Ανίας εγκώμιο

Άξια συγχαρητηρίων η ομάδα του Κυράστα αλλά ζωντανό επιχείρημα για όσους θεωρούν το ποδόσφαιρο «έντεκα κρεμανταλάδες που τρέχουν πίσω από ένα τόπι»

Ο τελευταίος ευρωπαϊκός θρίαμβος του Παναθηναϊκού με προβλημάτισε τόσο που
αναγκάστηκα να ρωτήσω και μερικούς φίλους, που μοιράζονται την αγάπη για το
ωραίο ποδόσφαιρο. Η επιβεβαίωση ήταν ομόφωνη: χαρήκαμε αλλά βαρεθήκαμε.

Άξια συγχαρητηρίων λοιπόν η ομάδα του Κυράστα αλλά και ζωντανό επιχείρημα για
όσους θεωρούν το ποδόσφαιρο «έντεκα κρεμανταλάδες που τρέχουν πίσω από ένα
τόπι». Κατ’ εικόνα και ομοίωση του άξιου προπονητή τους, του καλύτερου
αποφοίτου της μπαγιεβίτσειας σχολής (ό,τι και να γίνει έχουμε μούτρα, η χαρά
και το άφημα δεν έχουν θέση στο βαρύ μεταφυσικό δράμα του πρωταθλητισμού), οι
συγκεκριμένοι κρεμανταλάδες, για τρίτη συνεχή εβδομάδα: α) νίκησαν δικαιότατα
ευρωπαϊκές ομάδες με μεγαλύτερο όνομα ή ανετότερο στυλ, β) δίδαξαν
ομαδικότητα, αλληλοκάλυψη, πρέσινγκ, συνοχή, γ) παρουσίασαν τα αξεπέραστα
συμπληρωματικά δίδυμα Χένρικσεν (διαβάζω) – Κυργιάκος (καθαρίζω), στην άμυνα,
και Σόουζα (μιλάω) – Μπασινάς (δουλεύω), στο κέντρο, δ) κατέστρεψαν
ολοκληρωτικά το παιχνίδι του αντιπάλου, ε) αυτοσχεδίασαν και μας διασκέδασαν
σαν πρώην σοβιετικοί εργάτες. Η απάντηση ότι μόνο έτσι ο Παναθηναϊκός μπορούσε
να κερδίσει αυτά τα παιχνίδια (ιδίως απέναντι στην Άρσεναλ) περιέχει πολλή
αλήθεια, αλλά κοιτάζει μόνο τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού (ποδόσφαιρο ίσον
αποτέλεσμα). Υπάρχει κι η φωτεινή πλευρά (ποδόσφαιρο ίσον θέαμα), που δεν
είναι ανάγκη να είσαι Ρεάλ Μαδρίτης για να θέλεις να την υπηρετήσεις.

Ακόμα κι έτσι πάντως, προτιμάμε: α) τον αγέλαστο αλλά τίμιο με τον εαυτό του
Κυράστα από τον δανδή κύριο Βενγκέρ, που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα νεύρα
που του προκαλεί η αλαζονεία του, β) τον άσημο αλλά παθιασμένο Μίκαελσεν από
τον ήδη κορεσμένο σε όλα κύριο Ανρί, στον οποίο φταίει δήθεν το «θέατρο» των
άλλων, γ) τον Παναθηναϊκό εν γένει ως ομάδα από την άχρωμη Άρσεναλ της
Τετάρτης αλλά και τον εντελώς αφελή Ολυμπιακό της Τρίτης (είπαμε, βρε Τάκη, να
βάλεις επιθετικούς, δεν εννοούσαμε να παίξεις μόνο με επιθετικούς).

ΣΟΥΠΕΡ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ

Αυτούς που δεν μπορούμε, αντίθετα, ως κάποιου είδους φίλαθλοι, να χωνέψουμε με
τίποτα είναι όσους προβάλλουν, μέσα από το ποδόσφαιρο, τον βερμπαλισμό ως
εργαλείο επιβίωσης. Υπάρχει ένας πρόεδρος που, από την πρώτη κιόλας αγωνιστική
του πρωταθλήματος, έκρινε καλό να ρίξει λάδι στη φωτιά του φανατισμού,
κατηγορώντας, για τους χαμένους βαθμούς, άνωθεν δυνάμεις που χτίζουν βίλες και
γκρεμίζουν τις καλύβες (τώρα τι ξέρει αυτός από καλύβες…). Ο ίδιος
παράγοντας αντιμετωπίζει τις επιτυχίες της ομάδας του σαν απλή απόδοση
δικαιοσύνης και τις χαρίζει μεγαλόψυχα (τον ευχαριστούμε) «στο ελληνικό
ποδόσφαιρο» (το δόλιο το πρωτάθλημα πού ανήκει άραγε;). Υπάρχει επίσης μια
παρέα παρουσιαστών που, επειδή έχουν στα χέρια τους χρόνο και συναρπαστικό
υλικό (τα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ), θεωρούν ότι πρέπει να μας βασανίσουν
με μια ανελέητη πολυλογία. Τι κριτική να κάνει ο δύστυχος καλεσμένος που
πρωτοβλέπει τρεις φάσεις από έναν αγώνα; Γιατί πρέπει να βλέπουμε προφίλ και
ανφάς την έλευση του κάθε σχολιαστή αυτών των τριών φάσεων και την ανταλλαγή
φιλοφρονήσεων τόσο με τον (συνάδελφό του) βασικό παρουσιαστή όσο και με τον
(άγνωστό του) καλεσμένο; Τι χρωστάμε να υφιστάμεθα, στις τρεις η ώρα το πρωί,
τις ακατανόητες για κάθε τρίτο πλακίτσες της παρέας; Το χιούμορ είναι πάντα
καλοδεχούμενο, αλλά είναι άλλο πράγμα από τη φλυαρία και την αυτοϊκανοποίηση.
Σε μισή ώρα μέσα θα μπορούσαν να δείξουν φάσεις, ανάλυση και να μεταδώσουν τη
χαρά του παιχνιδιού ­ αυτά περιμένουν οι φίλαθλοι. Τους το έδειξε την
τελευταία φορά, με το χαμόγελό του, με την αγάπη του στην μπάλα, με τις κοφτές
απαντήσεις του, ο Μπορελάκος, όμως οι υπεύθυνοι έχουν μάλλον στραμμένα τα
μάτια στα ποσοστά της (αναγκαστικής) τηλεθέασης και σε συνομιλητές τύπου
Αλκέτα ­ όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω ­ Παναγούλια.