ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τώρα σιωπή…

«Όταν λέμε αυτό που βλέπουμε, ματαιοπονούμε», γράφει ο Μισέλ Φουκό. «Αυτό που
βλέπουμε δεν ενοικεί ποτέ σε αυτό που λέμε».

Τα είδαμε όλοι. Τα αεροπλάνα, τη φωτιά, την καταστροφή, τα συνεργεία, τα
δάκρυα, τα ερείπια, τα όπλα. Και είπαμε. Λόγια περιγραφικά, συναισθηματικά,
ορθολογιστικά, αφηρημένα, ειρωνικά. Αυτό που είδαμε δεν ενοικεί σε αυτό που
είπαμε. Τώρα περισσότερο από ποτέ.

Οι φίλοι που είχαν κανονίσει να πάνε στην Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο ακυρώνουν τα
ταξίδια τους. Γνωστοί αγοράζουν αντιασφυξιογόνες μάσκες στο Μοναστηράκι. Οι
φάρσες για βόμβα σε κάποιες υπηρεσίες αντιμετωπίζονται πλέον με λιγότερο
χιούμορ. Λες και άλλαξε η αξία από κάτι. Από τη ζωή; Τον θάνατο; Την ευημερία;

«Θα γίνει πόλεμος;», ρωτάνε όλοι. Και, είναι φανερό, καθένας έχει και κάτι
διαφορετικό στο νου του χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη. Για πού ακριβώς
ενδιαφέρεστε; Το Αφγανιστάν, την Αμερική ή το Σύνταγμα; Πώς τον φαντάζεστε;
Blitzkrieg, διαρκείας, με βομβαρδισμούς, κομάντος ή χημικά όπλα; Για ποιους
ακριβώς ανησυχείτε; Για τους εκατοντάδες χιλιάδες Αφγανούς πρόσφυγες, για
εκείνους που εργάζονται σε μεγάλα κτίρια των μητροπόλεων ή για τα παιδιά σας;
Απ’ όλα διαθέτουμε. Η πραγματικότητα και η φαντασία φροντίζουν επιμελώς γι’
αυτά.

«Η αγαπημένη μου τέχνη είναι να καταλάβω γιατί βρίσκομαι εδώ», έλεγε πρόσφατα
σε μια συνέντευξή της η Λόρι Άντερσον. Ωραία τέχνη. Δύσκολη. Χρήσιμη. Και ίσως
λίγο πιο εύκολη σε καιρούς σαν κι αυτούς. Τα σημαντικά ξεπροβάλλουν πιο
έντονα. Ακόμα και αν η απειλή είναι πλασματική, ακόμα και αν, όπως λέει ο
παλιάτσος στον ληστή «τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά».

Ας αφουγκραστούμε λίγο. Κι ας κάνουμε, όπως μας παρότρυνε ο Φελίνι, λίγη
περισσότερη σιωπή, για ν’ αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ξανά κάτι.