ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πρώτη ύλη

Ήταν ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στις ταινίες του Φελίνι. Σε ασπρόμαυρο κι ύστερα
σε έγχρωμο, το βλέμμα του έτοιμο να περιπλανηθεί. Το σώμα του έτοιμο να
περιπλανηθεί. Δεν ήταν μακρινή η περιπλάνηση, μάς τραβούσε πίσω από έναν
φράχτη, άνοιγε κάποια πόρτα, έμπαινε σ’ έναν χώρο απρόσμενο και η χαρά του
διαπερνούσε την οθόνη, στην πλατεία, μάς πλημμύριζε. Ανάλαφρη μουσικούλα του
αφαιρούσε το βάρος, μάς συνέπαιρνε. Ήταν ταυτόχρονα θεατής και ηθοποιός. Η
κατάπληξη, σπάνιο διαμάντι, να περνάει ανάλαφρα στον θεατή, να του δείχνει για
πρώτη φορά την ουσία των πραγμάτων. Είχε κοιτάξει, αλλά δεν είχε διακρίνει.

Στο «Μπραζιλέρο» του Γκορίτσα τη θυμήθηκα. Δεν μοιάζει με Φελίνι, με τον δικό
του τρόπο σε παίρνει από το χέρι και σε τριγυρίζει, σου ξαναδείχνει τα γνωστά
και καθημερινά. Και τα αντικρίζεις επιτέλους. Δεν σε είχαν κοιτάξει και τα
αγνόησες; Μήπως φοβόσουν ότι αν συγκινηθείς θα χαθείς; Αυτή τη λύτρωση
προσφέρει η τέχνη. Σου επιτρέπει τη συγκίνηση, μαζί με το γέλιο. Βάλσαμο και
κράτημα για τις δύσκολες μέρες που περνάμε. Γυρίστε τα όλα από την πίσω
πλευρά, κοιτάξτε τα στην ούγια. Ή έστω αφήστε τον Μαστρογιάνι να τα κοιτάξει,
εσείς παρακολουθήστε το βλέμμα του. Αφήστε τη Μαρία Κεχαγιόγλου να
περιπλανηθεί. Ως τα σύνορα φτάνει. Και να η αληθινή όψη των πραγμάτων.
Βλέποντας Φελίνι κάποτε, γευθήκαμε την Ιταλία όπως ποτέ δεν θα το είχαμε
πετύχει με τουριστικά ταξίδια. Η βαθύτερη ουσία της Ελλάδας προσφέρεται σε
όσους μπορούν να δουν ταινίες σαν το «Μπραζιλέρο», ή όπως ήταν το καλοκαίρι
εκείνη του Πανουσόπουλου, «Μια μέρα τη νύχτα». Η ζωή μας πρώτη ύλη απόδρασης
από αυτήν. Θαύμα, θαύμα!