Δίνουν ζωή στην πόλη με το χαμόγελο

Όποιος ανησυχούσε μήπως καταβληθεί το πνεύμα των Νεοϋορκέζων μετά την επίθεση
της 11ης Σεπτεμβρίου στο Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ, μπορεί να αναθαρρήσει: οι
περίφημες γελοιογραφίες του «Νιου Γιόρκερ» επέστρεψαν στο τελευταίο τεύχος του
περιοδικού.

«Ένας πιθανός μάρτυρας» ­ Σχολή Ταλιμπάν.

Στο τεύχος αυτό, το πρώτο που χρησιμοποιεί το χιούμορ για να αναφερθεί στην
καταστροφή του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ, ένας άνδρας που φοράει ένα καρό σπορ
σακάκι κάθεται σ’ ένα μοδάτο μπαρ δίπλα σε μια πολύ σικ νεαρή κυρία. Εκείνη
γυρίζει προς το μέρος του και, κρατώντας το μαρτίνι της, του λέει με κέφι:
«Πίστευα ότι δεν θα γελούσα ποτέ ξανά. Μετά είδα το σακάκι σας».

Πένθιμο τεύχος

«Πίστευα ότι δεν θα γελούσα ποτέ ξανά. Μετά είδα το σακάκι σας» (του Leo Cullum από το «New Yorker»)

Το περιοδικό-σύμβολο του πνεύματος και της κομψότητας του Μανχάταν είχε
σταματήσει να δημοσιεύει τις περίφημες γελοιογραφίες του, που είναι κάτι σαν
σήμα κατατεθέν του, από το πρώτο τεύχος που κυκλοφόρησε μετά την επίθεση ­ το
μοναδικό σκίτσο σ’ εκείνο το πένθιμο τεύχος με το κατάμαυρο εξώφυλλο ήταν μιας
ηλικιωμένης γυναίκας που θρηνούσε.

Η τελευταία φορά που είχε κυκλοφορήσει το «Νιου Γιόρκερ» χωρίς γελοιογραφίες,
λέει ο Μπομπ Μάνκοφ, ο υπεύθυνος για τα σκίτσα του περιοδικού, ήταν τον
Αύγουστο του 1946, όταν ολόκληρο το τεύχος είχε αφιερωθεί στην αφήγηση του
Τζον Χέρσεϊ για τον βομβαρδισμό της Χιροσίμας. «Όταν γελάς ξέρεις πως είσαι
ζωντανός», τονίζει ο Μάνκοφ. «Έτσι θελήσαμε να δείξουμε στους ανθρώπους ότι θα
γελάσουν ξανά και ο τρόπος για να το πετύχουμε δεν μπορούσε να είναι άλλος από
το να τους κάνουμε να γελάσουν. Αυτή η γελοιογραφία του Λίο Κάλαμ πέτυχε
περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν ποτέ να γραφτούν, όσο εύγλωττα κι αν ήσαν».

Τόνωση του ηθικού

Βασιλιάς Ρούντι. (Ο Τόνι Οθ παραπέμπει στον Κινγκ Κονγκ προς τιμήν του δημάρχου της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι ­ από τους «New York Times»)

Μερικοί ελπίζουν ότι το γέλιο που προκαλούν οι γελοιογραφίες θα τονώσει το
ηθικό στην πόλη, όπου το βάρος της καταστροφής γίνεται φανερό στην αύξηση της
κατανάλωσης αλκοόλ από τους ενηλίκους, στα κλάματα των παιδιών τη νύχτα και
στις αδιάκοπες, διαδοχικές κηδείες. «Πενήντα χρόνια από τώρα», λέει ο Τεντ
Ραλ, σκιτσογράφος του «Βίλατζ Βόις», «άνθρωποι θα πηγαίνουν σε ψυχιάτρους
επειδή έχασαν κάποιο γνωστό στην επίθεση, επειδή την είδαν ή για κάτι άλλο που
θα ‘χει σχέση μ’ αυτήν».

Ο Νταν Πέρκινς, γνωστότερος ως Τομ Τουμόροου ­ το ψευδώνυμο με το οποίο
υπογράφει τα σκίτσα του ­ παρακολούθησε τους Δίδυμους Πύργους να καίγονται και
να καταρρέουν από την ταράτσα του σπιτιού του στο Μπρούκλιν. Αλλά ως πολιτικός
σκιτσογράφος, ανησυχεί για τις πιθανές συνέπειες της αντίδρασης των ΗΠΑ,
ιδιαίτερα για το γεγονός πως οι πολίτες μοιάζουν έτοιμοι να δεχθούν την
απαλλοτρίωση πολιτικών ελευθεριών τους με αντάλλαγμα μια υπόσχεση ασφάλειας.

«Νομίζω πως προσπαθεί να κάνει τον κόσμο να πετάξει ξανά» (του Bill De Ore από τους «New York Times»)

«Μόλις έκανα μια γελοιογραφία», λέει, «με ένα καρέ που έχει έναν αστυνομικό να
μπαίνει στο σπίτι ενός άνδρα και να λέει: ”Ήρθα για να δω τα e-mail σου, να
αλλάξω μπαταρία στον κοριό του τηλεφώνου σου και να ψάξω όλες τις σωματικές
κοιλότητές σου”. Και ο τύπος απαντάει, «Ό,τι θέλετε, κύριε αστυνομικέ. Να σας
φτιάξω έναν καφέ;”».

LINKS:

* www.nytimes.com

* www.newyorker.com