Χρωματίζει τη μουσική

Ένα βήμα πίσω από τους μουσικούς και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας
είναι ο άνθρωπος-κλειδί για να γίνει μία συναυλία ή να κυκλοφορήσει ένα CD. «Ο
ηχολήπτης είναι απαραίτητος στο στούντιο ηχογράφησης ή στα συναυλιακά
παρασκήνια.

Είναι ο άνθρωπος που παράγει τον ήχο αμέσως μετά τους μουσικούς», εξηγεί ο
22χρονος ηχολήπτης Παναγιώτης Ηλιού.

Από τη στιγμή που γράφεται ένα μουσικό κομμάτι έως τη διάθεσή του στην αγορά,
όλα τα ενδιάμεσα στάδια περνούν από τα χέρια του και συγκεκριμένα από τα
μηχανήματα που εκείνος χειρίζεται. «Το πρώτο στάδιο είναι η ηχογράφηση. Η φωνή
αλλά και κάθε όργανο συχνά γράφονται σε διαφορετικές στιγμές στο στούντιο. Ο
ηχολήπτης είναι πάντα παρών. Στη συνέχεια θα πρέπει εκείνος να κάνει τη μείξη
των ήχων, να επεξεργαστεί τα ηχοχρώματα και να επιλέξει τα εφέ ανάλογα με το
είδος της μουσικής, πάντα όμως με τις οδηγίες του παραγωγού», εξηγεί ο
Παναγιώτης.

Ο χειρισμός των μηχανημάτων απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις, αν και όπως λέει ο
22χρονος ειδικός η κονσόλα με τα χιλιάδες κουμπάκια, που φαντάζει ένας άλυτος
γρίφος για τους περισσότερους, είναι μία πολύ απλή υπόθεση. Μετά τις
θεωρητικές γνώσεις πάντως η εμπειρία έχει τον πρώτο λόγο. «Στις ζωντανές
εμφανίσεις, για παράδειγμα, είναι πολλοί οι παράγοντες που θα πρέπει να
σταθμίσει ο ηχολήπτης. Η δομή και τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένος
ο χώρος, οι μετεωρολογικές συνθήκες, αν πρόκειται για ανοιχτό χώρο, το πλήθος
των ανθρώπων, το είδος της μουσικής, ακόμα και η ίδια η χροιά της φωνής του
κάθε καλλιτέχνη», σημειώνει. Γεγονός είναι πάντως ότι με τις δυνατότητες που
προσφέρει η ψηφιακή τεχνολογία ο ηχολήπτης έχει τη δυνατότητα να κάνει
θαύματα. «Θα μπορούσα να κάνω τη φωνή κάποιου να ακούγεται τέλεια, χωρίς
κανένα λάθος, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος να μην ξέρει να τραγουδάει»,
λέει.

«Καλό είναι ο ηχολήπτης να έχει μουσικές γνώσεις ώστε να συνεννοείται καλύτερα με τους καλλιτέχνες που συνεργάζεται και να παράγει αρτιότερο ηχητικό αποτέλεσμα», σημειώνει ο 22χρονος ηχολήπτης Παναγιώτης Ηλιού

Η τηλεόραση, ο κινηματογράφος και το ραδιόφωνο θα ήταν «βουβά» χωρίς τις
υπηρεσίες του. «Ο κινηματογράφος είναι ίσως ό,τι πιο δύσκολο μπορεί να κάνει
ένας ηχολήπτης. Εκεί τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα, καθώς απαιτούνται γνώσεις
φυσικής των ηχητικών κυμάτων και ιδιαίτερη προσοχή ακόμα και στην παραμικρή
λεπτομέρεια, καθώς το ηχητικό αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι τέλειο», αναφέρει
ο Παναγιώτης.

Για τον ηχολήπτη, οχτάωρο δεν υπάρχει, καθώς όπως σημειώνει ο Παναγιώτης είναι
κυρίως δουλειά της νύχτας. Για τον ηχολήπτη, η δουλειά ξεκινά ώρες πριν
αρχίσει μία συναυλία και δεν τελειώνει ποτέ με την αποχώρηση του μουσικού από
το στούντιο ηχογράφησης. Οι αποδοχές είναι ικανοποιητικές, ακόμη και για τους
νέους επαγγελματίες. «Όταν κάνεις αυτή τη δουλειά, γνωρίζεις διαρκώς
καινούργιους ανθρώπους και αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον», λέει ο 22χρονος.