«Τάδε Έφη Άννα»

Οι ζέστες δεν λένε να υποχωρήσουν και έτσι τα εστιατόρια δεν έχουν μετακομίσει
ακόμη από τις καλοκαιρινές αυλές τους στις κανονικές, χειμωνιάτικες σάλες.
Αλίμονο, στα μαγαζιά που δεν έχουν κήπο ή ταράτσα ή, τελοσπάντων, κανένα
τετραγωνικό μέτρο στο πεζοδρόμιο. Δεν έχουν όλοι την ίδια καλή τύχη να έχουν
άπλα χώρου ή πανοραμική θέα. Ορισμένοι πρέπει να τα βγάλουν πέρα δημιουργώντας
μια καλή ατμόσφαιρα ουσιαστικά από το τίποτα.

Αυτό ακριβώς κατάφερε το «Τάδε Έφη Άννα», ένα χαρούμενο μαγαζί στην Ερμού, που
μετέτρεψε μια άλλοτε κοινή ταράτσα του κέντρου σε μια όμορφη φωλιά, ανάμεσα
στις πολυκατοικίες. Ο φωτισμός δεν είναι τόσο πετυχημένος, μια που πηγάζει
σχεδόν αποκλειστικά από κεράκια.

Για καλή του τύχη, όμως, έχει και θέα την Ακρόπολη.

Το εστιατόριο αυτό, από την αρχή της ύπαρξής του, έδειχνε την τάση για έξυπνες
ιδέες στο ντιζάιν και ευαισθησία στον σφυγμό του αθηναϊκού γούστου. Έχει και
το ατού ενός τσιτάτου ονόματος, που δεν το ξεχνάς εύκολα.

Το βράδυ που διαλέξαμε να πάμε εκεί ήταν δύσκολο. Βαριά η ατμόσφαιρα. Δεν
είχαν περάσει παρά λίγες ημέρες από το χτύπημα της Νέας Υόρκης και κατά
σύμπτωση μια φίλη στην παρέα ήταν Παλαιστίνια. Ήταν αναπόφευκτες οι συζητήσεις
για το θέμα αυτό, κάνοντας εκείνο το βράδυ την ατμόσφαιρα ακόμη πιο σκοτεινή.

Καθώς ήλθε το κρασί, ένα δροσιστικό «Θαλασσίτης» του Γ. Παρασκευόπουλου, το
βράδυ άρχισε να παίρνει στροφή προς το καλύτερο. Το πρώτο πιάτο έφτασε, ένα
ντιπ από σπανάκι και γιαούρτι σερβιρισμένο με τσιπς. Το ντιπ κρεμώδες και
παχύρρευστο, τα τσιπς «τορτίγια» δυστυχώς μπαγιάτικα. Μας το είπε, κιόλας, ο
σερβιτόρος, τη στιγμή που το παραγγείλαμε, αφήνοντάς μας με την εντύπωση ότι
θα έφερνε ψωμάκι αντί αυτών. Η σαλάτα, όμως, που ακολούθησε ήταν πλούσια και
με μπόλικη πρασινάδα…

Από τα κυρίως πιάτα δοκιμάσαμε τέσσερα. Εγώ, πάντα ορεξάτη για τα καυτερά,
διάλεξα το κοτόπουλο Santa Fe, υποτίθεται με καυτερή σάλτσα (ήταν ήπια,
τουλάχιστον για τον δικό μου εξασκημένο ουρανίσκο). Το στήθος κοτόπουλό ήταν
εμπλουτισμένο με πολύ τυρί. Σίγουρα, δεν είναι φαγητό για λιτοδίαιτους και
ίσως παραήταν βαρύ για τέτοια ζέστη. Οι συνδαιτυμόνες μου προτίμησαν πιο
ελαφριές γεύσεις. Η μία επέλεξε το κοτόπουλο λεμονάτο (ένα ορεκτικό), το
οποίο, όμως, περνούσε μια χαρά ως κυρίως. Νόστιμο ήταν. Άλλος έδειξε όρεξη για
καραβιδοουρές γεμιστές, μαγειρεμένες μάλιστα κλασικά, με κρέμα. Καλό και
πλούσιο πιάτο αυτό. Τέλος, άλλος προτίμησε τα μαλλιά αγγέλου ­ κοινώς φιδέ ­
με λαχανικά και γαρίδες, ένα χορταστικό, αλλά άτονο πιάτο. Το γλυκό, εξίσου
κοινό, ένα σούπερ γλυκό μπράουνι με παγωτό, ούτε κακό, αλλά ούτε εντυπωσιακό.

Καλό το «Τάδε Έφη Άννα» και η συνάρτηση των τιμών ως προς την ποιότητα σε καλή
αναλογία.

«Τάδε Έφη Άννα». Ερμού 72, Αθήνα.

Τηλ. 3213.652