ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ώρα της σιωπής

Καθυστέρησα πολύ να γράψω τούτες τις λέξεις. Μέρες τώρα ­ από τότε που
«έπαιξε» το απίστευτο θρίλερ της Νέας Υόρκης ­ έπρεπε να παραδώσω έναν «Πρώτο
ενικό». Δεν μπορούσα, όμως, να γράψω τίποτα προσωπικό, δεν μπορούσα καν να
εκφράσω άποψη για το γεγονός μιλώντας με τους επιστήθιους φίλους μου (που δεν
με είχαν συνηθίσει έτσι). Ο «Νεόκοπος» της επόμενης ημέρας μίλαγε αντί για
μένα: «Τώρα είναι η ώρα της σιωπής».

Πόσο άκαιρα έβρισκα ­ και έκλεινα αστραπιαία την τηλεόραση ­ εκείνα
τα«κουτάκια» των φλύαρων, πόσο με ενοχλούσαν οι ακραίες αντιδράσεις γύρω μου
απ’ όπου κι αν προέρχονταν ­ τόσο οι πανηγυρισμοί και τα χοροπηδητά, όσο και
οι δογματικοί μύδροι.

Εκείνο που σιγά-σιγά καταλαγιάζει μέσα μου είναι η ανάγκη να σκεφθώ (ή μάλλον
να ξανασκεφθώ). Να βγω από την ομίχλη του καταναλωτισμού μου και να ξανασκεφθώ
πολλά μόνη μου, αλλά και με τους φίλους μου, το παιδί μου. Να επικοινωνήσουμε
αληθινά και ίσως να επαναπροσδιορίσουμε μέσα μας πολλούς από τους όρους-κλισέ
που θεωρούσαμε γνωστούς και δεδομένους: τρομοκρατία, πόλεμος, ειρήνη, εχθρός,
φίλος, «μικρές» χώρες, «μεγάλες» χώρες, Δύση, Ανατολή, Τρίτος Κόσμος, ατομικά
δικαιώματα και συλλογικές υποχρεώσεις…

Να νιώσω πραγματικά μέσα από τη διαδικασία αυτή ­ και όχι μόνο σερφάροντας στο
Διαδίκτυο μέσα από την οθόνη του κομψού λάπτοπ μου ­ ως πολίτης του Παγκόσμιου
Χωριού.

Ναι, τώρα είναι η ώρα της σιωπής. Και της περισυλλογής…