ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σε άλλο έργο θεατές…

Ο Λάντεν, ο Μπους, οι καλοί, οι κακοί, ο πόλεμος ­ ένας ακόμη πόλεμος ­, η
Ελλάδα, τα τηλεοπτικά παράθυρα, το ισλάμ, ο χριστιανισμός, ο φονταμενταλισμός,
οι ειρηνιστές, οι νεκροί στους πύργους, οι ζωντανές-νεκρές στις μπούρκες, κι
εγώ στη μέση πάλι.

“Μ’ όλους καλά δε γίνεται να τα ‘χεις, πάρε θέση” μού φωνάζουν.

Ανοίγω την τηλεόραση. Δείχνει το ίδιο έργο. Πόλεμο. Σε διεθνές δίκτυο.

Τηλεπαρουσιαστές μεταφραστές με φωνή ηθοποιού ­ το υποκρίνονται το έργο, δεν
το διαβάζουν ­, βάζουν το ανάλογο ηχόχρωμα σε όποιου το λόγο μεταφέρουν.
Σκληρός ο Λάντεν, αποφασιστικός ο Μπους, πιστός στους καλούς ο Μπλερ…

Κάθε βράδυ το βλέπω το έργο, σαν τη “Λάμψη” είναι, δεν τελειώνει. Απ’ το
Αφγανιστάν του 1979 άρχισα να το βλέπω. Με την εισβολή που κράτησε 10 χρόνια.
Κι ύστερα, οι Κούρδοι, οι Παλαιστίνιοι, το Σουδάν, η Γιουγκοσλαβία…

Κι εδώ ­ όπως στο σίριαλ ­ οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Οι ρόλοι, το σενάριο
είναι ίδια.

Πάρε θέση, με μάλωνε εμπιστευτικά απ’ τη στήλη του κι ο αρθρογράφος ­ των
καλών αυτός ­, πάρε θέση αλλιώς… ή δεν είσαι σοβαρή ή είσαι τρομοκράτης, κι
εγώ, τρομοκρατημένη, τραύλισα πως το έργο δε μ’ αρέσει, δε βλέπω πολεμικά,
ούτε καν καουμπόικα. Μέχρι κάτι κατασκοπευτικά τύπου “Καζαμπλάνκα” έφτασα, κι
απ’ αυτή μόνο το… “as time goes by” κράτησα…

Πάρε θέση, με απειλούν πλέον, κι έτσι αποφάσισα και τους είπα πως… με τους
Καλάς είμαι. Τους “άπιστους”. Μ’ αυτούς που ζουν στις κοιλάδες ανάμεσα στο
Αφγανιστάν και στο Πακιστάν, που είναι ντυμένοι με χρώματα, που χορεύουν
κυκλικά και το μόνο που ζητούν είναι δασκάλους για να διδάξουν στα παιδιά την
ιστορία και τη γλώσσα τους. Κι ούτε η Βόρεια Συμμαχία ούτε οι Ταλιμπάν τούς
πείραξαν, τους άφησαν ήσυχους, στον κόσμο τους…

Με τους Καλάς είμαι, τους είπα, αλλά αυτοί μου είπαν ότι παίζουν σ’ άλλο έργο…