Και το… κώμα με τραβάει από το μανίκι

Προσπαθώ. Αγωνίζομαι. Το παλεύω όσο μπορώ. Χτυπιέμαι, από το πρωί. Θέλω να
γράψω κάτι πιο ανάλαφρο. Πιο ροζ. Πιο χάι-χούι. Όχι για Αφγανιστάν, Πακιστάν,
Ταλιμπάν. Όχι για πυρηνικούς ολέθρους και αντιασφυξιογόνες μάσκες. Όχι για τον
ιό του άνθρακα.

Να φύγω από όλα αυτά. Να φύγω, να ξεφύγω. Να δραπετεύσω από μια χαραμάδα
φωτός. Κι αν δεν υφίσταται, να την επινοήσω. Τη θέλω. Τη χρειάζομαι. Γιατί,
τώρα πλέον, το ζωτικό ψεύδος δεν είναι πια πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα.
Είδος πρώτης ανάγκης. Σαν το χαρτί υγείας.

Ναι. Όντως, το παλεύω το χάι-χούι. Το παλεύω, αλλά δεν μου κάθεται. Μου
γλιστράει μέσα από τα χέρια. Μου βγάζει τη γλώσσα. Με δουλεύει ψιλό γαζί.

Μέχρι κι ο καιρός μού πάει κόντρα. Έξω από το παράθυρο, φάτσα στον υπολογιστή
μου, ο Ήλιος ο Ηλιάτορας. Λαμπρός. Απαστράπτων. Φαντασμαγορικός σαν μπαλέτο σε
επιθεώρηση του ’60. Σκηνικό σχολικής παράστασης. Πουλάκια, κλαράκια,
δεντράκια, λουλουδάκια. Λιακάδα κι άγιος ο Θεός. Ένας Οκτώβρης σαν παιδική
ζωγραφιά σε μπλοκ ιχνογραφίας. Ένα φθινόπωρο απατηλό. Μου χαμογελάει σαν να
μην τρέχει τίποτα. Με αντιμετωπίζει σαν να έχω εγώ το πρόβλημα. Σαν εγώ να
είμαι η τρελή του χωριού.

Μπορεί και να είμαι. Αλλά προσπαθώ. Κι από το πολύ το ζόρι, κοντεύω να φτάσω
στο άλλο άκρο. Από ‘κει που ήμουν κρεμασμένη μερόνυχτα στον λαιμό του CNN
(αυτό ξέρετε, αυτό ΔΕΝ εμπιστεύεστε!) τώρα μόλις πάρει το μάτι μου πλάνο από
την επίθεση, την κάνω με χίλια.

Δεν μπορώ πια. Δεν αντέχω, τα ‘χω παίξει. Βρίσκομαι στο όριο της απόλυτης
αισθητικής διαστροφής. Ό,τι κορόιδευα, αυτό λούζομαι. Κυνηγάω συνταγές
μαγειρικής και μεταγλωττισμένες σαπουνόπερες για να ξανάρθω στα γράδα μου.
Κάνω ό,τι μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι η ζωή συνεχίζεται. Ξορκίζω τα
μεγάλα και διογκώνω τα μικρά.

Τα μικρά. Τα ασήμαντα. Το μελάνι απ’ τη μοκέτα δεν βγαίνει με τίποτα. Ο
ηλεκτρολόγος είπε θα έρθει στις δέκα. Πήγε δωδεκάμισι, ούτε φωνή ούτε ακρόαση
και το κινητό κλειστό. Η κλήση του προωθείται. Η κρίση μου προωθείται. Η
νευρική. Αυτό το μπούκωμα στη μύτη, στη ρινική κοιλότητα ένα πράμα, πού να το
αποδώσω. Πώς να το αντιμετωπίσω; Με αποσυμφορητικό ή αντισταμινικό; Η φούστα η
γκρι μπήκε στο πλύσιμο ή εγώ πάχυνα;

Προσπαθώ. Αρπάζομαι με νύχια και με δόντια από μια καθημερινότητα, που, μέχρι
πρότινος, ήταν πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα. Κραταιή. Παντοδύναμη.
Και τώρα τη βλέπω να παραπαίει από κουζίνα σε σαλόνι. Να βαστιέται,
τοίχο-τοίχο και γωνιά-γωνιά μέχρι να συρθεί αδύναμη στο πρώτο κρεβάτι που θα
βρει μπροστά της. Δεν μπορώ πια να την ξεγελάσω. Δεν μπορεί πια να με
ξεγελάσει. Πέσανε οι μάσκες και μείναμε μόνες. Η καθημερινότητά μου κι εγώ.
Αποφεύγουμε η μια το βλέμμα της άλλης. Σαν να μη γνωριζόμαστε. Σαν να μη μας
σύστησε ποτέ κανείς.

