[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μπορούμε να αποφύγουμε την εμπλοκή στην υπόθεση της τρομοκρατίας; Το ίδιο
ερώτημα σε άλλη διατύπωση: Μπορούμε να αποφύγουμε τις συνέπειες της
παγκοσμιοποίησης; Θα θέλαμε πάντως και το ένα και το άλλο, όπως δείχνουν οι
δημοσκοπήσεις.

Όπου αυτό γίνεται ανέφικτο, μας ενοχλεί. Πόσο ανακουφιστήκαμε, επειδή το
Πολεμικό μας Ναυτικό απώθησε εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων ένα τούρκικο
μότορσιπ γεμάτο Αφγανούς λαθρομετανάστες. Ο καπετάνιος ­ δουλέμπορο τον
ανεβάζουν, δουλέμπορο τον κατεβάζουν τα ΜΜΕ ­ τράβηξε προς τη Λιβύη. Θα
προσπαθήσει και πάλι όμως να σπάσει τον αποκλεισμό των ευρωπαϊκών στόλων και
να αποβιβάσει τους «πελάτες» του σε αυτό που οι ίδιοι θεωρούν «γη της
επαγγελίας». Όπως ακριβώς έκαναν πενήντα χρόνια νωρίτερα κάποιοι Έλληνες
καπετάνιοι ανάλογα υπερφορτωμένων μότορσιπ:

Έναντι αδράς αμοιβής προσπαθούσαν να σπάσουν τον αποκλεισμό του βρετανικού
ναυτικού και να αποβιβάσουν το φορτίο τους ­ Εβραίους που είχαν επιζήσει του
Χίτλερ ­ στην Παλαιστίνη. Η φτωχή, ταραγμένη μετεμφυλιακή Ελλάδα τούς έκανε
λογοτεχνικούς ήρωες. Η πλούσια, αδρανής μεταπολεμική Ελλάδα τούς χαρακτηρίζει
δουλεμπόρους.

Τότε οι Εβραίοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον τόπο της φρίκης, σήμερα οι
Αφγανοί από τη φρίκη του τόπου τους. Εδώ, η αντικειμενική ζήτηση για τις
υπηρεσίες των «δουλεμπόρων» προσδιορίζει την προσφορά. Όπως στην υπόθεση της
τρομοκρατίας, αντικειμενικά γεγονότα θα προσδιορίσουν το μέγεθος της ελληνικής
εμπλοκής.

Διαβάζοντας μαζί τις δημοσκοπήσεις για την τρομοκρατία και την παγκοσμιοποίηση
υποπτεύεται κανείς ότι ο αντιαμερικανισμός είναι ιδεολογική βιτρίνα. Στην
ουσία εθελοτυφλούμε. Θα θέλαμε να μας αφήσουν να απολαμβάνουμε χωρίς
περισπασμούς τη μακαριότητα της πλούσιας κοινωνίας μας, επιλέγοντας ό,τι
προσθέτει ευημερία και δεν μας ενοχλεί από τις έξωθεν εξελίξεις. Η στάση μας
μπορεί να είναι δικαιολογημένη, είναι όμως ξεπερασμένη. Ούτε οι
λαθρομετανάστες, ούτε οι τρομοκράτες, ούτε οι δουλέμποροι, ούτε οι σύμμαχοί
μας έχουν κανένα λόγο να μας αφήσουν «στην ησυχία μας».