ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο θάνατος του Κινγκ Κονγκ

Από τη μια πλευρά είναι οι «υποψιασμένοι», που θριαμβολογούν για το πλήγμα
στην αυτοκρατορία. Από την άλλη οι «αφελείς» (ή μήπως βολεμένοι;), που
πολεμούν ακόμα να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Αυτή είναι η πραγματική
σύγκρουση των πολιτισμών.

Πρωτόγονο τέρας: ο Κινγκ Κονγκ στο Empire State Building, από την ταινία των Cooper και Schoedsack (1993)

Γεννημένος στο Μπρονξ αλλά εγκατεστημένος στο Παρίσι, όπου διδάσκει ιστορία
και αισθητική του κινηματογράφου, ο Τζέρομ Τσάρυν είδε την τραγωδία από την
τηλεόραση. Και η σκηνή που έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό του είναι το
αεροπλάνο που πέφτει πάνω στον πύργο και η απίστευτη φλόγα που ξεπηδάει. Αυτή
η σκηνή επιστημονικής φαντασίας, λέει στη «Λιμπερασιόν», ήταν σαν το
σινεμά να είχε μεταμορφωθεί ξαφνικά σε διάβολο. Όλα τα πράγματα με τα οποία
είχαμε παίξει στις ταινίες, σε τόσες ταινίες, όλα τα μη-γεγονότα, έπαιρναν
ξαφνικά τη μορφή ενός κόκκινου σύννεφου, λες και είχε ματώσει το κτίριο. Ήταν
φρικιαστικό. (Φρίκη αισθάνθηκε ο ανόητος, και όχι χαρά που κατέρρεε
ένα σύμβολο του ιμπεριαλισμού).

Ο Τσάρυν δεν πιστεύει ότι οι Νεοϋορκέζοι θα βρεθούν στη θέση του θύματος.
Βλέπει τους πυροσβέστες να συρρέουν στους δρόμους παρ’ όλο που τόσοι
συνάδελφοί τους έχουν χάσει τη ζωή τους, βλέπει τους κατοίκους στα πεζοδρόμια
να τους δίνουν το χέρι για να τους ευχαριστήσουν, βλέπει όλους αυτούς τους
ανθρώπους να έρχονται αντί να φεύγουν, βλέπει μια πόλη να αντιστέκεται, και
αισθάνεται ότι η ανθρώπινη αλυσίδα δεν έχει σπάσει. Βλέπει ένα περίεργο τέρας
γεμάτο με πολύ ανθρώπινα τέρατα, και δεν μπορεί να σταματήσει να κλαίει.
(Κλαίει, ο ανεκδιήγητος, και δεν εξοργίζεται με τους υπηρέτες
του Κτήνους που προσπαθούν να το σώσουν).

Ο Τζέρομ Τσάρυν μπορεί να έχει γράψει 30 μυθιστορήματα, δοκίμια και συλλογές
κινουμένων σχεδίων, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα αυτού του
κτυπήματος. Αν οι τρομοκράτες ήθελαν να γονατίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες,
αυτό θα γίνει μπούμερανγκ, οι συνέπειες θα γίνουν αισθητές παντού, οι φτωχοί
θα γίνουν πιο φτωχοί, οι Παλαιστίνιοι θα υποφέρουν ακόμη περισσότερο. Αν ο
στόχος ήταν ο καπιταλισμός, και οι χιλιάδες αυτοί άνθρωποι σκοτώθηκαν επειδή
πληρώνουν φόρους και συμβάλλουν έτσι στη διατήρηση του συστήματος, γιατί να μη
δολοφονηθεί όλος ο κόσμος, όλος ο πλανήτης; (Ούτε μια λέξη δεν έχει,
ο απολογητής του ιμπεριαλισμού, για το Βιετνάμ, τη
Ρουάντα, το Κόσοβο).

Ο Κινγκ Κονγκ πέθανε για πάντα. Αυτό το πρωτόγονο τέρας που, ανεβασμένο πότε
στο Empire State Building και πότε στους Δίδυμους Πύργους, πολεμούσε τα
αεροπλάνα που ήθελαν να το σκοτώσουν, έχασε το παιχνίδι. Αλλά ο Τσάρυν μπορεί
μόνο να μιλήσει για όλα αυτά, όχι να γράψει. Στο γράψιμο, ψάχνει τις λέξεις
όπως μια μουσική. Και δεν θέλει να χρησιμοποιήσει μια μουσική για να
περιγράψει την καταστροφή. (Να μην ξαναγράψει, ο εκπατρισμένος
γιάνκη, καθόλου δεν θα μας λείψει. Αν συνεχίσει μάλιστα τις
προκλήσεις, καλό θα είναι να αρχίσουμε να καίμε όσα έχει ήδη
γράψει. Αρχίζοντας από τον «Γαλανομάτη» και την «Άγρια Μαίριλυν»).