Πόσο εύκολα έμοιαζαν όλα «πριν». Πόσο απλό να λυπάσαι, εκ του ασφαλούς, τα
«όποια» παιδάκια στο «όποιο» Αφγανιστάν. Πόσο ανέξοδο, όταν το δικό σου παιδί
παίζει χαρούμενο, γελαστό και χορτάτο δίπλα σου. Όσο πιο μακριά
διαδραματίζεται η τραγωδία, τόσο πιο πονόψυχος γίνεσαι. Όσο λιγότερο σε
αγγίζει, τόσο πιο γενναιόδωρος.

«Τα καημένα τα μωράκια που πεθαίνουν από την πείνα στου διαόλου τη μάνα. Κάτι
να κάνουμε. Κάπως να τα βοηθήσουμε. Να στείλουμε τον οβολό μας. Να έχουμε κι
εμείς, βρε αδελφέ, ένα άλλοθι. Τι διάολο, δεν είμαστε εντελώς μουλάρια. Εκτός
από το τζιπ το 4Χ4 διαθέτουμε και 4Χ4 ψήγματα ευαισθησίας. Α, προπό, να
γραφτούμε και σε καμιά οργάνωση. Γιατροί χωρίς Σύνορα, Χαμόγελο του Παιδιού,
Action Aid, Διεθνής Αμνηστία. Κάτι να προσφέρουμε, τέλος πάντων. Κάτι. Κάπου.
Σε άλλη χώρα. Σε άλλη ήπειρο. Μακριά από μας. Μακριά κι αγαπημένα».

Ανθρωπιά με πιστωτική κάρτα. Συμπαράσταση σε δώδεκα άτοκες μηνιαίες δόσεις.
Και μαζί ένα δάκρυ σε προσφορά-πακέτο. Ξέρεις πόσο εύκολο είναι το
δάκρυ-άλλοθι για τα ξένα παιδιά; Ξέρεις πόσο απλή μια κατάδυση σε μια
ευαισθησία ίνσταντ; Παιχνιδάκι. Σε φουντάρει καρφί μέσα στην κολυμβήθρα του
Σιλωάμ.

Όταν το δράμα δεν είναι παρά ένα πλάνο στις ειδήσεις, όταν δεν σε πλησιάζει,
δεν σε αγγίζει, δεν πατάει το κατώφλι σου ­ τότε, ελαφρά τη καρδία, μασκάρεις
την αδιαφορία σου με ένα παχύ στρώμα μέικ απ. Συμμετοχή. Κατ’ ευφημισμόν.

Ξοφλάς τσάκα-τσάκα τους λογαριασμούς σου με τα ρετάλια της συνείδησής σου. Δεν
μένουν ρέστα, δεν υπάρχουν υπόλοιπα. Πληρώνεις το ευτελές ποσόν ενός οίκτου
μίας χρήσεως και καθαρίζεις. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος
αναγνωρίζεται. Κι εσύ έχεις ήδη απομακρυνθεί από το ταμείο. Και πας να
αγοράσεις μπότες καστόρι. Μαρόν. Για το καινούργιο το ταγέρ το ψαροκόκαλο.
Νίπτεις τας χείρας σου. Επιστρέφεις στο ασφαλές του διαμπερούς. «Ασφαλές» ­
ακόμα. Προς το παρόν. Για την ώρα…

Κλείνεις την πόρτα πίσω σου. Αμπαρώνεις ό,τι αγαπάς μέσα. Αφήνεις έξω τον ιό
του άνθρακα. Κάνεις ένα τοστ ανάμικτο ­ γιατί, άμα στενοχωριέσαι, σου ανοίγει
η όρεξη. Και βυθίζεσαι. Ξανά. Στο μικρό. Στο ασήμαντο. Στο αδιάφορο. Στο κενό.
Στο κώμα.

Γιατί, φίλτατε κύριε Σαββόπουλε, το γνωρίζετε. Φύγανε τα χρόνια. Αλλάξανε οι
εποχές, τα χρώματα, τα αρώματα. Τα πρόσωπα και τα προσωπεία.

Τώρα, πια, το κόμμα δεν μας τραβάει από το μανίκι…

Τώρα πια, το κώμα μάς τραβάει από το μανίκι…