ΔΡΟΜΟΙ

Η Φαρίμπα…

… Νάουα είναι Αμερικανίδα. Είναι όμως και μουσουλμάνα. Κρύβεται στο σπίτι
της, στην καρδιά μιας αραβικής γειτονιάς του Μπρούκλιν, πεντ’ έξι χιλιόμετρα
από εκεί που χτύπησε ο τρόμος στο Μανχάταν. Αμερικανίδα και Αφγανή μαζί, η
Φαρίμπα αναρωτιέται με αγωνία: «Αν αυτό είναι κάτι σαν το Περλ Χάρμπορ, άραγε
οι Άραβες και οι Αφγανοί που ζουν στην Αμερική θα έχουν την ίδια τύχη που
είχαν οι Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;».

Από το παράθυρο…

… κοιτάζει τους καπνούς από τα ερείπια που σκοτεινιάζουν ακόμη τον ουρανό
πάνω από το νότιο Μανχάταν και θυμάται με πόνο τις σειρήνες και τις κραυγές
των θυμάτων. Οι Αμερικανοί είναι οργισμένοι και με το δίκιο τους. Μα η Φαρίμπα
ανατριχιάζει στη σκέψη πόσοι αθώοι μουσουλμάνοι θα μπορούσαν να πληρώσουν αυτή
την οργή. Ανοίγει το ραδιόφωνο και μια καταιγίδα από ύβρεις για τους Αφγανούς
και τους Άραβες πλημμυρίζει το δωμάτιο. Βγαίνει στον δρόμο και ακούει
ανθρώπους να φωνάζουν πως οι μουσουλμάνοι πρέπει να μπουν στη φυλακή. Η
Φαρίμπα τρέχει βιαστικά στο σπίτι της και διπλοκλειδώνει πίσω της την πόρτα.
Μέσα της παρακαλάει τον Θεό να μην έχει πάρει κανείς είδηση πως σε αυτό το
σπίτι ζουν μουσουλμάνοι. Από τότε που οι Ταλεμπάν άρπαξαν τη χώρα της, το
Αφγανιστάν και οι Αφγανοί δέχονται καθημερινά ύβρεις και εξευτελισμούς. Όχι
πως η Φαρίμπα φοβάται πια τα πικρά λόγια. Εκείνο που φοβάται είναι η βία που
μπορεί να φέρει αυτή τραγωδία.

Στον πόλεμο…

… στον Περσικό, οι Αμερικανοί είχαν αφήσει την οργή τους να ξεσπάσει πάνω
στους μουσουλμάνους. Τότε η Φαρίμπα πήγαινε στο Γυμνάσιο. Ανυπεράσπιστη και
απελπισμένη, άκουγε τους συμμαθητές της να τη φωνάζουν «καμηλιέρισσα» και
«Σαντάμισσα». Τώρα είναι ακόμη πιο τρομαγμένη, ξέροντας πόσο βίαιος μπορεί να
γίνει ο συνήθως ανεκτικός Αμερικανός σε στιγμές κρίσης. Ο δήμαρχος έχει βάλει
αστυνομικές φρουρές στους μουσουλμανικούς συνοικισμούς. Έτσι μπορεί κανείς να
αισθάνεται περισσότερο ασφαλής, αλλά για πόσο; Η Φαρίμπα ξεσπάει σε λυγμούς,
όταν συλλογίζεται τι έχουν να τραβήξουν οι Αφγανοί εξαιτίας του Μπιν Λάντεν.

Οι Αμερικανοί…

… αναρωτιέται η Φαρίμπα, είναι άραγε σε θέση να καταλάβουν πως αυτή η οργή
που νιώθουν σήμερα είναι ίδια με εκείνη την οργή που νιώθουν οι Παλαιστίνιοι
και οι μουσουλμάνοι σε όλον τον κόσμο, κάθε φορά που αδικούνται από την
Αμερική; Κάθε φορά που δέχεται ένα πλήγμα η Αμερική, η αμερικανική κυβέρνηση
μένει στα αντίποινα. Δεν της περνάει καθόλου από τον νου να αλλάξει πολιτική,
να δείξει λιγότερη αδιαφορία για τις ζωές που χάνονται κάθε μέρα στη Μέση
Ανατολή. Νιώθοντας κάτι σαν «υβρίδιο» από το Αφγανιστάν και τις ΗΠΑ, η Φαρίμπα
τώρα ζει με μια μονάχα ελπίδα: πως ο αμερικανικός λαός θα μπορέσει να φανεί
πιο ανεκτικός από την κυβέρνησή του απέναντι στους μουσουλμάνους, τόσο μέσα
όσο και έξω από την Αμερική.

* ΟΙ

ΕΠΙ

ΠΤΩ

ΣΕΙΣ

ΣΤΗΝ

ΟΙ

ΚΟ

ΝΟ

ΜΙΑ

ΣΤΙΣ

ΣΕ

ΛΙ

ΔΕΣ

47-53