ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τι είδε η πριγκίπισσα

Ο Νότος έχει πληγεί από μια φοβερή ξηρασία. Στον Βορρά λειώνουν οι πάγοι.
Και η γριά Ντάιμα, που έχει αναλάβει την ανατροφή της νεαρής πριγκίπισσας
Μάρα, τη ρωτά: «Τι είδες;»

Ιερός πόλεμος (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

«Τι είδες;» Αυτό το παιχνίδι το εφηύρε η Ντόρις Λέσσινγκ, και εξακολουθεί να
είναι ερωτευμένη μαζί του. Γύρω από αυτή την ερώτηση, που ενθαρρύνει και
καθοδηγεί τη σκέψη, στρέφεται η ανατροφή τής νεαρής ηρωίδας του τελευταίου της
μυθιστορήματος («Μάρα και Νταν»), που ξεκινά ύστερα από μια περίοδο παγετώνων.
Γεννημένη στο Ιράν και μεγαλωμένη σε μια φάρμα της (τότε) Ροδεσίας, η
συγγραφέας γνωρίζει από καταστροφές και δυστυχία. Από επαναστάσεις και
πολέμους. Εξαιτίας αυτών των πολέμων, λέει στη Φιγκαρό, τόσα και τόσα
παιδιά είναι εγκαταλελειμμένα χωρίς καμιά βοήθεια, εγκαταλελειμμένα στην τύχη
τους και τη φτώχεια τους, καταδικασμένα να μη γνωρίσουν ποτέ την ευτυχία.
Μήπως ο Μπιν Λάντεν ήταν κάποτε ένα από αυτά τα παιδιά, χωρίς καμιά εμπειρία,
πέρα από το μικρό βασίλειο της φαντασίας του; Προϊόν των πολέμων δεν είναι και
οι ταλιμπάν, που δεν διδάσκουν στα παιδιά παρά πώς να απαγγέλλουν το Κοράνι;

Η Ντόρις Λέσσινγκ έζησε πολέμους, γράφει για πολέμους, αλλά δεν δέχεται ότι
από την περασμένη εβδομάδα βρισκόμαστε σε πόλεμο. Ίσως, επειδή ο πόλεμος την
τρομάζει πολύ. Ίσως, επειδή δεν μπορεί να φανταστεί τους σημερινούς νέους της
Ευρώπης να συμμετέχουν σε έναν πόλεμο. Αλλά το κλίμα σε μια χώρα μπορεί να
αλλάξει μέσα σε μια νύχτα. Η σοβιετική αυτοκρατορία, για παράδειγμα, ήταν ο
μεγάλος μας σύμμαχος, ο μεγάλος μας φίλος, και ξαφνικά, μέσα σε μία εβδομάδα,
έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός μας. Λίγη προπαγάνδα χρειάζεται, τίποτα άλλο. Ο
εθνικισμός είναι πάντα παρών, απλώς κοιμάται. Και όταν πρόκειται για τους
μουσουλμάνους, ξυπνά πολύ εύκολα! Η Ευρώπη πολέμησε επί πολλούς αιώνες το
Ισλάμ. Είναι στο αίμα μας. Στην Αγγλία άρχισε ήδη να ψιθυρίζεται ότι η
επιδημία αφθώδους πυρετού είναι αποτέλεσμα μουσουλμανικής συνωμοσίας. Όπου να
‘ναι θα το γράψει και η «Σαν».

Ένας σοβαρός πόλεμος, όμως, χρειάζεται σοβαρούς ηγέτες. Ο Μπους δεν
συγκαταλέγεται σε αυτή την κατηγορία. Και η Αμερική, από διπλωματικής πλευράς,
δεν είναι η πιο έξυπνη χώρα. Η εξωτερική της πολιτική μοιάζει περισσότερο με
έφοδο ελεφάντων! Όσο για τον Μπλαιρ, είναι πολύ μικρός για μια τέτοια
αποστολή. Αυτός ο άνθρωπος λατρεύει την εξουσία και τους ισχυρούς, του αρέσει
να περπατά δίπλα στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών και να λέει σε όλους «ο
μπαμπάς μου, να ο μπαμπάς μου!» Χρειαζόμαστε περισσότερη ευφυΐα, όπως
χρειαζόμαστε και καλύτερη διπλωματία. Πρέπει να γυρίσουμε στον Ρούσβελτ για να
βρούμε την τελευταία σαφή ένδειξη πολιτικής ευφυΐας…

Τι είδε, λοιπόν, η νεαρή πριγκίπισσα; Ανθρώπους ματαιόδοξους, που προσπαθούν
να ξεχάσουν ότι είναι ευάλωτοι. Ανθρώπους που νομίζουν ότι ελέγχουν τη φύση,
ενώ δεν ελέγχουν ούτε τον εαυτό τους.