ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα συναισθήματα απαγορεύονται

Οι δύο παρακάτω σκηνές κανονικά θα μας διασκέδαζαν. Στο κλίμα που έχει
διαμορφωθεί, όμως, απλώς μας τρομοκρατούν.

«Φρικτοί καιροί: ήμασταν καλύτερα όταν οι άλλοι ήταν χειρότερα» (του Αλτάν, από τη «Ρεπούμπλικα»)

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ. «Σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τις οικογένειες και τον αμερικανικό
λαό», είπε την περασμένη Κυριακή ο διευθυντής της L’Humanite κλείνοντας
το φεστιβάλ της γαλλικής κομμουνιστικής εφημερίδας, «ας κρατήσουμε ενός λεπτού
σιγή». Η σιγή δεν κράτησε παρά μερικά δευτερόλεπτα. Ακολούθησαν σφυρίγματα και
αποδοκιμασίες. Τα μέλη δεν εννοούν να ακολουθήσουν την ηγεσία στην
«ανθρωπιστική» της γραμμή. Η ενός λεπτού σιγή που τήρησε την περασμένη Πέμπτη
η Εθνική Επιτροπή του κόμματος θεωρείται υπεραρκετή, αν όχι υπερβολική. «Η
αμερικανική κυβέρνηση θερίζει ό,τι έσπειρε», λέει η 52χρονη Φρανσουάζ. «Το
κόμμα στηρίζει τις αμερικανικές ιμπεριαλιστικές θέσεις, αλλά εγώ δεν θέλω ένα
δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου», λέει ένας άλλος. «Γιατί δεν τηρήσαμε ενός λεπτού
σιγή για τα θύματα των αμερικανικών εγκλημάτων, για το Βιετνάμ, για τη Σάμπρα
και τη Σατίλα;» διερωτάται ένας τρίτος.

Στην είσοδο του πάρκου όπου έγινε το φεστιβάλ υπήρχε ένα περίπτερο όπου
συγκεντρώνονταν χρήματα για τα θύματα των επιθέσεων. Το κουτί ήταν απελπιστικά
άδειο: μόνο ένα χαρτονόμισμα των 50 φράγκων και μερικά κέρματα. Ενδεικτικό
είναι και το περιεχόμενο πολλών από τις επιστολές που δέχεται η εφημερίδα.
«Την επομένη της επίθεσης, έπρεπε να δημοσιεύσετε στην πρώτη σελίδα
φωτογραφίες της Βαγδάτης και του Βελιγραδίου», γράφει κάποιος. «Ύστερα από
πενήντα χρόνια κρατικής τρομοκρατίας από τις ΗΠΑ, αυτά που έγιναν ήταν
αναπόφευκτα», σημειώνει ένας άλλος. Ο Ρομπέρ Υ αισθάνεται μόνος. Οι Γάλλοι
κομμουνιστές δεν του συγχωρούν τη δήλωση που έκανε την περασμένη εβδομάδα
στους δημοσιογράφους στα αγγλικά: «We are all citizens of the world ­ είμαστε
όλοι πολίτες του κόσμου». Κι ας πρόσθεσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι
άσχετες με τις σημερινές εστίες αναταραχής στον κόσμο. Οι κομμουνιστές δεν
επιτρέπεται να έχουν συναισθήματα, πάει τελείωσε.

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ. Το Plaza Deli and Grocery είναι ένα από τα τρία καταστήματα
φαγητού για το σπίτι που έχουν οι Άραβες στην περιοχή της Queensboro Plaza,
στο Κουηνς της Νέας Υόρκης. Ένας δεκάχρονος Λατίνος διασκεδάζει βασανίζοντας
έναν τριαντάρη που κάθεται πίσω από το ταμείο. Το ξεδοντιασμένο αγόρι λάμπει
όπως λάμπει κάθε παιδί που αισθάνεται ότι έχει το πάνω χέρι απέναντι σε έναν
ενήλικο. Όσο για τον τελευταίο, μασάει τα λόγια του προσπαθώντας να διαψεύσει
το προφανές.

«Είσαι Άραβας;».

«Όχι, είμαι Τσιγγάνος».

«Είσαι Άραβας».

«Όχι, είμαι Τσιγγάνος».

«Όχι, είσαι Άραβας».

«Είμαι Τσιγγάνος. Ποιος έχει σειρά;».

Ο μόνος Τσιγγάνος της περιοχής, όλοι το ξέρουν, είναι αυτός που λέει τη μοίρα
και μένει πάνω από το ψαράδικο. Οι υπάλληλοι των τριών καταστημάτων έτοιμου
φαγητού είναι στην πλειοψηφία τους Υεμενίτες. Μετά τις τρομοκρατικές
επιθέσεις, όμως, ξέρουν πως πρέπει να κρύβουν την καταγωγή τους. Ακόμη κι από
ένα παιδί.