ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πίσω απ’ το πλέγμα

Το γαλάζιο τσαντρί που φοράνε οι γυναίκες υποχρεωτικά, στο Αφγανιστάν, είναι
μάλλον ό,τι πολυτιμότερο έχουν. Μέσα στο καταθλιπτικό τοπίο χαμηλών σπιτιών
και γυμνών βουνών, είναι το μόνο χρώμα που τραβάει το μάτι. Κρυμμένες εκεί
μέσα οι γυναίκες που δεν μπορούν να δουλέψουν πια, δεν μπορούν να
κυκλοφορήσουν μόνες, δεν μπορούν να πάνε ούτε στον γιατρό, ίσως ονειρεύονται
κάτι καλύτερο από το να αντιμετωπίζουν βομβαρδισμούς και να κουβαλάνε τα
παιδιά τους στην προσφυγιά, και μάλιστα με τα χέρια μπερδεμένα στο ύφασμα. Το
ρούχο αυτό είναι ακριβό για πολλές, συνεταιρίζονται δυο τρεις, αγοράζουν ένα
και το φοράνε με βάρδιες. Έτσι κι αλλιώς δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν
ασυνόδευτες κι ούτε όλες τις ημέρες της εβδομάδας. Αν παρακούσουν τις
αποφάσεις των Ταλιμπάν, θα την πληρώσουν οι άνδρες της οικογενείας τους. Γι’
αυτό προσέχουν. Κάτω από το τσαντρί, όμως, μερικές βάφονται όπως δεν βάφονταν
ποτέ προηγουμένως. Αφήνουν μακριά νύχια, χτενίζουν τα μαλλιά τους. Οργανώνουν
κρυφά σχολειά για τα κορίτσια, τα οποία απαγορεύεται να μορφώνονται. Η
καταπίεση έχει κάνει τα αυτονόητα αγαθά των Δυτικών να φαντάζουν σύμβολα
ελευθερίας. Το βερνίκι των νυχιών, το κραγιόν, είναι όπλα ανατροπής στα μέρη
εκείνα. Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος, αλλά να που κάτι τόσο τόσο ελαφρύ
κι επιπόλαιο, όπως ένα μολύβι ματιών, μπορεί να αποκτήσει μεγάλο επαναστατικό
βάρος. Ακόμα κι όταν ο άρτος σπανίζει. Πώς μέσα από το μάτι του κυκλώνα, που
βρέθηκε η χώρα τους, να απευθύνουν μήνυμα στον υπόλοιπο κόσμο; Πώς να ζητήσουν
συμπαράσταση και με τι μορφή να την φανταστούν; Το βλέμμα όλης της
ανθρωπότητας είναι στραμμένο επάνω τους και δεν μπορεί να τις διακρίνει.