ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μερίδα πλακέ

Τόσο καιρό που άργησε η αμερικανική αντεπίθεση, είχαμε αρχίσει να ελπίζουμε σε
κάτι πιο πρωτότυπο από νυχτερινές λάμψεις σε πράσινους ουρανούς και
παράπλευρες απώλειες. Ματαίως. Η λογική του πολέμου είναι πανάρχαιη και
πανομοιότυπη, όσο μοντέρνα όπλα και να χρησιμοποιήσει. Να δίνει ο ΟΗΕ
συγκατάθεση για την επίθεση κι ύστερα να θρηνεί υπαλλήλους του στην Καμπούλ,
θύματα των βομβαρδισμών. Ανεξέλεγκτη βαρβαρότητα, η αναπόφευκτη τελετή του
πολέμου. Τόσο που αναρωτιέται κανείς αν η Αλ Κάιντα την έβαλε μπροστά εν
ψυχρώ, θέλοντας να μεταμορφώσει σε ισλαμιστές, χιλιάδες μουσουλμάνους, σ’ όλο
τον κόσμο. Το μόνο ανεπανάληπτο μέχρι στιγμής, είναι η πλακέ μερίδα
ανθρωπιστικής βοήθειας, που πετάνε τα αεροπλάνα για τον πληθυσμό, εκεί που
νομίζουν ότι υπάρχουν πρόσφυγες. Ένα σακούλι αεροστεγές, τετραγωνισμένο
φαγητό, ένας Θεός ξέρει τι μπορεί να είναι, με την αστερόεσσα επάνω και τις
ευχές του αμερικανικού λαού σε τρεις γλώσσες, που μάλλον δεν μιλιούνται στις
περιοχές των ρίψεων. Και οι μεν πύραυλοι είναι πύραυλοι, οι σφαίρες είναι
σφαίρες, αυτό το πράμα όμως τι είναι; Μάννα εξ ουρανού ή τούβλο; Έτσι
προσφέρει φαγητό ο κόσμος; Πατίκωσέ το κι όπου πέσει; Αφ’ υψηλού, σα σαβούρα;
Συσκευασμένο εν κενώ και πεταμένο στο κενό; Σε κεφάλια, σε ναρκοπέδια, σε
ανθρώπους, σε ζώα, το ίδιο; Οι άνθρωποι, όταν καλούν συνανθρώπους να
μοιραστούν το μερίδιο που έκαστος δικαιούται απο τ’ αγαθά της γης, αγγίζουν
τουλάχιστον το χέρι που απλώνεται. Το να σκοτώνεις είναι απλό, το να
καταστρέφεις χωρίς να κινδυνεύεις ο ίδιος είναι μέσα στην τεχνολογική πολεμική
αναζήτηση από αρχαιοτάτων χρόνων, το να προσφέρεις όμως θέλει τέχνη και σ’
αυτήν οι πολέμαρχοι έχουν μεσάνυχτα.