Άλτσχαϊμερ… τυρί, και ο Μπιν Λάντεν σύντομα θα χτυπηθεί

Στο… Έμενταλ, εεε, συγγνώμη στο Άλτσχαϊμερ, ήταν αφιερωμένη η χθεσινή ημέρα.
Γι’ αυτό σκεπτόμουν να γράψω το σχετικό ανέκδοτο, αλλά δυστυχώς δεν θυμάμαι
παραπέρα…

Βρε, δεν ντρέπεσαι! Είναι δυνατόν να κάνεις αστεία με την ασθένεια;

Όχι μόνο είναι δυνατόν, αλλά και επιβεβλημένο υπό μίαν έννοιαν.

Ποιος είναι αυτός που έχει στο περιβάλλον του ασθενή και δεν έχει μια «αστεία»
ιστορία να διηγηθεί; Και αυτό δεν σημαίνει ότι για τον άνθρωπό του αδιαφορεί,
αλλά, αντιθέτως, ότι και ο ίδιος να πάρει κουράγιο προσπαθεί, για να
αντιμετωπίσει μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη, όπως αυτή.

Κάθε άλλο λοιπόν είναι το χιούμορ, παρά ντροπή.

Είναι το καλύτερο φάρμακο και γιατρικό, ακόμα και για το πιο απίστευτο και
αδιανόητο περιστατικό, ακόμα και για το τελευταίο στις ΗΠΑ μαζικό θανατικό.

Γιατί μη μου πείτε, ότι και στη δική σας την παρέα, μετά την έκπληξη, την
έκφραση γνώμης και τους σχετικούς διαπληκτισμούς δεν ήρθε και η ώρα για τα
ανέκδοτα που αμέσως ξεφυτρώσαν, για να αμβλύνουν, ενδεχομένως, κάθε μορφής
δογματισμούς;

Ένα ­ λέει ­ από τα παιδιά του Μπιν Λάντεν πηγαίνει στο Δημοτικό. Κάνουν
διαγώνισμα στη Γεωγραφία και το παιδί γράφει μεν, αλλά γυρίζει στο σπίτι
σκεπτικό. «Δεν έγραψα καλά», λέει στον μπαμπά και πατάει τα κλάματα μετά. «Η
μια ερώτηση ήταν, “ποιο κτίριο είναι το ψηλότερο του κόσμου”. Κι εγώ απάντησα
“ο Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι”. Μου είπαν όμως μετά οι συμμαθητές μου, ότι
αυτό είναι λάθος κι ότι στον βαθμό, πολύ θα μου στοιχίσει».

«Μην ανησυχείς παιδί μου ­ απαντά ο Μπιν Λάντεν ­ μέχρι η δασκάλα να
βαθμολογήσει, θα το έχουμε… κανονίσει»!

Καλά εγώ τώρα από το… Έμενταλ, που ξεκίνησα, πώς κατάφερα στου Μπιν Λάντεν
το παιδί να πάω;

Ούτε Πόντιος πιλότος να ήμουνα, από το ένα θέμα στο άλλο πετάω. Ο οποίος
(Πόντιος πιλότος) ξέρετε γιατί δεν έλαβε μέρος τελικά στην αποστολή
αυτοκτονίας; Γιατί στα τελευταία τεστ, που έγιναν πριν την επιδρομή στας
Ηνωμένα Πολιτείας, στην ερώτηση “ποιον πύργο είχε στο πλάνο του να χτυπήσει”
απήντησε τον Πύργο της… Ηλείας!

Για σταθείτε, γιατί τώρα σαν κάτι στο μυαλό να μου έρχεται. Μάλλον εκείνο το
ανέκδοτο στο οποίο εκείνο το Έμενταλ… ενέχεται.

Ααααα, να το. Το θυμήθηκα: μπαίνει ο τύπος στο σούπερ μάρκετ και ένα κιλό
τυρί… Άλτσχαϊμερ ζητάει. Με βλέμμα απορίας ο πωλητής, του λέει ότι δεν έχουν
τέτοιο τυρί, κι αλλού πρέπει να πάει. «Μα τι λέτε τώρα; ­ επιμένει ο τύπος ­
αφού κάθε εβδομάδα από εδώ ψωνίζω. Προφανώς σας τελείωσε. Να περάσω μήπως
αύριο, ώστε δεξιά κι αριστερά να μη γυρίζω;».

«Ούτε αύριο θα έχουμε, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο τυρί», του εξηγεί ο πωλητής.

«Μα, σας παρακαλώ τώρα ­ αρχίζει να εκνευρίζεται ο αγοραστής ­ δεν ξέρω τι
αγοράζω τόσον καιρό; Για φωνάξτε τον υπεύθυνο να έρθει τώρα εδώ». Έρχεται ο
υπεύθυνος σ’ ένα λεπτό.

«Τι ζητώ, ο άνθρωπος;

Ένα κιλό τυρί Άλτσχαϊμερ. Είναι τόοοσο δύσκολο να το καταλάβετε αυτό;».
Έκπληκτος και ο υπεύθυνος επαναλαμβάνει ότι δεν υπάρχει τέτοιο τυρί στο
μαγαζί. Οπότε και ο τύπος εκρήγνυται και βάζει τη φωνή: Α, μα χάσατε τελείως
το μυαλό σας και έμεινε το κατακάθι… εδώ μέσα, μου φαίνεται, ότι… Έμενταλ
όλοι σας έχετε πάθει!

Με συγχωρείτε, γιάααα… βοηθήστε με λιγάκι, τι είπαμε ότι είναι το Έμενταλ;