«Μα, είναι αυτός ο νονός της παγκόσμιας τρομοκρατίας;»

Η πρώτη φορά που συνάντησα τον Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Αφγανιστάν ήταν μια
ζεστή, υγρή νύκτα του θέρους του 1996.

Ήταν πάντα επιμελημένα ευγενής: κάθε φορά που συναντιόμαστε, μου προσέφερε την
παραδοσιακή αραβική φιλοφρόνηση προς τον ξένο: ένα δίσκο με τυρί, ελιές, ψωμί
και γλυκό. Τον είχα ήδη συναντήσει στο Σουδάν και, όποτε συναντιόμαστε,
διέκοπτε τη συνέντευξη για να προσευχηθεί, έχοντας δίπλα του γονατιστούς τους
ένοπλους πιστούς του ­ από την Αλγερία, την Αίγυπτο, τα αραβικά κράτη του
Κόλπου, τη Συρία ­, οι οποίοι κρέμονταν από κάθε του λέξη καθώς μου μιλούσε,
σαν να ήταν ένας μεσσίας.

Στις 20 Μαρτίου 1997 τον συνάντησα ξανά. Μολονότι ήταν τότε μόλις 41 χρόνων,
είχε άσπρες τρίχες στα γένια του και σακούλες κάτω από τα μάτια. «Δεν είμαι
εναντίον του αμερικανικού λαού», είπε. «Μόνον εναντίον της κυβέρνησής του».
Του είπα πως ο αμερικανικός λαός θεωρεί την κυβέρνηση εκπρόσωπό του. Ο Μπιν
Λάντεν το άκουσε σιωπηλός. «Είμαστε ακόμη στην αρχή της στρατιωτικής δράσης
μας κατά των αμερικανικών δυνάμεων», είπε.

Χωρίς ενημέρωση

Οι οπαδοί. Αφίσες του Οσάμα Μπιν Λάντεν σε βιβλιοπωλείο του Καράτσι στο Πακιστάν

Θυμήθηκα τα λόγια αυτά καθώς έβλεπα τα αεροπλάνα να πέφτουν στους πύργους του
Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ. Και θυμήθηκα επίσης πώς σ’ εκείνη την τελευταία
συνάντησή μας είχε αρπάξει τις αραβόφωνες εφημερίδες που κουβαλούσα στο
σακίδιό μου, είχε τρέξει σε μια γωνιά της σκηνής και τις διάβαζε επί 20 λεπτά,
χωρίς να δίνει σημασία ούτε στους μαχητές του ούτε σε μένα. Αν και
Σαουδάραβας, δεν γνώριζε καν ότι ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών είχε μόλις
επισκεφθεί την πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας. Μα δεν έχει ένα ραδιόφωνο;
αναρωτήθηκα. Είναι πράγματι αυτός ο «νονός της παγκόσμιας τρομοκρατίας»;

Η Ιστορία, ή τουλάχιστον η δική του εκδοχή γι’ αυτήν, ήταν η βάση όλων σχεδόν
των σχολίων του. Και η κρίσιμη χρονολογία ήταν το 1990, η χρονιά που ο Σαντάμ
Χουσεΐν εισέβαλε στο Κουβέιτ. «Όταν τα αμερικανικά στρατεύματα μπήκαν στη
Σαουδική Αραβία, τον τόπο των δύο ιερών του Ισλάμ, υπήρξε ισχυρή αντίδραση από
τους ουλεμάδες (θρησκευτικές αρχές) και από τους σπουδαστές της Σαρία σε όλη
τη χώρα εναντίον της εμπλοκής αμερικανικών στρατευμάτων. Αυτό το μέγα σφάλμα
του σαουδαραβικού καθεστώτος να προσκαλέσει τα αμερικανικά στρατεύματα
αποκάλυψε την απάτη του. Αφού προσέβαλε και φυλάκισε τους ουλεμάδες… το
σαουδαραβικό καθεστώς έχασε τη νομιμότητά του».

Ενωμένοι

«Εμείς ως μουσουλμάνοι έχουμε ένα ισχυρό αίσθημα που μας ενώνει… Έχουμε
αισθήματα για τα αδέλφια μας στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο… Όταν 60 Εβραίοι
σκοτώθηκαν μέσα στην Παλαιστίνη (σε βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας το
1996), όλος ο κόσμος επέκρινε την ενέργεια αυτή, ενώ οι θάνατοι 600.000
παιδιών του Ιράκ (από τις κυρώσεις του ΟΗΕ) δεν προκαλούν την ίδια αντίδραση.
Ο φόνος των παιδιών του Ιράκ είναι μια σταυροφορία κατά του Ισλάμ. Σ’ εμάς
τους μουσουλμάνους δεν αρέσει το ιρακινό καθεστώς, αλλά πιστεύουμε ότι ο
ιρακινός λαός και τα παιδιά του είναι αδέλφια μας και νοιαζόμαστε για το
μέλλον τους».

Αλλά η Αμερική ήταν εκείνη στην οποία ο Μπιν Λάντεν επικέντρωνε την προσοχή
του. «Πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα οι Αμερικανοί θα φύγουν από τη Σαουδική
Αραβία και ότι ο πόλεμος που κήρυξε η Αμερική κατά του σαουδαραβικού λαού
σημαίνει πόλεμο εναντίον των μουσουλμάνων σε όλη τη γη.

Η αντίσταση κατά της Αμερικής θα επεκταθεί σε πολλούς τόπους των
μουσουλμανικών χωρών. Οι ηγέτες μας, οι ουλεμάδες, μας έδωσαν μια φάτουα ότι
πρέπει να διώξουμε τους Αμερικανούς. Η λύση σ’ αυτή την κρίση είναι η
αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων… η στρατιωτική παρουσία τους συνιστά
προσβολή για τον σαουδαραβικό λαό».

Ισχυρό μήνυμα

Μπορεί όμως ο Μπιν Λάντεν να διοικεί ένα στρατό καμικάζι βομβιστών από τις
ερημιές των βουνών του Αφγανιστάν; Θέλει να υπάρξει μια «πραγματική» ισλαμική
κυβέρνηση στη Σαουδική Αραβία καθώς και το τέλος των δικτατοριών που έχουν
εγκαταστήσει οι Αμερικανοί, εκείνων που υποστηρίζουν την πολιτική των ΗΠΑ ενώ
εκπροσωπούν τους λαούς τους. Και σκέφτηκα ότι αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό
μήνυμα για πολλά εκατομμύρια Άραβες στη Μέση Ανατολή.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς οδηγίες από τον Μπιν Λάντεν για να σχηματίσει τη
δική του μικρή ομάδα πιστών, για να αποφασίσει για τις δικές του ατομικές
πράξεις. Οι Άραβες είναι αρκετά οργισμένοι για τις αδικίες τις οποίες
αποδίδουν στην Αμερική, χωρίς να χρειάζονται διαταγές από το Αφγανιστάν. Η
έμπνευση μπορεί να αρκεί.

Και αναρωτιέμαι, έπειτα από εκείνες της εικόνες της περασμένης εβδομάδας από
τη Νέα Υόρκη, αν ο Μπιν Λάντεν δεν εξεπλάγη εξίσου με μένα βλέποντάς τες. Με
την προϋπόθεση ότι παρακολουθεί τηλεόραση. Ή ακούει ραδιόφωνο. Ή διαβάζει εφημερίδες.