Το κομοδίνο του στρατηγού Μπορέλι

Το πρωί του Σαββάτου ο στρατηγός Μπορέλι ξύπνησε με ένα μείγμα άγχους και
συγκίνησης. Ήξερε βέβαια ότι κάποια στιγμή θα αναγκαζόταν να σταθεί
αντιμέτωπος με το παρελθόν του, όμως δεν περίμενε ότι αυτό θα γινόταν τόσο
νωρίς, πριν καλά καλά προλάβει να συνηθίσει τη νέα του ομάδα και το νέο
πρωτάθλημα. Ο στρατηγός Μπορέλι είναι πάντως άνθρωπος αισιόδοξος. Σ’ αυτό
βοηθάει η αργεντίνικη ιδιοσυγκρασία του (κιθάρα και όχι κλάψα, παρακαλώ), η
μέχρι τώρα καριέρα του (δεν είναι και λίγο πράγμα να προαχθείς σε στρατηγό
χωρίς να έχεις νικήσει σε κανένα μεγάλο πόλεμο) και η συνειδητή του προσπάθεια
να τα θεωρεί όλα σχετικά. Από τότε που ‘φυγε από την πρώτη ελληνική του ομάδα
­και πριν ακόμα φανεί ότι αυτή θα ήταν η μεγαλύτερη κουταμάρα της ζωής του­
είχε αποκτήσει τη συνήθεια να κρατάει ημερολόγιο. Αυτό βλέπει τώρα πάνω στο
κομοδίνο του δίπλα σ’ ένα λατινοαμερικάνικο μυθιστόρημα και μια μέθοδο
ελληνικής (πώς νομίζατε ότι ήταν δυνατόν να μην ξεχάσει τη γλώσσα μας;) και
παίρνει θάρρος. Η υποδοχή των οπαδών, τα λόγια του Προέδρου και του προπονητή
του, η αίσθηση της επιστροφής στα ξερά χορτάρια των ελληνικών γηπέδων, η πρώτη
ασίστ της νέας ζωής του στον πρώτο αγώνα της νέας ομάδας του, όλα αυτά είναι
καταγεγραμμένα με λεπτομέρειες για τον ιστορικό του μέλλοντος αλλά τόσο νωπά
για το στρατηγό που δεν έχει ανάγκη βοήθειας για να τα ανακαλέσει. Οι σκέψεις
του τον ζωηρεύουν, νιώθει στα μέλη του να ξεκινά το ζέσταμα του αγώνα… Μόνο
να, δεν είναι ακόμα σίγουρος ότι θα παίξει. Ο στρατηγός σηκώνεται
αποφασισμένος.

ΌΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΤΟΣ

Στο γυρισμό από το παιχνίδι, Σάββατο βράδυ πλέον, ο στρατηγός δεν έχει καιρό
για χάσιμο. Έμεινε επίτηδες λιγότερο στα πανηγύρια για να έρθει σπίτι του και
να προσπαθήσει να βάλει τάξη στις σκέψεις και τα αισθήματά του. Ανοίγει το
ημερολόγιο όπου και γράφει: «Περίεργο παιχνίδι η μπάλα, όπως είπε, στο πιο
χοντρό, κι εκείνος ο παλιός προπονητής μας που δε με χώνευε. Χάρηκα, δε λέω,
που πήραμε ισοπαλία απ’ την παλιά μου ομάδα, αλλά κάπου μπερδεύτηκα με την
άνεση με την οποία το πετύχαμε. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι, αναρωτιόμουνα καθώς
παίζαμε, που μασάνε σίδερα στο Τσάμπιονς Λιγκ; Αλλά μετά σκέφτηκα ότι, όπως
έλεγε κι ο Ρότσα (σαλούδος Χουάν, όπου κι αν βρίσκεσαι), υπάρχει ένα παιχνίδι
που είναι καλό για να παίζεις με τις μεγάλες ομάδες, αλλά που δε φτάνει όταν
αντιμετωπίζεις τις μικρές. Αυτό έχουνε φαίνεται πάθει οι τριφυλλοφόροι». Ο
στρατηγός άνοιξε λεξικό για να βρει αυτή τη λέξη. Με την ευκαιρία έβαλε και
λίγο πάγο σε μια κλωτσιά που έφαγε από το μακρινό του διάδοχο Καραγκούνη και
συνέχισε: «Εμένα βέβαια με πήρανε στην αρχή οι συγκινήσεις από τις πλακέτες
και τα χειροκροτήματα και τις χειραψίες με τον Κριστόφ, θυμήθηκα και πώς του
σερβίριζα τα γκολάκια στο πιάτο, κι άργησα λίγο να μπω στο παιχνίδι. Αλλά όταν
μπήκα, κατάλαβα πως θα τα καταφέρναμε. Δεν ξέρω τι σόι κόλπο είναι αυτό του
Κυράστα, αλλά όταν λέει πως το πρωτάθλημα είναι για την ομάδα του ο μόνος
στόχος, μήπως εννοεί ότι είναι ο μόνος στόχος για τον οποίο δεν πρόκειται να
παλέψει; Σε κάθε περίπτωση, όπως θα είδε κάθε φίλαθλος» (η μόνη εμφάνιση
μεγαλομανίας του στρατηγού ήταν που νόμιζε πως όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις
ομάδες του, συμπεριλαμβανομένου του Ακράτητου) «σχεδόν δεν απειληθήκαμε. Δε
λέω ότι αν δεν έβγαινα θα νικούσαμε, αλλά απέξω λυπόμουνα ακόμα πιο πολύ τους
αντιπάλους μας που έπαιζαν με το μυαλό στο Χάιμπουρι και τα πόδια στην
μπανιέρα τους».

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΕΛΑΓΙΑ

Στο σημείο αυτό ο στρατηγός ξαναδιάβασε όσα είχε γράψει και δεν έμεινε απόλυτα
ευχαριστημένος. Είχε δίκιο για την παλιά του ομάδα, αλλά δεν απέδιδε όσες
τιμές άξιζαν στην αλληλεγγύη της δικιάς του και στο σοβαρό και πεισματάρη
προπονητή τους. Πριν επανορθώσει, πιάστηκε συνειρμικά από τη λέξη «νικούσαμε»
και είπε να βάλει στη θέση τους και κάποιους αντιπάλους (γι’ αυτόν θα ‘μεναν
πάντα αντίπαλοι) που ίσως σήμερα γελούσαν: «Βέβαια προτιμώ μερικά
στραβοπατήματα στο Πρωτάθλημα από το θαλάσσωμα του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς
Λιγκ. Κι εμείς είχαμε χάσει από τον Άγιαξ, αλλά τουλάχιστον ήταν στα ημιτελικά
και την πατήσαμε από την αρχή, δεν ξεφουσκώσαμε στο δεύτερο ημίχρονο. Αυτοί
την Τετάρτη έμοιαζαν να έχουν χειρότερη φυσική κατάσταση από μένα ­ για ψυχή
δεν το συζητώ. Αν με ξανακαλέσουνε στην εκπομπή θα τους τα πω ένα χεράκι, που
όλο μιλάνε ακόμα για ελπίδες πρόκρισης». Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν ο γιος του από την Αργεντινή να του αναγγείλει ότι πάλι είχε σκοράρει με
τα τσικό της Ρίβερ. Περήφανος και ξαλαφρωμένος ο στρατηγός πήγε για ύπνο.
Αύριο θα έβλεπε στην τηλεόραση το παιχνίδι από την Τούμπα και θα συνέχιζε το
ημερολόγιό του.