ΠΡΟΣΩΠΑ «Ας μην επιλέξουμε την καταστροφή»

«Θεέ μου, πόσο καταλαβαίνω τους Αμερικανούς που νιώθουν οργή και θέλουν
εκδίκηση… Δεν θα βρουν όμως έτσι τη γαλήνη».

Κιμ Φουκ. Σύμβολο της φρίκης του πολέμου

Χάρη στην περίφημη φωτογραφία της, η Κιμ Φουκ θα ενσαρκώνει για πάντα τη φρίκη
και τη βαρβαρότητα του πολέμου ­ όλων των πολέμων, όχι μόνον εκείνου του
Βιετνάμ. Ήταν το 1972 και το εννιάχρονο κορίτσι έτρεχε γυμνό ουρλιάζοντας από
τον πόνο, καμένο από τις ναπάλμ. Έμεινε καιρό σε κώμα και η υγεία της είναι
ακόμη πολύ ευαίσθητη, ωστόσο σήμερα, στα 38 της, μοιάζει να ακτινοβολεί· κι
όταν μιλάει για ειρήνη και συγγνώμη, την ακούν με θρησκευτική ευλάβεια στον
Καναδά, όπου κατέφυγε και έφτιαξε οικογένεια, στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά
και στον υπόλοιπο κόσμο, όπου ταξιδεύει για λογαριασμό της UNESCO.

Σήμερα ωστόσο, γράφει η Ανίκ Κοζάν στη «Λε Μοντ», η Κιμ Φουκ τρέμει και πάλι.
Φοβάται τον πόλεμο. Φοβάται το μίσος, που ξέρει πως αυξάνει. Φοβάται την
αμερικανική απάντηση, που ξέρει πως είναι αναπόφευκτη. Παλιοί εφιάλτες, από
τους οποίους χρειάστηκε χρόνια για να ξεφύγει, ξύπνησαν εκείνη την Τρίτη.
Βρισκόταν στην αίθουσα επιβίβασης του αεροδρομίου του Τορόντο, όταν το CNN
άρχισε να μεταδίδει τις πρώτες εικόνες από την τραγωδία. Όλοι οι επιβάτες
μαζεύτηκαν μπροστά στην οθόνη, αλλά η αεροσυνοδός τους κάλεσε να επιβιβαστούν.
Προορισμός η Ουάσινγκτον, όπου η Κιμ είχε ραντεβού το ίδιο απόγευμα στον Λευκό
Οίκο. Το αεροπλάνο απογειώθηκε, σύντομα όμως έκανε στροφή και επέστρεψε στο
Τορόντο.

«Είμαι αναστατωμένη. Ήρθαν πάλι στην επιφάνεια συναισθήματα που χρόνια
προσπαθούσα να καταπνίξω: οργή, άρνηση, απελπισία… Αλλά αυτό δεν οδηγεί σε
τίποτε. Το μίσος είναι καταστροφικό. Τυφλώνει, οδηγεί σε λάθη. Ας μην το
χρησιμοποιήσουμε. Ας μην πέσουμε σ’ αυτή την παγίδα!».

Η Κιμ έχει γίνει θρησκευόμενη ­ ο σύζυγός της ετοιμάζεται μάλιστα να γίνει
ιερέας. Η πίστη της, λέει, την παρακίνησε να χρησιμοποιήσει την περίφημη
φωτογραφία της για να κηρύσσει τη συγχώρεση και τη συμφιλίωση. «Οι Αμερικανοί
που τραυματίσθηκαν στις επιθέσεις, εκείνοι που έχασαν ανθρώπους τους, θα είναι
εξουθενωμένοι. Θεέ μου, πόσο τους καταλαβαίνω! Έχουν δικαίωμα να αισθάνονται
οργή, να θέλουν εκδίκηση. Αλλά δεν θα βρουν έτσι τη γαλήνη. Μόνον ο καιρός
και, κάποια μέρα, η συγγνώμη θα τους ανακουφίσουν. Το ξέρω επειδή το έζησα.
Αλλά βέβαια είναι ακόμη πολύ νωρίς. Να τιμωρήσουν; Να εκδικηθούν; Οι αυτουργοί
σκοτώθηκαν μαζί με τα θύματά τους. Τότε πώς; Σίγουρα σκοτώνοντας και άλλους
αθώους. Έχουμε ακόμη περιθώριο επιλογής. Θέλουμε άραγε την ειρήνη ή να
μπλέξουμε στα γρανάζια του πολέμου; Δεν θέλω να πιστέψω πως θα επιλέξουμε
ψυχρά την καταστροφή».

*

Οι επιπτώσεις

στην οικονομία

στις σελίδες

55-56