ΔΡΟΜΟΙ

Η τρομοκρατία…

… άραγε με τι μοιάζει; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα; Είναι
για όλους τα ίδια; Και ποιος τα προσδιορίζει κάθε φορά; Ποιος θα λέει ποιες
είναι και ποιες δεν είναι τρομοκρατικές χώρες; Εκτός από το φυσικό τοπίο, οι
επιθέσεις στο Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ και το Πεντάγωνο πόσο άλλαξαν άραγε τον
τρόπο που θα κοιτάζουμε στο εξής πρόσωπα και πράγματα;

Το πάγιο…

… ρωσικό επιχείρημα, πως δηλαδή η εκστρατεία κατά των ανταρτών της
Τσετσενίας δεν είναι παρά ένας πόλεμος εναντίον της διεθνούς τρομοκρατίας, για
πρώτη φορά δικαιώνεται. Οι Ρώσοι ηγέτες επέμεναν πάντα πως οι Τσετσένοι
αντάρτες χρηματοδοτούνται και εφοδιάζονται από τρομοκρατικές οργανώσεις που
έχουν τις βάσεις τους στο Αφγανιστάν και τη Μέση Ανατολή. Και απέρριπταν τις
δυτικές επικρίσεις για τη σκληρότητα της εκστρατείας τους. Τώρα, από την
αμερικανική στρατιωτική αντίδραση στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, οι Ρώσοι
περιμένουν να δουν αν η Αμερική θα εφαρμόσει η ίδια εκείνα τα οποία κήρυττε σε
άλλους. Η καταστροφή στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον έκανε τη Δύση να
συνειδητοποιήσει για πρώτη φορά πως η ρωσική δράση στην Τσετσενία, η οποία
προηγουμένως εθεωρείτο δυσανάλογη με την απειλή, τώρα γίνεται αναπόφευκτη.

Οι Τούρκοι…

… αισθάνονται και αυτοί δικαιωμένοι στα δικά τους επιχειρήματα, μολονότι
ανησυχούν για ενδεχόμενη εμπλοκή της χώρας σε μια σύγκρουση που θα μπορούσε
εύκολα να εμφανιστεί ως «πόλεμος» ανάμεσα στον δυτικό πολιτισμό και τον
ισλαμικό εξτρεμισμό. (Εν καιρώ πολέμου, η διάκριση ανάμεσα σε μετριοπαθείς και
εξτρεμιστές μουσουλμάνους μπορεί εύκολα να χαθεί). Το στρατιωτικοπολιτικό
κατεστημένο της χώρας διατυπώνει ένα παράπονο για τη «διπροσωπία της Δύσης»
σχετικά με το πρόβλημα της τρομοκρατίας. Η Ευρώπη, λένε οι Τούρκοι, επέκρινε
πάντα τους τουρκικούς χειρισμούς για την αντιμετώπιση του κουρδικού
αντάρτικου. Χρειάστηκε να γίνουν οι επιθέσεις στην Αμερική για να οδηγηθεί η
Δύση σε μια επανεκτίμηση της διεθνούς τρομοκρατίας. Όμως, αυτή η επανεκτίμηση
δεν φτάνει για την ώρα μέχρις εκεί όπου ελπίζει η τουρκική ηγεσία: δηλαδή στην
εξόντωση των Κούρδων.

Η Κίνα…

… έχει και αυτή τα δικά της παράπονα. Και ήδη τα μεταφράζει σε πολιτικό
λόγο, ζητώντας τη συμπαράσταση της Αμερικής και της διεθνούς κοινότητας για να
καταπολεμήσει την αποσταθεροποιητική δράση των μουσουλμάνων Ουιγούρων και του
Δαλάι Λάμα, που το Πεκίνο χαρακτήριζε πάντα «τρομοκράτες», ενώ η Δύση τους
υποστήριζε. Όλα δείχνουν πως η «τάξη» της νέας εποχής αποδεικνύεται πιο χαώδης
από όσο είχαμε νομίσει στην αρχή. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας θα
προκαλέσει ένα πόλεμο λέξεων και όρων για το ποιος θεωρεί ποιον τρομοκράτη. Θα
είναι, ας πούμε, τρομοκράτες όσοι απειλούν κάθε φορά τα συμφέροντα της
Αμερικής ή της Τουρκίας, αλλά δεν θα είναι τρομοκράτες όσοι αποσταθεροποιούν
τη Ρωσία ή την Κίνα; Οι κανόνες σε αυτό το παιχνίδι είναι βέβαιο πως θα
επιβληθούν από τον ισχυρότερο. Μήπως λοιπόν η πρώτη αυτή κρίση της «νέας
εποχής» είναι πολύ πιο παλιά από όσο δείχνει πραγματικά;