Γιατί τα παιδιά του Πακιστάν διαλέγουν τον δρόμο του «ιερού πολέμου»

ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ

Ο ΣΙΕΝΤ ΛΙΑΚΑΤ Μπανόρι μου έβαλε στο πιάτο καυτερά κεμπάμπ, που μαγείρεψε η
γυναίκα του, και μου πρόσφερε ζεστές πίτες. Ο ανεμιστήρας στο ταβάνι δούλευε
ακατάπαυστα, η ζέστη και η υγρασία σε διαπερνούσαν…

Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τους φυλακισμένους,
εκδότης του νομικού περιοδικού «Ο Κανών» και από τους καλύτερους νομικούς της
χώρας, ξετυλίγει τις σκέψεις του, πρώτα απ’ όλα για έναν φανατισμό που
επικρατεί παντού και ο ίδιος μισεί.

«Ο γείτονας έχει έναν γιο στη στρατιωτική ακαδημία. Του λέει, λοιπόν, προχθές:
Πατέρα, θέλουμε να κλείσουμε τη σχολή. Είμαστε πολλοί σπουδαστές. Σκεπτόμαστε
να πάμε στο Αφγανιστάν να κάνουμε «ιερό πόλεμο» κατά των Αμερικανών.

Συνέντευξη με τον Σιέντ Λιακάτ Μπανόρι, πρόεδρο της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τους φυλακισμένους στο Πακιστάν

Το άκουσα και ανατρίχιασα. Αυτός ο πατέρας έχει αναθρέψει με τον καλύτερο
τρόπο το παιδί του. Πώς έγινε αυτό; Ο Αλί Σαχ είναι περίπου 20 χρόνων.
Μεγάλωσε σε ένα σπίτι που μισούσαν τους Σοβιετικούς για την επέμβαση στο
Αφγανιστάν. Αυτά, στα 10 πρώτα χρόνια της ζωής του. Μετά «έζησε» με
κυβερνήσεις στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν όπου οι Δυτικοί είχαν βάλει το
«χέρι» τους. Είδε και το πραξικόπημα στο Ισλαμαμπάντ, με τον Μουσάραφ. Για το
παιδί αυτό και τους συμμαθητές του έχουν καταρρεύσει τα πάντα, κομμουνισμός,
καπιταλισμός… Βλέπει, ξαφνικά, όλη τη Δύση να έχει «πέσει» πάνω στο μικρό
Αφγανιστάν, τρελαίνεται, και δεν είναι ο μόνος. Ευτυχώς, έρχεται σε λίγες
μέρες εδώ στο Ισλαμαμπάντ, με άδεια από τη σχολή. Θα τον φωνάξω να τον
κουβεντιάσω, για να μεταπεισθεί. Είναι κρίμα να φανατίζεται!»

Ο καλός Μπανόρι μού συστήνει να δοκιμάσω το πακιστανικό γιαούρτι, που είναι
πολύ ρευστό σε σχέση με το δικό μας. «Ξέρεις, προ ημερών μίλησα με την
Αμερικανίδα πρέσβη στο Πακιστάν, τη Γουέντι Τσάμπερλεν. Ήταν πολύ φιλική μαζί
μου. Μιλήσαμε για πολλά. Κάποια στιγμή με ρώτησε: Ποιο νομίζεις ότι είναι το
μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ, στο Πακιστάν, αλλά και στο Αφγανιστάν;

Είδα ότι είχε όρεξη, και συζητήσαμε. «Ξέρετε», της είπα, «το 80% του κόσμου
είναι αγράμματοι. Μην στηρίζεστε στα επίσημα στοιχεία. Εγγράμματος δεν είσαι
άμα γράφεις απλώς το όνομά σου. Τι χρειάζεται, λοιπόν, πρώτ’ απ’ όλα; Παιδεία.
Και αν για το Πακιστάν είναι το πρώτο πρόβλημα, για το Αφγανιστάν είναι η μόνη
λύση…» Η Αμερικανίδα πρέσβης συμφώνησε μαζί μου. «Έχεις δίκιο», μου είπε.
«Θα το συζητήσω και με τον στρατηγό Μουσάραφ. Δεν γίνεται διαφορετικά. Χωρίς
παιδεία, τι να συζητάμε γι’ αυτές τις χώρες…»».

Η παιδεία

Τα δάκρυα. Μικρός πρόσφυγας από το Αφγανιστάν κλαίει σε στρατόπεδο προσφύγων στα περίχωρα του Ισλαμαμπάντ

Η συζήτηση με τον Σιέντ Λιακάτ Μπανόρι στο σπίτι του, στο Ισλαμαμπάντ, είχε
«ανάψει» για τα καλά. Άρχισε να μου μιλάει για το νομικό περιοδικό του.

«Ξέρεις, το επόμενο τεύχος θα έχει ένα τρικ στο εξώφυλλο. Θα έχει «στημένες»
δύο φωτογραφίες: η μία με τον δικτάτορα Ζία, που σκοτώθηκε σε αεροπορικό
δυστύχημα ­ τον σκότωσαν ­, και η άλλη με τον πρόεδρο-στρατηγό της χώρας, τον
Μουσάραφ. Και οι δύο φωτογραφίες θα έχουν φόντο το Αφγανιστάν. Η πρώτη θα έχει
λεζάντα: «12 χρόνια στην εξουσία ο Ζία, χάριν του Αφγανιστάν». Η δεύτερη θα
έχει λεζάντα: «Πόσα χρόνια στην εξουσία ο Μουσάραφ, χάριν του Αφγανιστάν;»».

Ο διακεκριμένος νομικός εξηγεί ότι «και ο Ζία και ο Μουσάραφ χειρίσθηκαν το
αφγανικό πρόβλημα με τη βοήθεια των ΗΠΑ». Ειδικότερα σε αυτήν την περίπτωση,
«ο Μουσάραφ έχει την πλήρη στήριξη της Ουάσιγκτον, και αυτός με τη σειρά του
στηρίζει τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό πιστεύω ότι θα μείνει αρκετά χρόνια στην εξουσία.
Έχει κάνει, μάλιστα, και ένα κόλπο. «Νόμιμα» αρχίζει η προεδρική θητεία του
από το 2002, αλλά ήδη θα έχει διανύσει 2 χρόνια στην πρωθυπουργική καρέκλα ­
ως μπόνους φαντάζομαι»!

Η γυναίκα του Μπανόρι, πολύ μοντέρνα για τα δεδομένα του Πακιστάν, στο ντύσιμο
και την όλη συμπεριφορά, έφερνε συνέχεια φαγητά καλοψημένα, αλλά όλα τόσο
καυτερά, που δεν με έσωσαν οι πίτες που τα συνόδευαν.

Όσο για τον Μπανόρι, αυτός είχε την καλοσύνη να μου αναλύει συνεχώς την
κατάσταση.

«Ξέρεις, τον τελευταίο καιρό, μέσα στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε,
έχουμε και τις λεγόμενες NGOs, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Ορισμένες από
αυτές παίζουν καλά τον ρόλο τους. Άλλες ­ και είναι πολλές ­ είναι ύποπτες.
Είναι σαν τα σκουλήκια. Δεν ξέρω πώς αναπτύχθηκαν τους τελευταίους μήνες. Αλλά
παρακολουθώ ορισμένες από αυτές: αντί να ηρεμούν τα πράγματα, ρίχνουν λάδι στη
φωτιά. Και το χειρότερο είναι ότι κάποιες συνεργάζονται με υπηρεσίες του ΟΗΕ»!