότητάς μας, της
απερίσκεπτης αλαζονείας μας.

Αν κάποιος κάνει το μεγάλο, το τρομερό στη Νέα Υόρκη ή την Ουάσιγτκον, θα
υπάρξει πολύ χάος και πολλές γραμμές θα πέσουν, πολλή ζημιά και πολλά πράγματα
δεν θα δουλεύουν πια και τόσο καλά. Κι έτσι θα έχουμε πολύ περισσότερο… χρόνο.