[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πριν από περίπου 20 ημέρες δύο αστυνομικοί (όχι με πολιτικά), αφού πάρκαραν
(όπως μόνον αυτοί ξέρουν) το περιπολικό έξω από ένα μικρό σπιτάκι στον Βύρωνα,
άρχισαν την «έρευνα». Ρωτούσαν όποιον έβρισκαν, ακόμη και μια γριούλα που
λιαζόταν στο πεζοδρόμιο, για τον Μουχαμάντ. Έναν Λιβανέζο φοιτητή που
σπουδάζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ο Μουχαμάντ έκτοτε απέκτησε τους
προσωπικούς του αστυνομικούς αφού σχεδόν κάθε βδομάδα άλλο περιπολικό και
άλλοι αστυνομικοί συνεχίζουν τις «έρευνες» για το πρόσωπό του…

Την ίδια περίοδο, ένας Ελληνοπέρσης φοιτητής σε περιφερειακό πανεπιστήμιο
έμαθε ότι αστυνομικοί ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτόν τόσο στη σχολή του, όσο και στη
γειτονιά του, αλλά και στη δουλειά του. Απέκτησε κι αυτός καινούργιους
«φίλους», αλλά έχασε τη δουλειά του…

Έξω από τα «ισλαμικά πολιτιστικά κέντρα» στην Αθήνα (δηλαδή τα ημιπαράνομα
τζαμιά) κάθε Παρασκευή οι μουσουλμάνοι της πόλης μας βλέπουν περιπολικά να
περιμένουν και βλοσυρούς αστυνομικούς με κρυμμένο το βλέμμα (το νέο must made
in USA που επιτυγχάνεται με… γυαλιά ηλίου και τσιχλόφουσκα) να παρατηρούν
όσους μπαίνουν για να προσευχηθούν…

Αναρωτιέμαι λοιπόν, με τη νέα αυτή «προληπτικά κατασταλτική πολιτική», πόσο
πείθουμε τους μουσουλμάνους που φιλοξενούμε ότι ο πόλεμος είναι αποκλειστικά
εναντίον των Ταλιμπάν και όχι εναντίον όλων των μουσουλμάνων…

(Φαντάζομαι δε ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις αστυνομίες όλου του
κόσμου).

Και σκέφτομαι ποια θα ήταν η δική μου η αντίδραση αν ξαφνικά ένιωθα ότι είμαι
για κάτι ύποπτος αλλά κανείς δεν μου ξεκαθαρίζει ακριβώς. Φόβο;

Προφανώς.

Οργή; Πιθανόν από κάποιο σημείο και μετά…

Σίγουρα πάντως θα ένιωθα «άλλος» και ανεπιθύμητος, ξένος…

Άραγε, αυτός είναι ο στόχος μας, ο δικός μας και της «δυτικής συμμαχίας»;

Δεν ξέρω, αλλά αυτό που βλέπω γύρω από τους Άραβες φίλους μου με μπερδεύει…
Και φοβάμαι ότι αυτούς τους μπερδεύει ακόμη περισσότερο. Και αν συνεχιστεί, θα
τους αναγκάσει να ψάξουν έναν καινούργιο κόσμο, όπου θα είναι αποδεκτοί… Και
αν δεν είναι ο (μέχρι χθες) δικός μας, ποιος θα είναι;