[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Για τα μέτρα της πολιτικής, ένα συνέδριο αποτελεί υπερθέαμα. Οι φιλοδοξίες των
«πρωτοκλασάτων» και η «ψυχολογία της μάζας» δημιουργούν ένα ασταθές μείγμα με
απρόβλεπτη συμπεριφορά. Παράδειγμα το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το ’96, ένα πολιτικό
«κλάσικ» που τα είχε όλα. Από τον θάνατο του ιδρυτή μέχρι γιουχαΐσματα και
λιποθυμίες στο βήμα. Από δραματικές εκκλήσεις και προδοσίες, μέχρι μεταστροφές
και εκβιαστικά διλήμματα. Όταν κατακάθησε η σκόνη του 53%, στο ΠΑΣΟΚ υπήρχαν
νικητές και ηττημένοι ­ έστω κι αν κάποιοι βελτίωσαν ή χειροτέρευσαν μετά τη
θέση τους.

Με τα μέτρα αυτά, το προχθεσινό συνέδριο δεν είχε συγκινήσεις. Ούτε ισχυρή
σημειολογία. Το ’96 όλοι ήξεραν τι εννοούσαν οι εκσυγχρονιστές ζητώντας
«καθαρές λύσεις». Η «καθαρή εντολή», όμως, σύνθημα του Κώστα Σημίτη το
Σαββατοκύριακο, δεν είχε ανάλογη πολιτική σαφήνεια. Ως πρόσφατα εκλεγμένος
Πρωθυπουργός είχε ήδη τη λαϊκή εντολή. Το να ξεμπερδεύει με το συνέδριο έξι
μήνες νωρίτερα ήταν πράγματι μια θεμιτή επιλογή ­ τακτικού όμως χαρακτήρα.
Τέλος, σε ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό πλαίσιο, ο Πρωθυπουργός κατέφυγε στους
αριθμούς ως τεκμήρια των επιτευγμάτων της κυβέρνησής του. Δυστυχώς, ο
κυβερνητισμός δεν παράγει πολιτικό θέαμα. Το Συνέδριο του ’96 καλύφθηκε
ζωντανά από ιδιωτικά και κρατικά κανάλια. Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου
μόνο η ΕΤ3 και το Μακεδονία TV διέκοψαν για τη δευτερολογία του κ. Σημίτη ­ ο
οποίος έλαβε την επομένη 71%!

Στην πραγματικότητα, ήταν μια μάχη με αόρατο αντίπαλο. Οι εκσυγχρονιστές
αναμετρήθηκαν με το φάντασμα της εσωκομματικής αντιπολίτευσης ­ έναν «εχθρό
χωρίς πρόσωπο», κάτι σαν τους ασύλληπτους μουλάδες που κυνηγάει ο Μπους στις
ΗΠΑ ή στο Αφγανιστάν. Αντί για ανώνυμες επιστολές με χημικά, «λευκές επιταγές»
­ που αποδείχθηκαν ακίνδυνο ταλκ. Τελικά, στο προχθεσινό 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ
προσήλθαν όλοι, μικροί και μεγάλοι, κυρίως για να μη χάσουν: την εξουσία, τα
υπουργεία, ένα καλό πλασάρισμα για το μέλλον. Το ερώτημα είναι αν κέρδισε η πολιτική.