«Μαντράσες», οι σχολές των… Ταλιμπάν

* ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ

Η «μαντράσα». Σε μία από τις 7.000 σχολές που λειτουργούν στο Πακιστάν τα παιδιά μελετούν το Κοράνι για πάνω από 6 ώρες την ημέρα

Ο μουλάς Γουακίλ Αχμάντ με δέχθηκε με μια ζεστασιά που δεν ήξερα αν ήταν δική
του ή… θεόπνευστη. Και δεν αστειεύομαι, αφού από την πρώτη στιγμή ήταν τόσο
επίμονος στις αναφορές του στον Αλλάχ, που κάθε καλή του κουβέντα για το
«καλωσόρισες» συνοδευόταν από ένα απόσπασμα από το Κοράνι.

Φίλος των Ταλιμπάν (των μαθητών το Κορανίου), ο Αχμάντ, που απαγορεύει, όπως
και ο θρησκευτικός ηγέτης του Αφγανιστάν μουλάς Ομάρ, τις φωτογραφίες, μου
έδειξε την τάξη των μαθητών, παιδιά γύρω στα 10, καθισμένα κυκλικά στο χώμα
που μύριζε υγρασία.

«Το Ισλάμ είναι πίστη χωρίς εικόνα, ενώ η φωτογραφία είναι τέχνη της εικόνας»,
μου λέει και με βάζει να καθήσω σε ένα σκαμνί που δεν χώραγα.

Η σχολή του ­ μία από τις… 7.000 μαντράσες που λειτουργούν εδώ και πολλά
χρόνια στο Πακιστάν ­ βγάζει φανατισμένους νέους, που κανείς δεν ξέρει πού θα
διοχετεύσουν τη ζωτικότητά τους.

Ο Μουλάς Ομάρ

«Και ο μουλάς Ομάρ ­ ο θρησκευτικός ηγέτης του Αφγανιστάν ­ σπούδασε τα ιερά
γράμματα στο Σανγκισάρ, μια μικρή πόλη της γειτονικής χώρας. Ξέρετε, από
μικρός είχε απομνημονεύσει το Κοράνι και ήθελε να εμβαθύνει στους ηθικούς
νόμους της σαρίας».

Ο Γουακίλ Αχμάντ ­ που διευθύνει τη σχολή του 10 χιλιόμετρα δυτικά του
Ισλαμαμπάντ ­ μιλάει τόσο χαμηλόφωνα, τόσο απλά, που νομίζεις ότι έχεις να
κάνεις με έναν άγιο, ο οποίος προσπαθεί να σε φέρει στον δρόμο του Θεού.

Τον ρώτησα από πού συντηρεί τη σχολή του ­ έβαλε πρόσφατα ηλεκτρικό ρεύμα,
γιατί τα μαθήματα παραδίδονται μετά τις 4 το απόγευμα και το σκοτάδι πέφτει
νωρίς στην περιοχή.

«Μας δίνει ο κόσμος χρήματα. Είχα πετύχει και μια χρηματοδότηση από τη
Σαουδική Αραβία, η οποία χρηματοδότησε και το μεγάλο τζαμί Φαϊζάλ, αλλά φέτος
δεν τα κατάφερα».

Δύο μαθητές του τον πλησιάζουν. Τους χαϊδεύει τα χέρια και το πρόσωπο πολύ
τρυφερά.

«Τα παιδιά αυτά μελετάνε το Κοράνι πάνω από 6 ώρες την ημέρα. Και δίνουν στη
σχολή πέντε με δέκα ρουπίες τον μήνα, συμβολικό ποσό, για τη συντήρησή της».

Η σχολή βέβαια είναι πλινθόκτιστη, θρανία δεν υπάρχουν, μόνο κάτι σκαμνιά, και
οι μαθητές χρησιμοποιούν μολύβια.

­ Λένε ότι φανατίζετε τα παιδιά…

«Τι θα πει φανατισμός; Όταν οι Ταλιμπάν πήραν την εξουσία στην Καμπούλ για να
μετατρέψουν το διεφθαρμένο κράτος που ήταν γεμάτο ληστές και να εξαφανίσουν
τις συμμορίες, ώστε να υπάρξει μια ευνομούμενη ισλαμική πολιτεία, τους
κατηγόρησαν για φανατικούς».

­ Γιατί, η εκτέλεση του Νατζιμπουλάχ δεν ήταν εκδήλωση
φανατισμού;

«Ήταν άξιος της μοίρας του. Είχε σκοτώσει πολλούς μουσουλμάνους. Ήταν
αντίθετος με το Ισλάμ, ο καθένας ξέρει πως έκανε εγκλήματα και πως ήταν
κομμουνιστής».

Στο σημείο αυτό έκανα το… λάθος να του πω ότι και οι Ταλιμπάν, που
αντικατέστησαν τους αλληλοϋπονομευόμενους μουτζαχεντίν, είχαν την οικονομική
στήριξη και των ΗΠΑ και του Πακιστάν και της πανίσχυρης μυστικής υπηρεσίας του
πακιστανικού στρατού, ISI.

