ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Δεν θέλω να είμαι μουσουλμάνα»

Με ένα παιδί τεσσάρων ετών είναι εύκολο: του λες ότι όλα είναι ένα
παραμύθι. Η επτάχρονη κόρη του Μαροκινού συγγραφέα Ταχάρ Μπεν Τζελούν, όμως,
είχε επίμονα ερωτήματα.

Στη Βρέμη: μια μικρή μουσουλμάνα προσεύχεται στη μνήμη των θυμάτων των τρομοκρατικών επιθέσεων

«Μπαμπά, είμαι μουσουλμάνα;» «Ναι, όπως οι γονείς σου».

«Είμαι και Αράβισσα;»

«Ναι, είσαι Αράβισσα, παρ’ όλο που δεν μιλάς τη γλώσσα».

«Μα το είδες κι εσύ στην τηλεόραση: οι μουσουλμάνοι είναι κακοί και σκότωσαν
τόσο κόσμο. Δεν θέλω να είμαι μουσουλμάνα».

«Και τι θα κάνεις;»

«Από δω και πέρα, δεν θα αρνούμαι πια να τρώω χοιρινό στην καντίνα του
σχολείου».

«Όπως θέλεις. Πρέπει όμως να σου εξηγήσω ότι οι κακοί στους οποίους αναφέρεσαι
δεν είναι αληθινοί μουσουλμάνοι».

«Μα είπαν ότι είναι Άραβες».

«Δεν είναι όλοι οι Άραβες μουσουλμάνοι. Για παράδειγμα, υπάρχουν χριστιανοί
Άραβες στην Αίγυπτο, στην Παλαιστίνη, στο Σουδάν…»

«Γιατί αυτοί που σκότωσαν αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι αληθινοί
μουσουλμάνοι;»

«Επειδή ο Αλλάχ, όπως ο θεός των εβραίων και των χριστιανών, απαγορεύει τον
φόνο, τόσο του εαυτού σου όσο και των άλλων. Αυτοί λοιπόν που κατέλαβαν τα
αεροπλάνα, που μαχαίρωσαν τους πιλότους και τα έριξαν στους πύργους της Νέας
Υόρκης, δεν ακολουθούν τη μουσουλμανική θρησκεία, αλλά είναι φανατικοί».

«Τι θα πει φανατικοί;»

«Φανατικός είναι εκείνος που πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο, που θέλει να είναι
ο πιο δυνατός, κι αν δεν συμφωνείς μαζί του γίνεται πολύ κακός».

«Η Αμερική δεν συμφωνεί με αυτούς που έριξαν το αεροπλάνο στον πύργο;»

«Όχι, κανείς δεν συμφωνεί μαζί τους. Είναι τρελοί».

«Μα γιατί είναι τρελοί;»

«Επειδή όταν ήταν παιδιά και πήγαιναν στο κορανικό σχολείο, διδάχθηκαν ότι ο
Αλλάχ θέλει να πάνε να σκοτώσουν τους εχθρούς του Ισλάμ, κι ότι μετά θα πάνε
στον Παράδεισο».

«Μα γιατί τους είπαν αυτό το πράγμα;»

«Επειδή έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον όσων δεν σκέπτονται όπως αυτοί. Επειδή
δεν τους αρέσει η μουσική, η ζωγραφική, η γλυπτική, η τέχνη, η ελευθερία».

«Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν πάνε μόνοι τους
στον Παράδεισο, παρά σκοτώνουν τόσο κόσμο».

«Δεν ξέρω, αγάπη μου, είμαι σαν κι εσένα, δεν καταλαβαίνω γιατί άνθρωποι που
σπούδασαν, που ταξίδεψαν σε τόσα μέρη, που απήλαυσαν την ελευθερία και τη
φιλοξενία της Αμερικής, αποφάσισαν μια μέρα να σκοτώσουν και να σκοτωθούν».

«Μπαμπά, φοβάμαι, δεν μπορώ να κοιμηθώ».

«Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ, και οι κακοί πέθαναν».

«Μα άκουσα ότι θα γίνει πόλεμος».

«Τι πόλεμος;»

«Δεν ξέρω, αλλά στο σχολείο μάς είπαν πως άμα δούμε μια τσάντα
εγκαταλελειμμένη, να φωνάξουμε τη δασκάλα».

«Να μην ανησυχείς, η ζωή είναι ωραία. Κι όλοι θέλουν να βοηθήσουν τις
οικογένειες που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα σ’ αυτή την τραγωδία».

«Καλά μπαμπά, ησύχασα τώρα. Και, ξέρεις, στ’ αστεία έλεγα πως θα φάω χοιρινό!»