ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τόνοι καθημερινής συναίνεσης

Τρία τέταρτα έκανε το λεωφορείο να φτάσει από τον ΟΤΕ στην Ακαδημία, αλλά πού
κουράγιο να γκρινιάξεις για τέτοια πράγματα, μέρες που ‘ναι. Υπομονετικά
καθόμαστε και περιμένουμε, κοιταζόμαστε, δεν είμαστε δα και κανένα ωραίο
είδος. Λίγο υπέρβαροι οι πιο πολλοί, λίγο μουτρωμένοι όλοι, λίγο στραβοχυμένοι
κάμποσοι. Ωστόσο αντέχουμε ο ένας τον άλλον αρκετά καλά τόση ώρα, μας
διευκολύνει ο οδηγός που άναψε το αιρ κοντίσιον. Συναινούμε στη συνύπαρξη.
Κάτι άλλο θα προτιμούσαμε όλοι για τον εαυτό μας, πιθανότατα, από μια
Μερσεντές με σωφέρ τουλάχιστον, ή μια βίλα όπου θα μας επισκέπτονταν όσοι
ήθελαν να μας δουν, αλλά εντάξει. Καλά είναι κι έτσι. Εδώ που φτάσαμε, στην
αφύσικα ζεστή πόλη, με μποτιλιάρισμα, με πολλούς νευριασμένους ανθρώπους
έτοιμους να ξεσπάσουν, αλλά και περισσότερους αποφασισμένους να κρατηθούν, δεν
είναι άσχημα. Μάλιστα ένας νεαρός σηκώνεται να καθήσει μια ηλικιωμένη γυναίκα,
δεν σου τυχαίνει κάθε μέρα κάτι τέτοιο. Η καθημερινότητα υπό άλλο πρίσμα,
αναδεικνύει τις αρετές της. Πόση αποδοχή, πόση συναίνεση χρειάζεται η κάθε
μέρα για να προχωρήσει. Τρέχουμε, πασχίζουμε, πολεμάμε να τα φέρουμε βόλτα, να
προλάβουμε ό,τι μπορούμε. Πιέζουμε τα παιδιά να προοδεύουν στο σχολείο. Προς
τα πάνω κινούμαστε, ανοδικά, όπως οι όροφοι, όπως οι ουρανοξύστες. Μας τραβά η
γη, αλλά ζούμε κοιτάζοντας τον ουρανό. Άνω θρώσκουμε. Γράφτηκε πως είναι
μοιραίο να γκρεμίζονται οι πύργοι της Βαβέλ. Εγώ νομίζω ότι είναι μοιραίο το
να χτίζονται. Νιώθει δέος κανείς απέναντι σε μια καταστροφή που έρχεται από
τον ουρανό. Αλλά η βασική ύβρις είναι η εφεύρεση του αεροπλάνου. Ο ουρανός
συγχέεται με το Θείο. Πολλοί μίλησαν για θεία δίκη. Θεία; Υπερβολές. Το πολύ
πολύ, ξαδέρφη.