ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Δικαιοσύνη ή βεντέτα;

«Πώς να διαδώσουμε το μήνυμά μας για ειρήνη και μη βία, όταν ακόμη κι οι
πατεράδες κι οι μανάδες του κινήματος μάς γυρίζουν την πλάτη;»

Λος Άντζελες. «Ο πόλεμος δεν είναι λύση»

Ο Αμερικανός ειρηνιστής που έστειλε αυτό το e-mail είναι κάπως άδικος. Οι
«γκουρού» της ειρήνης είναι παρόντες και σε αυτή τη μάχη. Ο Νόαμ Τσόμσκι
(«Είμαστε μειοψηφία, αλλά μια ισχυρή μειοψηφία»), η Σούζαν Σόνταγκ, ο Σωλ
Μπέλοου, ο Άρθουρ Μίλερ, ο Πωλ Νιούμαν, δεν διστάζουν να διατυπώσουν τις
ισχυρές αντιρρήσεις τους για έναν νέο καταστροφικό πόλεμο και να καταγγείλουν
τα μέσα ενημέρωσης για τους πολεμοχαρείς τους τόνους. Ο Χάρυ Μπελαφόντε, ο
ηθοποιός Μάρτιν Σην, ο Ντάνυ Γκλόβερ και άλλοι καλλιτέχνες έστειλαν επιστολή
στον πρόεδρο Μπους ζητώντας «δικαιοσύνη, όχι βεντέτα». Οι φοιτητές
οργανώνονται: ένα κύμα ειρήνης έχει ξεκινήσει από το Χάρβαρντ και αναμένεται
να πλημμυρίσει αύριο 105 Πανεπιστήμια όλης της χώρας. Αποκλεισμένοι από την
τηλεόραση, κατηγορούμενοι από ορισμένους αρθρογράφους για «προδοσία» και
«μειοδοσία», οι αντίπαλοι του πολέμου ετοιμάζονται να πολιορκήσουν το ερχόμενο
Σάββατο τον Λευκό Οίκο. Σημαντικό ρόλο παίζει αυτή τη φορά το Internet: από
την ιστοσελίδα του Εθνικού Συμβουλίου Εκκλησιών (www. nccccusa. org) μέχρι τη
«Ζώνη Χωρίς Μίσος» (www. globalexchange. org), αφθονούν οι διευθύνσεις που
ενημερώνουν, κινητοποιούν και στρατολογούν.

Είναι αλήθεια, όμως, ότι πολλοί από εκείνους που είχαν διαδηλώσει κατά του
πολέμου στο Βιετνάμ, που είχαν καταλάβει Πανεπιστήμια και είχαν γράψει
πολεμικά συνθήματα στους τοίχους, ομολογούν σήμερα ότι έχουν κάνει στροφή.
«Πιστεύω πως μια από τις απαντήσεις στο κακό πρέπει να είναι η ολοκληρωτική
και έντιμη μάχη εναντίον αυτού του κακού, μια μάχη που περιλαμβάνει τη βία»,
λέει ο Λη Βάινερ, 62 ετών σήμερα, άλλοτε μέλος της οργάνωσης Chicago Seven,
που έπειτα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου κρέμασε από το μπαλκόνι του
την αμερικανική σημαία. «Οι τρομοκράτες αυτή τη φορά το παρατράβηξαν, η χρήση
δύναμης και βίας είναι απαραίτητη», τονίζει ο Μπομπ Τζούντεφ, που εκδιώχθηκε
το 1969 από το Brown University του Ρόουντ Άιλαντ επειδή προσπαθούσε να
εμποδίσει τους πεζοναύτες να στρατολογήσουν φοιτητές. «Στον πόλεμο του Κόλπου
είχα καταγγείλει εκείνο το κύμα πατριωτισμού, αλλά τώρα τα πράγματα είναι
διαφορετικά», σημειώνει ο 65χρονος Ντάνυ Κάιζερ, πρωτεργάτης πολλών
αντιπολεμικών διαδηλώσεων στις δεκαετίες του ’60 και του ’70.

Ποια είναι, ακριβώς, η διαφορά ανάμεσα στο Κουβέιτ και στο Μανχάταν; «Ότι
μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται οι γονείς μας, οι φίλοι μας», απαντά ο Στιού
Άλμπερτ, ιδρυτής του Youth International Party. Ένα επιχείρημα κατανοητό από
συναισθηματική άποψη, αλλά πολιτικά απαράδεκτο. Στον κόσμο που ονειρευόμαστε
όλοι, και όχι μόνο τα πρώην «παιδιά των λουλουδιών», οι άνθρωποι δεν
χωρίζονται σε κατηγορίες. Όλοι έχουν την ίδια αξία. Αμερικανοί και
Παλαιστίνιοι. Κοσοβάροι και Ρουαντέζοι. Σέρβοι και Τσετσένοι. Και είναι χρέος
του πολιτισμένου κόσμου να προστατεύσει με όλα τα μέσα κάθε ανθρώπινη ζωή από
όποιον την επιβουλεύεται. Είτε είναι δικτάτορας είτε τρομοκράτης.