ΔΡΟΜΟΙ

Την επιθυμία…

… να δουν κάποτε την Αμερική να ταπεινώνεται την είχαν πολλοί και την έχουν
ακόμη. Και γίνεται αυτή τόσο πιο ελκυστική, όσο περισσότερο απρόθυμοι είναι οι
Αμερικανοί να αναλογιστούν τις ανθρώπινες απώλειες σε έναν πόλεμο. Για τους
αποφασισμένους, ο θάνατος είναι πάντα ένα αποδεκτό τίμημα για μια πετυχημένη
αποστολή. Για τους φανατικούς, είναι το προτιμώμενο τίμημα. Οι ευρωπαϊκές
χώρες, που είναι συνηθισμένες στις πολεμικές απώλειες, καταλαβαίνουν αυτή τη
νοοτροπία ­ ίσως γι’ αυτό δεν αποτελούν ικανοποιητικούς συμβολικούς στόχους.

Η αμερικανική…

… αντίδραση στο πλήγμα της 11ης Σεπτεμβρίου προδίδει αποπροσανατολισμό.
Μπροστά στην τρομοκρατία, οι Ευρωπαίοι αναρωτιούνταν πάντα: «Γιατί συμβαίνει
αυτό;». Τώρα, οι Αμερικανοί αναρωτιούνται: «Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό;», σαν
να είχαν εξασφαλισμένη εκατό τοις εκατό την ατομική και συλλογική τους
ασφάλεια. Όμως, η 11η Σεπτεμβρίου σήμανε το τέλος της αμερικανικής
«αθωότητας».

Τρία μαθήματα…

… μπορεί να πάρει από όλα αυτά η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το περιοδικό «Νιου
Ριπάμπλικ». Το πρώτο είναι πως η εμμονή στην αντιπυραυλική «άμυνα» ισοδυναμεί
με παράλειψη καθήκοντος. Δεν αποκλείεται να υπάρχουν χώρες ή άτομα που θα
ήθελαν να πατήσουν το κουμπί ενός διηπειρωτικού πυραύλου. Όμως, αυτό το όπλο
θα είναι η τελευταία τους επιλογή, αφού, όπως αποδείχτηκε, μπορούν να τα
καταφέρουν πολύ καλύτερα με ένα πλαστικό μαχαιράκι. Το δεύτερο μάθημα έχει να
κάνει με τη Μέση Ανατολή. Είτε μας αρέσει είτε όχι, από το Μαρόκο μέχρι το
Πακιστάν, όλοι βλέπουν το Ισραήλ σαν πληρεξούσιο των ΗΠΑ. Για ό,τι κάνει το
Ισραήλ, το φταίξιμο πέφτει στην Αμερική. Ακόμη και όταν το Ισραήλ κάνει
πράγματα με τα οποία διαφωνεί η Ουάσιγκτον, πάλι η Αμερική γίνεται στόχος.
Στην αραβοϊσραηλινή διένεξη, δηλαδή, η Αμερική είναι ένα εμπόλεμο μέρος, που
όμως δεν διαθέτει ούτε τη στοιχειώδη επιλογή που διαθέτουν κανονικά οι
εμπόλεμοι: να πάρουν τα όπλα τους και να αποχωρήσουν από το μέτωπο.

Το τρίτο μάθημα…

… που μπορούν να πάρουν οι Αμερικανοί, ίσως αποδειχτεί το σημαντικότερο.
Ακούσαμε τους γερουσιαστές τους αυτές τις μέρες να φωνάζουν από το βήμα:
«Απευθύνουμε έκκληση σε όλον τον κόσμο να βγει μπροστά και να μας βοηθήσει».
Και αυτό θα γίνει ­ ασχέτως αν άλλες χώρες του κόσμου βοηθήσουν λιγότερο και
άλλες περισσότερο. Όμως, οι Αμερικανοί δεν θα πρέπει να ξεχνούν αυτά που
θυμόμαστε όλοι οι άλλοι: πως τον τελευταίο καιρό δεν πέρασε μήνας που οι
Αμερικανοί να μην καταγγείλουν διεθνείς συμφωνίες, να μην υποσχεθούν πως θα
αποχωρήσουν μονομερώς από διεθνείς συνθήκες, να μην επιτεθούν εναντίον της
Ευρώπης στον εμπορικό πόλεμο που έχουν κηρύξει εναντίον της, να μην προτάξουν
τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα στα συμφέροντα του υπόλοιπου κόσμου. Τι ωραία
που τα λένε τώρα οι Αμερικανοί πολιτικοί, πως τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα
είναι αλληλένδετα με τα συμφέροντα του υπόλοιπου πολιτισμένου κόσμου! Δεν θα
ήταν προτιμότερο ­ και τιμιότερο ­ να μας το είχαν πει νωρίτερα;