ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εμείς, η Ιστορία!

Και να που βρεθήκαμε ξαφνικά στη μέση της Ιστορίας. Ιστορία εμείς οι ίδιοι…

Μεγαλεία για τρομοκρατημένους και αδαείς.

Εμείς, οι μικροί τούτου του κόσμου. Να μας αλέθουν, για άλλη μια φορά, στον
μύλο των ισχυρών. Χωρίς να μας ρωτήσει κανείς. Μαριονέτες. Ο καθείς και ο
ρόλος του. Άλλος να παίζει το θύμα. Άλλος να παριστάνει τον θύτη.

Εμείς. Να γινόμαστε Ιστορία. Εκείνο το δευτερόλεπτο που τα αεροπλάνα
προσκρούουν στη σάρκα μας. Τη στιγμή που ανοίγουμε δηλητηριασμένες επιστολές.
Την ώρα που πνιγηρός αέρας θα ασφυκτιά τις ανάσες μας.

Αυτοί. Να γίνονται Ιστορία. Ενώ ίπτανται προς τους ταμένους Παραδείσους με τα
παρθένα ουρί. Μόλις έχουν δολοφονήσει και έχουν δολοφονηθεί. Μόλις, υπέροχα
αθώοι, θυσίασαν και θυσιάστηκαν για του «Θεού την πίστη την αγία»…

Εκείνοι. Να γίνονται Ιστορία. Ενώ βαδίζουν τους δρόμους της προσφυγιάς. Ενώ
πεινασμένοι, τρέχουν να αρπάξουν ανθρωπιστική βοήθεια με φιστικοβούτυρα. Τη
στιγμή που, συγγνώμη λάθος, γίνονται στόχοι έξυπνων βλημάτων.

Εμείς, αυτοί, κι εκείνοι… Μικρές ιστορίες σε ένδοξες σελίδες μιας αέναης
πάλης. Ο σκηνοθέτης όρισε, το δήθεν Καλό, το δήθεν Κακό. Κι εμείς, άκοντες
μονομάχοι στης Γης το Κολοσσαίο.

Του Θεού οι φτωχούληδες. Να γινόμαστε Ιστορία, χωρίς τελικά να γραφτεί ούτε
μία σελίδα για μας.

Πάντα καθοδηγούμενοι. Ακόμα και όταν αντιστεκόμαστε.

Οι απαραίτητοι, κομπάρσοι…