«Αυτά είναι λόγια. Πώς θα διώχναμε από την περιοχή τους Σοβιετικούς; Αυτοί δεν
εισέβαλαν στο Αφγανιστάν; Δεν γέμισαν με πράκτορες της KGB την Καμπούλ;».

Σουνίτες και Σιίτες

­ Και έπρεπε και εσείς να δεχθείτε να γεμίσει με Αμερικανούς πράκτορες η
Πεσαβάρ, ώστε να διοργανώνονται από εκεί επιθέσεις στο Αφγανιστάν;

«Δεν μπορείτε να μας καταλάβετε. Στο κάτω κάτω οι Ταλιμπάν συνεργάστηκαν με
τις ΗΠΑ για την καταστροφή των φυτειών οπίου στο Αφγανιστάν. Δεν ήταν ηθικό
αυτό που έγινε;».

­ Το Ιράν, όμως, μία επίσης ισλαμική χώρα, σας κάνει
σκληρή κριτική, ότι είστε φανατισμένοι και δυσφημείτε το Ισλάμ…

«Θα σας πω κάτι, για να καταλάβετε τη διαφορά. Στο Ισλάμ έχουμε νόμους. Εμείς
εδώ στο Πακιστάν, αλλά και στο Αφγανιστά, είμαστε σουνίτες, δηλαδή δίνουμε τη
δυνατότητα σε πολλούς, τους μουλάδες, να ερμηνεύουν το δίκαιο. Στο Ιράν που
είναι σιίτες, τον νόμο του Ισλάμ ερμηνεύει ένας, ο Αγιατολάχ».

Ο μουλάς Γουακίλ Αχμάντ ­ ένας από τους πολλούς που ζουν στο Πακιστάν και
βοηθούν τους Ταλιμπάν ­ υποστηρίζει ότι οι Ταλιμπάν έφτασαν σε ακραίες, ίσως,
απόψεις, γιατί το Αφγανιστάν μετά τους Σοβιετικούς έζησε ανάμεσα σε
Συμπληγάδες.

«Από τη μια ο κόσμος του, τα παιδιά, οι νέοι μεγάλωσαν μέσα σε σκληρή βία και
διαφθορά που έφεραν οι Ρώσοι και οι μουτζαχεντίν. Από την άλλη έζησαν τη βία
της Αμερικής που τους βομβάρδισε το ’98.

Περίπου το ίδιο έγινε και εδώ στο Πακιστάν, χωρίς όμως την ανάμειξη των Ρώσων,
παρά μόνον των Αμερικανών. Γι’ αυτό οι μαθητές μας διδάσκονται την αλήθεια και
ξέρουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον ιερό πόλεμο – τζιχάντ».

Οι σχολές αυτές ­ σαν του Αχμάντ ­ έβγαλαν τους Ταλιμπάν σε μια εποχή, που η
χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ γινόταν ανοιχτά, με τη
δικαιολογία πως «οι Ταλιμπάν θα καταστρέψουν τις φυτείες οπίου στο
Αφγανιστάν».

Σήμερα, που δεν υπάρχει η ΕΣΣΔ και οι οικονομικές στρόφιγγες από τη Δύση έχουν
λίγο ή πολύ στερέψει, οι μαντράσες ­ οι σχολές του Κορανίου ­ βρήκαν ή
ανακάλυψαν ως εχθρό τους τις ΗΠΑ, που στο παρελθόν τις είχαν εκθρέψει.

«Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από εμάς», λέει ο Αχμάντ, που και πάλι χαϊδεύει
δύο από τους μαθητές του, αυτή τη φορά στην πλάτη.

Η πάλη

«Καταλαβαίνουν τι γίνεται σήμερα και τι παιχνίδι παίζεται. Δεν υπάρχει ηθική
χωρίς αγώνα για το Ισλάμ. Ζουν σε φτωχικά σπίτια, χωρίς προοπτική. Στο
Αφγανιστάν είναι ακόμα χειρότερα. Γι’ αυτό ξεσηκώνονται· έχουν λόγο να
παλέψουν για μια κοινωνία όπου ο νόμος του Ισλάμ θα φέρει δικαιοσύνη».

Βεβαίως, ο μουλάς Γουακίλ Αχμάντ δεν κάνει λόγο για την τραγική θέση της
γυναίκας στο Αφγανιστάν, ούτε για το κλείσιμο της τηλεόρασης και την
απαγόρευση της μουσικής. Δεν θέλει να σχολιάσει ότι υπάρχει κύμα προσφύγων
προς τα σύνορα, ούτε γιατί το υπουργείο Αρετής ­ έτσι ονομάζεται ­ στο
Αφγανιστάν κυνηγάει κάθε έναν που ζητάει στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Έφυγα από τη μαντράσα του Γουακίλ Αχμάντ, με τη μυρωδιά από την υγρασία και τα
σάπια σκαμνιά να με κυνηγούν… «Βλέπετε αυτό το παιδί; Θα γίνει κι αυτό
δάσκαλος να διδάξει για τον ιερό πόλεμο κατά των διεφθαρμένων ηγεσιών και
κοινωνιών», ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα…